Pocisk przeciwokrętowy P-5


P-5 (pocisk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Pocisk przeciwokrętowy P-5) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

P-5 Piatjorka (ros. piątka) — radziecki przeciwokrętowy kierowany pocisk rakietowy opracowany pod koniec lat 50 XX wieku. Przystosowany był również do zwalczania celów na lądzie. Jego wariantami rozwojowymi były P-6, P-7, P-35 i Progress. Cała rodzina pocisków została oznaczona w kodzie NATO jako SS-N-3 Shaddock, natomiast wersja bazowania lądowego jako SS-C-1 Sepal.

Historia | edytuj kod

Pocisk został opracowany jako broń przeznaczona do zwalczania grup uderzeniowych amerykańskiej Marynarki Wojennej, których trzonem były lotniskowce. Prace nad systemem rozpoczęły się w 1956, a start pierwszego pocisku miał miejsce w październiku 1959. Wejście na uzbrojenie Marynarki Wojennej ZSRR nastąpiło w 1960.

Używany był na krążownikach rakietowych projektu 58 (typu Groznyj), krążownikach rakietowych projektu 1134 (typu Bierkut), okrętach podwodnych projektu 644 i 665, okrętach podwodnych projektu 651 oraz projektu 659.

Na podstawie artykułu: "Pocisk przeciwokrętowy P-5" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy