Podsterowność


Podsterowność w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podsterowność – właściwość pojazdu podczas pokonywania zakrętu, polegająca na rozszerzaniu zakrętu w stosunku do promienia wynikającego z geometrii układu kierowniczego i jezdnego. Pojazd podsterowny ma tendencję do poszerzania zakrętu (oddalanie się od punktu środka łuku zakrętu – „wypadania” przodu auta na zewnątrz zakrętu). Nadsterowność jest cechą przeciwną.

Opis zjawiska | edytuj kod

Podsterowność pociąga za sobą powstanie siły bezwładności skierowanej przeciwnie do kierunku zakrętu:

P = k R {\displaystyle P={\frac {k}{R}}}

gdzie:

k {\displaystyle k} – współczynnik proporcjonalny do kwadratu prędkości, R {\displaystyle R} – promień zakrętu.

Ta siła jest zrównoważona przez reakcje kół (opon) przedniej i tylnej osi, odwrotnie proporcjonalne do ich odległości od środka masy pojazdu, powodując odpowiadające im kąty znoszenia δ p {\displaystyle \delta p} i δ t . {\displaystyle \delta t.} Podsterowność ma miejsce, gdy δ t < δ p . {\displaystyle \delta t<\delta p.}

Samochodami zachowującymi się najbardziej podsterownie (szczególnie, gdy podczas pokonywania zakrętu do napędzanych kół jest przyłożony moment obrotowy) są auta ze środkiem ciężkości wysuniętym do przodu.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Podsterowność" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy