Podróże pana Kleksa (film)


Podróże pana Kleksa (film) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podróże pana Kleksafilm fabularny w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego, będący kontynuacją Akademii pana Kleksa.

Zdjęcia rozpoczęto w 1984 r., a film został ukończony w roku 1985. Premiera odbyła się w lutym 1986 r.

Podróże pana Kleksa zostały zrealizowane wspólnie z kinematografią radziecką. Film zrealizowany na fali popularności Akademii pana Kleksa otrzymał większy budżet, niż poprzednia część. Większość zdjęć została zrealizowana poza PRL, głównie na terenie ówczesnego ZSRR, a szczególnie w Armenii, na Krymie (m.in. Pałac Woroncowa w Ałupce, Jaskółcze Gniazdo, góra Magnup) oraz na Kaukazie. Sekwencje z udziałem okrętu Apolinary Baj powstały w Bułgarii. W filmie Podróże pana Kleksa za Wyspę Wynalazców posłużyło erywańskie lotnisko Zwartnoc. Sekwencje studyjne powstały głównie w halach Łódzkiej Wytwórni Filmów Fabularnych. Do opracowania efektów specjalnych użyto komputera graficznego firmy Olivetti - model M24.

Pałac Woroncowa jako siedziba Apolinarego Baja

Fabuła | edytuj kod

Pan Kleks odwiedza w nocy chłopca, który jest pacjentem w szpitalu. Postanawia opowiedzieć mu pewną historię, zaczynając od tego, iż Wielki Elektronik wraz ze swoimi robotami podbił Wyspę Wynalazców.

Z Wyspy Wynalazców opanowanej przez Wielkiego Elektronika wyrusza do Bajdocji tajny agent. Jest nim pułkownik Alojzy Bąbel, który otrzymał od swego mocodawcy rozkaz zniszczenia ogromnej beczki z atramentem zacumowanej u wybrzeży Bajdocji. Ma to doprowadzić do odwołania corocznego festiwalu bajek, jaki odbywa się w stolicy tego kraju – Klechdawie. Alojzemu Bąblowi dzięki pomocy tajnego współpracownika Boni Al Facego udaje się zniszczyć beczkę atramentu. Król Bajdocji Apolinary Baj wzywa na pomoc prof. Ambrożego Kleksa i prosi go o dostarczenie zapasu atramentu, umożliwiającego kontynuację festiwalu. Pan Kleks wraz z 13-osobową załogą (wśród której znajduje się tajny agent Boni Al Facy) wyrusza w niebezpieczną podróż z zamiarem znalezienia atramentu.

Na samym końcu filmu chłopiec budzi się rano i gdy wstaje, zauważa na stoliku świecącą kulę (w opowieści dostał ją od pana Kleksa).

Film ma niewiele wspólnego z literackim pierwowzorem.

Obsada | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Podróże pana Kleksa (film)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy