Podgórzyce (województwo lubuskie)


Na mapach: 51°50′32,639″N 15°12′52,596″E/51,842400 15,214610

Podgórzyce (województwo lubuskie) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podgórzyce (niem. Poydritz)[2]wieś w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Nowogród Bobrzański.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.

Spis treści

Nazwa | edytuj kod

W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Podgorzicz[3][4][2]. W 1442 roku wzmiankowano pierwszych właścicieli dóbr w Podgórzycach, a byli nimi czterej bracia Rothenburgowie. W drugiej połowie XV stulecia dobra należały do członków rodu von Niesemeuschel[2].

Integralne części wsi | edytuj kod

Zabytki | edytuj kod

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[7]:

  • kościół w ruinie, z XIV wieku, XVII wieku. W Podgórzycach już w wieku XIV istniał kamienny kościół, ale dopiero w 1535 roku wzmiankowano o nim pierwszy raz. Jak głosi tradycja, świątynia miała być zbudowana z fundacji księcia Henryka Brodatego i jego żony Jadwigi. Należała do ewangelików w czasach reformacji. Kościół został w dużym stopniu zniszczony w okresie wojny trzydziestoletniej[2]. Podlegał parafii w Słocinie jako katolicka świątynia. Wieżyczka na dachu przetrwała do 1688 roku, a po jej zapadnięciu wiszące w niej dzwony wywieziono do Słociny. Na ołtarzu znajdowała się figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem[2]. W zdewastowanym wnętrzu znajdowała się także wyszczerbiona posadzka ceglana, ambona oraz obraz, który przedstawiał zawarcie przed Jadwigą w 1214 roku na wzgórzu w Podgórzycach ugody między zwaśnionymi braćmi: Henrykiem II i Konradem. Fakt ten miał upamiętnić wzniesienie świątyni. Dziś we wsi można oglądać ruinę kościoła, murowanego z kamieni polnych i rudy darniowej. Była to salowa budowla, zamknięta trójbocznie od wschodu, a od strony południowej z dostawioną kruchtą. Otwory okienne i wejściowe miały kształt ostrołukowy. W XX wieku w południowo zachodnim narożniku stanęła ceglana dzwonnica zwieńczona czterospadowym hełmem[2].

Turystyka | edytuj kod

W Podgórzycach ma swój początek pieszy czarny szlak turystyczny „Od Bobru do Odry”. Przechodzi on dalej przez zachodnią część Zielonej Góry, przecinając Odrę i kierując się w kierunku jeziora Niesłysz.

Przypisy | edytuj kod

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. a b c d e f Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 48.
  3. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  4. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. GUS. Rejestr TERYT
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 107. [dostęp 28.2.13].

Bibliografia | edytuj kod

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 48-49. ISBN 978-83-919914-8-0.
Na podstawie artykułu: "Podgórzyce (województwo lubuskie)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy