Pocisk balistyczny wystrzeliwany z okrętu podwodnego


Pocisk balistyczny wystrzeliwany z okrętu podwodnego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pocisk Trident wystrzelony z zanurzonego okrętu podwodnego

Pocisk balistyczny wystrzeliwany z okrętu podwodnego[a], SLBM (od ang. submarine-launched ballistic missile) – pocisk balistyczny klasy woda–ziemia zaprojektowany do wystrzeliwania z okrętu podwodnego i przenoszenia głowicy jądrowej. Nowoczesny pocisk tego typu uzbrojony jest w kilka takich głowic (MIRV, od ang. multiple independently targetable reentry vehicle), co pozwala na jednoczesne uderzenie w kilka niezależnych celów przy odpaleniu jednej rakiety.

16 września 1955 o godzinie 17.32 na Morzu Białym kapitan drugiej rangi (komandor porucznik) F.I. Kozłow dokonał pierwszego na świecie odpalenia pocisku balistycznego (R-11FM) z okrętu podwodnego znajdującego się na powierzchni morza. 20 lipca 1960 o godzinie 12:39 z pierwszego na świecie strategicznego okrętu podwodnego z napędem atomowym, USS George Washington, dokonano pierwszego na świecie odpalenia pocisku balistycznego w zanurzeniu[1][2].

Uwagi | edytuj kod

  1. także pocisk balistyczny odpalany z okrętu podwodnego oraz pocisk balistyczny startujący z okrętu podwodnego

Przypisy | edytuj kod

  1. Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003, s. 115–126. ISBN 1-57488-530-8.
  2. USS "George Washington" (SSBN-598) Nation's First Boomer (ang.). Undersea Warfare. [dostęp 2010-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-02)].

Zobacz też | edytuj kod


Na podstawie artykułu: "Pocisk balistyczny wystrzeliwany z okrętu podwodnego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy