Pogoń Szczecin


Pogoń Szczecin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecinpolski klub piłkarski z siedzibą w Szczecinie, dwukrotny wicemistrz Polski[1], trzykrotny finalista Pucharu Polski.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki | edytuj kod

Najpopularniejszy klub sportowy w Szczecinie został założony 21 kwietnia 1948 roku pod nazwą Klub Sportowy Sztorm. Pierwszymi sekcjami były sekcje piłki nożnej i boksu. Drużynę piłkarzy zgłoszono do rozgrywek C-klasy, organizowanych przez Zachodniopomorski Okręgowy Związek Piłki Nożnej. Sztorm był objęty patronatem szczecińskich transportowców.

W marcu 1949 roku kluby związkowe w Szczecinie (KS Sztorm, KS Cukrownik, KS Drukarz, Pocztowy KS) zostały połączone w jeden. Nowy klub, KS Związkowiec, w 1949 roku przystąpił do rozgrywek A-klasy, w miejsce Pocztowego KS. W listopadzie 1950 roku w związku z machinacjami finansowymi rozwiązano Związkowca, a jego miejsce w lidze zajął, powstały przy Zarządzie Portu Szczecin, Klub Sportowy Kolejarz Szczecin (określany także, w okresie przymusowych zrzeszeń sportowych, jako Kolejarz Zarządu Portu - stąd pochodzi określenie Portowcy). W 1950 i 1951 roku zespół brał udział w ogólnopolskim Pucharze Polski dochodząc do 1/16 finału. W 1951 roku drużyna wygrała rozgrywki A-klasy, ale baraży o II ligę nie przeszła z uwagi na grę nieuprawnionego zawodnika. W 1953 r., po reorganizacji rozgrywek, utworzono Ligę Międzywojewódzką, obejmującą województwa szczecińskie, zielonogórskie i poznańskie. Z tego pierwszego desygnowano do gry kluby: Kolejarz Szczecin, Gwardia Szczecin oraz Kolejarz Goleniów.

Jesienią 1955 roku Kolejarz zmienił nazwę na Klub Sportowy Pogoń, nawiązując (również barwami) do tradycji Pogoni Lwów. W 1957 roku pod wodzą Floriana Krygiera zespół został wicemistrzem Ligi Międzywojewódzkiej i w turnieju barażowym o II ligę (Flota Gdynia, Warta Gorzów, Kujawiak Włocławek) zajął I miejsce, awansując po raz pierwszy do II ligi. Od razu, w 1958 roku Pogoń zajęła w grupie północnej I miejsce (37 punktów, stosunek bramek 54:22), co dało historyczny awans do I ligi. Zespół przez cały sezon nie przegrał żadnego ze spotkań i wyczyn ten nie został nigdy powtórzony na tym poziomie rozgrywek.

Sukcesy i porażki | edytuj kod

W debiucie pierwszoligowym drużyna Portowców przegrała u siebie z Gwardią Warszawa 0:1. Pierwsze sezony w ekstraklasie nie były udane. W 1959 roku Pogoń zajęła 10. miejsce (na 12 zespołów), zaś w kolejnym – ostatnie i spadła do II ligi. Od 1961 roku w klubie postawiono na pracę z młodzieżą, a szczególne zasługi położyli trenerzy Zbigniew Ryziewicz i Florian Krygier.

W 1962 roku Pogoń powróciła do I ligi i grała w niej trzy sezony. W sezonie 1962/63 (pierwszych rozgrywkach po zmianie systemu na jesień - wiosna) napastnik Pogoni Marian Kielec został królem strzelców I ligi. Do II ligi Pogoń spadła w 1964 r., ale tylko na rok. Po ponownym awansie grała w I lidze przez 13 sezonów: był to najdłuższy nieprzerwany okres gry Pogoni w I lidze, a najwyższym miejscem była 4. pozycja w sezonie 1970/71. Rywalizację o medal Pogoń przegrała wtedy tylko różnicą bramek, porażka 1:3 w ostatnim meczu z Szombierkami w Bytomiu spowodowała spadek z 3. miejsca na 4. (do utrzymania pozycji na podium wystarczał remis).

Pogoń spadła do II ligi w roku 1979. Wróciła do ekstraklasy po dwóch sezonach, a lata 80. XX w. to czasy największych sukcesów klubu. Równocześnie z powrotem do I ligi Pogoń awansowała w 1981 r. do finału Pucharu Polski, rok później dokonała tego ponownie, ale w obu przypadkach minimalnie uległa rywalom: w roku 1981 Legii Warszawa 0:1 (po dogrywce), a w 1982 Lechowi Poznań 0:1.

W 1984 roku Pogoń, trenowana wówczas przez Eugeniusza Ksola, po raz pierwszy w swej historii zajęła miejsce na podium. Trzecie miejsce było przepustką do występów w europejskich pucharach (Puchar UEFA). W swoim debiucie Duma Pomorza wylosowała 1. FC Köln, w szeregach którego występowali reprezentanci RFN, m.in. Harald „Toni” Schumacher, Pierre Littbarski i Klaus Allofs. 19 września 1984 roku w Kolonii Pogoń, mimo niezłej gry i okazji bramkowych, przegrała 1:2 (bramka dla Pogoni po samobójczym trafieniu Uwe Haasa). 3 października w Szczecinie przegrała 0:1, nie wykorzystując m.in. dwóch rzutów karnych i odpadła w pierwszej rundzie. Klub występował też w Pucharze Intertoto, dwukrotnie wygrywając grupę (w latach 80. były to tylko rozgrywki grupowe, bez dalszych rund), przy czym w 1983 r. w pokonanym polu zostawił m.in. Werder Brema i Malmö FF.

W 1987 roku szczeciński klub osiągnął swój największy w dotychczasowej historii sukces: Portowcy zostali wicemistrzami Polski. Zespół, trenowany przez charyzmatycznego i niezwykle popularnego w Szczecinie Leszka Jezierskiego „Napoleona”, grał ofensywnie i strzelał dużo bramek. Pogoń, w barwach której grali m.in. Marek Szczech, Mariusz Kuras, Kazimierz Sokołowski, Marek Ostrowski, Marek Leśniak i Jerzy Hawrylewicz, rozbiła m.in. GKS Katowice 7:2 i Lechię Gdańsk 5:1. Na finiszu rozgrywek szczecińską drużynę wyprzedził jedynie Górnik Zabrze. Królem strzelców ligi został Marek Leśniak (24 bramki).

W I rundzie Pucharu UEFA szczeciński zespół ponownie trafił na wymagającego rywala, ekipę Hellas Werona. W zespole, który w 1985 zdobył mistrzostwo Włoch, grali m.in. Niemiec Thomas Berthold i Duńczyk Preben Elkjær Larsen. 16 września w Szczecinie, padł remis 1:1 (gol Marka Leśniaka)., a dwa tygodnie później Pogoń uległa rywalom 1:3 (bramkę dla Pogoni zdobył Jerzy Hawrylewicz). Dwa lata później Pogoń zanotowała spadek do drugiej ligi, w której grała przez 3 sezony. Później, w latach 90 XX w. przeważnie zajmowała miejsca w środku tabeli. W sezonie 1993/1994 zespół ustanowił osobliwy, niepobity później rekord ekstraklasy - zremisował aż 19 meczów (z 34), zajmując wtedy 5. miejsce (najlepsze w tej dekadzie). Portowcy utracili ekstraklasę w roku 1996, ale na krótko. Powrót nastąpił już w kolejnym sezonie.

Kryzys | edytuj kod

Na przełomie tysiącleci rozpoczął się najtrudniejszy okres w historii Pogoni. Zarząd Portów Szczecin-Świnoujście wycofał się z finansowania i zarządzania klubem, rozpoczęto więc poszukiwania innych źródeł utrzymania klubu. W 1999 roku miasto zaoferowało tureckiemu przedsiębiorcy Sabriemu Bekdaşowi tereny przy stadionie, w zamian za finansowanie Pogoni. 29 grudnia powołano do życia Sportową Spółkę Akcyjną Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin. Polityka zatrudniania przez Bekdaşa w Pogoni piłkarskich gwiazd (Dariusz Gęsior, Grzegorz Mielcarski, Jerzy Podbrożny, Kazimierz Węgrzyn, Brasília, a nawet Oleg Salenko, król strzelców Mundialu w 1994, który zresztą zaliczył w Pogoni tylko jeden kilkunastominutowy występ) przyniosła efekty. W 2001 roku Pogoń zdobyła drugie w swych dziejach wicemistrzostwo Polski, ustępując w tabeli jedynie wschodzącej gwieździe Wisły Kraków.

Po tym sukcesie szybko pojawiły się problemy. Mimo wcześniej zawartej umowy władze Szczecina z prezydentem Edmundem Runowiczem nie wydzierżawiły Bekdaşowi 18 hektarów wokół stadionu Pogoni, na których turecki biznesmen chciał przeprowadzić własne inwestycje. W tej sytuacji Sabri Bekdaş w listopadzie 2001 roku wstrzymał finansowanie klubu i wkrótce wycofał się, zostawiając Pogoń z ogromnymi długami. Osłabiona kadrowo Pogoń przegrała I rundzie pucharu UEFA z amatorami z Islandii, Fylkirem Reykjavík (1:1 u siebie i 1:2 w meczu wyjazdowym), jesienią awansowała jeszcze w I lidze do grupy mistrzowskiej (ligę rozgrywano w tym sezonie z podziałem na grupy), ale zajęła w niej ostatnie miejsce. 4 lipca 2002 r. właścicielem spółki został szwedzki biznesmen polskiego pochodzenia – Les Gondor (vel Leszek Gondorowicz, przed laty taksówkarz z Lipian). Jego rządy i kolejne przepychanki z miastem doprowadziły klub do upadku. W sezonie 2002/2003 zrujnowana kadrowo Pogoń wygrała tylko dwa mecze, w 30 spotkaniach zdobyła zaledwie 9 punktów i spadła z I ligi.

Klub nie dostał drugoligowej licencji i formalnie przestał istnieć. Powstałe w 2002 r. Stowarzyszenie Kibiców Pogoni Szczecin – Pogoń Walcząca założyło 5 maja 2003 (według innych źródeł w marcu) klub piłkarski Pogoń Nowa Szczecin, który został zgłoszony w Zachodniopomorskim Związku Piłki Nożnej do rozgrywek czwartoligowych w sezonie 2003/2004. Natomiast Antoni Ptak, przedsiębiorca i właściciel Sportowej Spółki Akcyjnej Piotrcovia Piotrków Trybunalski, wcześniej działający w ŁKS (mistrzostwo Polski w sezonie 1997/98) i Lechii/Polonii Gdańsk, postanowił z końcem sezonu 2002/2003 przenieść z Piotrkowa Trybunalskiego do Szczecina drużynę z II-ligową licencją (Piotrcovia, 10. miejsce w II lidze) i zmienić jej nazwę na MKS Pogoń Szczecin. Mimo kontrowersji, jakie wywołał ten pomysł w szczecińskim środowisku, przedsiębiorca ze Rzgowa zrealizował swoją koncepcję, uzyskując prawa do nazwy, barw i tradycji klubu w wyniku umowy z Pogonią Nową. Do rejestracji nowej spółki doszło 8 lipca 2003 roku. Pierwsza drużyna nowego klubu zajęła miejsce Piotrcovii w II lidze, a miejsce Pogoni Nowej w IV lidze kibice przekazali rezerwom. Trzon zespołu z Piotrkowa uzupełniono o piłkarzy szczecińskich, co pozwoliło zachodniopomorskim kibicom bardziej identyfikować się z klubem kierowanym przez Antoniego Ptaka; niezmieniona pozostała też nazwa Pogoń, co zastrzegło Stowarzyszenie Kibiców (wcześniej Antoni Ptak do nazw ŁKS czy Piotrcovii dodawał dla reklamy swoje nazwisko). Drużyna wygrała rozgrywki II ligi i awansowała do ekstraklasy w sezonie 2003/2004.

Pogoń Nowa skupiła się na prowadzeniu drużyn młodzieżowych (początkowo po dwie drużyny juniorów i trampkarzy). W roku 2004 zespół prowadzony przez Włodzimierza Obsta w walce o ćwierćfinał mistrzostw Polski juniorów starszych pokonał faworyzowaną drużynę Lecha Poznań

W sezonie 2004/2005 Pogoń zajęła w ekstraklasie 9 miejsce (na 14 zespołów) i została zgłoszona do Pucharu Intertoto. Była to swoista rekompensata ze strony PZPN za nieuczciwe wyeliminowanie Pogoni w ćwierćfinale Pucharu Polski, wskutek fałszywych decyzji sędziego Roberta Werdera, później jednego z bohaterów afery korupcyjnej[2][3]. W I rundzie Pogoń wyeliminowała mołdawski Tiligul-Tiras Tiraspol, w II rundzie Portowcy odpadli po dwumeczu z czeską Sigmą Ołomuniec.

Zimą 2006 r. Antoni Ptak nie był zadowolony z wyników drużyny w rundzie jesiennej Ekstraklasy (9. miejsce, przy zaległym meczu) i zdecydował się na sprzedaż większości zawodników. Postanowił zastąpić ich graczami brazylijskimi, wyszukiwanymi za oceanem przez jego syna, Dawida Ptaka (formalnie prezesa Pogoni). Swą koncepcję budowy zespołu Antoni Ptak streścił słowami „Pogoń będzie brazylijska, albo żadna”[4]. Do końca lutego 2006 roku w klubie zatrudniono kilkunastu piłkarzy z Brazylii i Pogoń stała się bodaj jedynym niebrazylijskim klubem na świecie zbudowanym niemal w 100% z zawodników tego kraju. Ewenementem było również „skoszarowanie” drużyny pod Łodzią, w oddalonym od Szczecina niemal o 500 kilometrów[5] Gutowie Małym, gdzie Antoni Ptak wybudował piłkarski ośrodek szkoleniowy. Piłkarze musieli stamtąd dojeżdżać do Szczecina na mecze rozgrywane „u siebie” i były to ich najodleglejsze wyjazdy na mecze ligowe.

Mecz Legii z Pogonią zakończony wynikiem 3:1 (1:1); w ekipie szczecinian na boisko wyszli m.in. Julcimar, Campos, Otávio, Thiago i Tinga (6 maja 2007).

Kolejnym precedensem w historii szczecińskiego i polskiego futbolu był mecz przeciwko Bełchatowowi (11 kwietnia 2006). Na boisko w Bełchatowie w barwach Pogoni wyszła jedenastka, w składzie której nie było ani jednego Polaka - słowacki bramkarz Boris Peškovič i dziesięciu Brazylijczyków. Mecz zakończył się porażką 0:2[6]. Na koniec rundy wiosennej sezonu 2005/2006 Pogoń zajęła 11 miejsce.

Wskutek takiej polityki Antoniego Ptaka w sezonie 2006/2007 Pogoń Nowa chciała wystąpić w IV lidze w miejsce drużyny rezerw, ale do porozumienia nie doszło. Od 26 sierpnia 2006 roku Pogoń Nowa, niezależnie od Pogoni Antoniego Ptaka, utworzyła drużynę seniorów i przystąpiła do zachodniopomorskiej B-klasy. Działaczami klubu i zarazem piłkarzami tego zespołu zostali były reprezentant Polski Dariusz Adamczuk oraz były pierwszoligowiec Grzegorz Matlak. Drużyna rozgrywała mecze na bocznym boisku stadionu im. Floriana Krygiera. Pogoń Nowa od razu wywalczyłą łatwo awans do A-klasy (21 zwycięstw i 1 remis, bilans bramek 146:12, najwyższe zwycięstwo18:0, a na wyjeździe 9:0). W meczach gościnnie występowali znakomici przed laty piłkarze Pogoni, zasłużeni dla klubu: Zenon Kasztelan, Zbigniew Kozłowski, Mariusz Kuras, Andrzej Rycak i Adam Kensy.

Natomiast brazylijska Pogoń Antoniego Ptaka w sezonie 2006/2007 zajęła zdecydowanie ostatnie miejsce w I lidze, odnosząc tylko 3 zwycięstwa. Antoni Ptak dokonał wyprzedaży zawodników i negocjował sprzedaż klubu z kilkoma podmiotami, rozważał także przeniesienie drużyny do innego miasta – jednakże pod inną nazwą, gdyż prawo do nazwy, herbu i tradycji szczecińskiego klubu należą do Stowarzyszenia Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin.

Odbudowa | edytuj kod

Kupnem Pogoni od Antoniego Ptaka zainteresowani byli dwaj zachodniopomorscy przedsiębiorcy: Artur Kałużny (Szczecin, branża gastronomiczna) i Grzegorz Smolny (Złocieniec, branża drzewna). Jednak 28 czerwca 2007 roku przedstawiciele Antoniego Ptaka, po długich negocjacjach z udziałem przedstawicieli PZPN, ostatecznie odmówili sprzedaży klubu, co oznaczało jego likwidację, utratę licencji i miejsca w II lidze. Nabywcy utworzyli więc spółkę akcyjną na bazie kibicowskiej Pogoni Nowej, do której po wycofaniu się klubu Antoniego Ptaka z rozgrywek powróciło prawo do miejsca w IV lidze, po zespole rezerwowym. 24 lipca utworzono Pogoń Szczecin Spółkę Akcyjną. Udziałowcami spółki zostali Artur Kałużny i Grzegorz Smolny – 50%, Stowarzyszenie Klub Sportowy Pogoń Szczecin Nowa – 25%, Dariusz Adamczuk – 12,5%, Grzegorz Matlak – 12,5%. Stowarzyszenie Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin uzyskując zabezpieczenia formalno-prawne przekazało do nowej spółki prawo do nazwy, barw, herbu i tradycji Pogoni Szczecin[7]. 25 lipca Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Klubu Sportowego Pogoń Szczecin Nowa, podjęło decyzję o przekazaniu do nowo powstałej spółki akcyjnej Pogoń Szczecin sekcji piłkarskiej[8]. 31 lipca, po ostatecznym wycofaniu się Antoniego Ptaka ze szczecińskiej piłki, Zachodniopomorski Związek Piłki Nożnej zdecydował, że nowa spółka Pogoń Szczecin warunkowo wystąpi w rozgrywkach czwartoligowych. Uchwała uprawomocniła się po spełnieniu przez spółkę 7 punktów formalno-prawnych[9]. Od tej pory spółka kontynuuje tradycje Pogoni Szczecin.

Wycofanie Pogoni Szczecin z ligi (rozpoczęcie gry na nowo od IV ligi) spowodowało, że klubowi nie groziły sankcje za udział w aferze korupcyjnej dotyczącej meczów z lat 2002 - 2005, ponieważ władze sportowe nie karały degradacjami, odbieraniem punktów i grzywnami klubów, które same wycofały się z rozgrywek (nowa Pogoń stanowiła formalnie nowy klub). Śledztwo prowadzone w sprawie afery korupcyjnej zakończyło się zaś wyrokami skazującymi dotyczącymi również ustawiania meczów Pogoni, a jedną z osób, której postawiono zarzuty i skazano za korupcję, był syn właściciela Pogoni Antoniego Ptaka, pełniący funkcję prezesa klubu[10][11].

11 sierpnia 2007 roku Pogoń wystartowała w rozgrywkach IV ligi. Sezon 2007/2008 drużyna zakończyła zwycięsko, a w spotkaniu barażowym dwukrotnie pokonała Zatokę Puck. Dało to Portowcom awans do zreformowanej II ligi. W czerwcu 2008 r. miały miejsce rozmowy z właścicielem Dyskobolii Groclin Grodzisk Wielkopolski, Zbigniewem Drzymałą. Miały one na celu przeniesienie zespołu i miejsca w ekstraklasie z Grodziska do Szczecina, a następnie fuzję obu klubów pod szyldem Pogoni Szczecin. Oznaczałoby to powrót Portowców do ekstraklasy od nowego sezonu. Doświadczenia z Antonim Ptakiem i Piotrcovią spowodowały jednak silny sprzeciw stowarzyszeń kibiców i Pogoń Nowa nie zaakceptowała fuzji z Groclinem. Rozmowy ze Zbigniewem Drzymałą zerwano.

W sezonie 2008/2009 Pogoń Szczecin zajęła 2. miejsce w II lidze grupy zachodniej, awansując do I ligi. W I lidze zespół zatrzymał się na drodze awansów, zajmując w niej w dwóch kolejnych sezonach 5. i 6. miejsce. Natomiast w 2010 r. po raz trzeci awansował do finału Pucharu Polski i po raz trzeci przegrał finał wynikiem 0:1 - tym razem z Jagiellonią Białystok.

Powrót do Ekstraklasy i dalsze lata | edytuj kod

10 kwietnia 2012 trenerem Pogoni Szczecin został Ryszard Tarasiewicz[12]. Grająca wówczas w I lidze Pogoń wywalczyła pod jego wodzą awans do Ekstraklasy[13], jednak kontraktu z Tarasiewiczem nie przedłużono. Nowym szkoleniowcem został Artur Skowronek[14], a 19 marca 2013 roku jego następcą został Dariusz Wdowczyk[15]. W swoim jubileuszowym, czterdziestym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej Pogoń zajęła 12 miejsce.

W 2013 roku klub obchodził także swoje 65-lecie. Z tej okazji 10 lipca zorganizowano towarzyski mecz z Olympique Lyon, który zakończył się wynikiem 0:0[16].

Od czasu wprowadzenia w sezonie 2013/2014 systemu rozgrywek nazywanego ESA 37 (po rozegraniu 30 kolejek ligowych następował podział na dwie grupy po osiem klubów, które rozgrywają rundę finałową systemem każdy z każdym po jednym meczu) Pogoń zaczęła regularnie zdobywać miejsce w finałowej grupie mistrzowskiej. W sezonie 2013/2014 napastnik Pogoni Marcin Robak został królem strzelców ekstraklasy (22 bramki, z czego 21 w Pogoni, pierwszą zdobył dla Piasta Gliwice). W rundzie zasadniczej sezonu 2015/2016 Pogoń zajęła nawet 3. miejsce. Natomiast w rundzie finałowej zespół zawsze grał słabo i nie podejmował walki o wyższe pozycje, spadał w tabeli, a trenerzy eksperymentowali ze składem. W efekcie w latach 2014 i 2015 Pogoń nie wygrała ani jednego meczu w finałowej grupie mistrzowskiej, w roku 2016 dwa, a w roku 2017 jeden. Było to dostrzegane przez komentatorów i kibiców i spotykało się z powszechną krytyką[17][18].

Objęcie funkcji trenera Pogoni na początku sezonu 2017/2018 przez Macieja Skorżę zakończyło się spektakularną klapą - zespół od kilku lat plasujący się w górnej połówce tabeli zaczął przegrywać mecz za meczem i po 15 kolejkach miał na koncie tylko 2 zwycięstwa, 3 remisy i aż 10 porażek. Wówczas funkcję trenera zajmującej ostatnie miejsce w ekstraklasie Pogoni objął Niemiec Kosta Runjaić i wyprowadził zespół z kryzysu: Pogoń w pozostałej części sezonu uzyskała 10 zwycięstw, 6 remisów i 6 porażek i wprawdzie po raz pierwszy znalazła się w grupie spadkowej, ale utrzymała się bez trudu w ekstraklasie (11. miejsce). W następnym sezonie zespół powrócił do górnej części tabeli, a pozytywnie oceniany trener Kosta Runjaić podpisał długoterminowy kontrakt[19]. Jednocześnie rozpoczęła się budowa praktycznie nowego stadionu dla Pogoni, poprzez sukcesywną rozbiórkę starych trybun i budowę na ich miejsce nowych[20][21] . Według umowy inwestycja ma zostać zakończona w 2022 roku.

W sezonie 2019/20 Pogoń w pierwszej części rozgrywek należała do czołówki ekstraklasy, zajmowała miejsce w pierwszej trójce, kilka razy była liderem. Jednak w przerwie zimowej zarząd klubu wytransferował najlepszego strzelca (Adama Buksę), a gdy wiosną 2020 r. rozgrywki wstrzymała pandemia COVID-19, rozwiązał kontrakty z dwoma kolejnymi zawodnikami linii ofensywnej (Zvonimirem Kozuljem i Srdanem Spiridonoviciem); ci trzej piłkarze do przerwania rozgrywek zdobyli łącznie 16 z 27 bramek strzelonych przez Pogoń w 26 meczach[22]. Po wznowieniu rozgrywek, od maja do lipca 2020 r. Pogoń zdobyła już tylko 8 bramek w 11 meczach i zakończyła rozgrywki na 6. miejscu[22]. Krytykowany za politykę transferową i osłabianie zespołu prezes Jarosław Mroczek[23][24] na konferencji prasowej 9 lipca 2020 r. oświadczył, że podjęcie walki o sukces sportowy i start w pucharach europejskich to ryzyko, a najmniej ryzykownym źródłem pozyskania środków są przychody z transferów[25]. Po tym oświadczeniu prezesa klubu główny sponsor, Grupa Azoty Police SA (jej prezes Wojciech Wardacki wcześniej sygnalizował, że sponsor nie jest zainteresowany wspieraniem zespołu zajmującego ciągle miejsce w środku tabeli i oczekuje walki o puchary) poinformowała 24 lipca 2020 r., że wycofuje się ze sponsorowania Pogoni: sponsoring nie przynosił oczekiwanych korzyści wizerunkowych, gdyż drużyna nie osiągała zakładanych przez spółkę celów sportowych[26][27].

Trenerzy | edytuj kod

Sukcesy | edytuj kod

W kraju | edytuj kod

Na arenie międzynarodowej | edytuj kod

Juniorzy | edytuj kod

  • mistrz Polski juniorów starszych (1x) – 1986
  • wicemistrz Polski juniorów starszych (3x) – 1965, 2016, 2017
  • trzecie miejsce w mistrzostwach Polski juniorów starszych (4x) – 1960, 2008, 2012, 2014
  • trzecie miejsce w mistrzostwach Polski juniorów młodszych (1x) – 2002

Królowie strzelców Pogoni | edytuj kod

Sztab trenerski | edytuj kod

Budynek klubowy

Piłkarze | edytuj kod

Obecny skład | edytuj kod

Stan na 13 stycznia 2021[29]

Piłkarze na wypożyczeniu | edytuj kod

Numery zastrzeżone | edytuj kod

Piłkarze Pogoni w Reprezentacji Polski | edytuj kod

Pełna lista piłkarzy z Pogoni Szczecin, którzy wystąpili w meczach seniorskiej Reprezentacji Polski[31].

Stan na 31 grudnia 2020 roku

Piłkarze Pogoni w innych reprezentacjach | edytuj kod

Pełna lista piłkarzy z Pogoni Szczecin, którzy wystąpili w meczach seniorskich reprezentacji swoich krajów[32].

Stan na 31 grudnia 2020 roku

Najwięcej meczów w barwach Pogoni | edytuj kod

Statystyka jest aktualizowana po zakończeniu każdego sezonu (ostatnia aktualizacja: po sezonie 2019/2020).

Najwięcej goli w barwach Pogoni | edytuj kod

Statystyka jest aktualizowana po zakończeniu każdego sezonu (ostatnia aktualizacja: po sezonie 2019/2020).

Pogoń w Ekstraklasie | edytuj kod

Stan na koniec sezonu 2019/2020

Pogoń zajmuje 7. miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy.

Jubileuszowe mecze w Ekstraklasie | edytuj kod

Jubileuszowe gole w Ekstraklasie | edytuj kod

Pogoń w rozgrywkach europejskich | edytuj kod

Właściciele i sponsorzy | edytuj kod

Władze Pogoni Szczecin SA | edytuj kod

Prezes zarządu: Jarosław Mroczek
Wiceprezes zarządu: Tomasz Adamczyk
Dyrektor sportowy: Dariusz Adamczuk
Dyrektor ds. Bezpieczeństwa i Organizacji: Konrad Szczawiński
Rzecznik Prasowy: Krzysztof Ufland

Struktura własnościowa | edytuj kod

  • 74,72% – EPA sp. z o.o.
  • 15,11% – Grzegorz Smolny
  • 9,72% – Artur Kałużny
  • 0,45% – Stowarzyszenie Kibiców Pogoń Nowa/Stowarzyszenie MKS Pogoń Szczecin

Sponsorzy | edytuj kod

Sponsorzy strategiczni: Miasto Szczecin, Polska Żegluga Morska, Bosman, Port Szczecin-Świnoujście
Sponsorzy techniczni: Capelli Sport[35]
Sponsorzy ligi: Lotto, nc+
Pozostali sponsorzy: Pomorze Zachodnie, Unity Line, Żegluga Polska, Drobimex Sp. z o.o., ZAPOL, Szczecińska Energetyka Cieplna, Zakład Wodociągów i Kanalizacji Szczecin, Energopol

Kibice | edytuj kod

Pogoń Szczecin jest jednym z dwóch klubów z Pomorza Zachodniego[36], który występował w Ekstraklasie, dlatego jego kibicowska pozycja w regionie jest najmocniejsza. Kibice Pogoni dominują na niemal całym obszarze dawnego województwa szczecińskiego, a także w powiatach drawskim, choszczeńskim oraz myśliborskim. W regionie kibice Pogoni mają układy także z fanami Kotwicy Kołobrzeg oraz MKS Karlino[37]. Mniejsze grupy osób wspierających Pogoń wstępują także we wschodniej części województwa zachodniopomorskiego (wyłączając rejon Koszalina), w północnej części województwa lubuskiego, w Berlinie, Warszawie, Jaworznie czy Opolu Lubelskim[38].

Kibice Pogoni Szczecin od połowy lat 70. XX wieku z przerwami[39] przyjaźnili się z fanami Legii Warszawa. Zgoda została zakończona 27 września 2013 roku[40]. Klubem zagranicznym z którym Pogoń utrzymuje bliższe kontakty jest Újpest FC[37].

Jako ogół, za aktywny i zorganizowany doping wyróżnieni zostali dwukrotnie nagrodami głównymi w I i II edycji konkursu Orange Fair Play – za rundę wiosenną sezonu 2004/2005 i rundę jesienną sezonu 2005/2006.

Przedstawiciele sympatyków Pogoni byli jednymi z założycieli Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców, a Robert Jacoszek ze Stowarzyszenia Kibiców Pogoni Szczecin „Portowcy” został członkiem pierwszego zarządu Związku.

Hymn | edytuj kod

Autorem hymnu Pogoni Szczecin jest thrashmetalowy zespół muzyczny Quo Vadis. Hymn My Portowcy miał swoją premierę przed meczem ze Stalą Szczecin, 10 maja 2008 roku.

Szczeciński zespół już wcześniej komponował z myślą o Dumie Pomorza - w 2002 roku powstał utwór Pogoń Szczecin wita was, odtwarzany w latach 2002–2008 przed meczami podczas wejścia piłkarzy na murawę.

Podczas meczów domowych Pogoni wraz z pierwszym gwizdkiem sędziego oraz po każdej strzelonej przez gospodarzy bramce na stadionie rozlega się dźwięk syreny okrętowej, mającej symbolizować związki klubu z portem[41]. Oprócz tego po bramkach Pogoni z głośników rozlega się utwór I will survive w wykonaniu zespołu Hermes House Band (cover utworu autorstwa Glorii Gaynor).

Barwy, herb i strój klubowy | edytuj kod

Podstawowy strój sportowy w którym występują piłkarze Pogoni Szczecin jest odzwierciedleniem barw z herbu Szczecina i flagi miasta Szczecina, pierwotnie czerwonych i niebieskich lub obecnie granatowych i bordowych. Od 2015 roku stroje to ponownie tzw. pasiaki; klub zrezygnował z jednolitych granatowych kompletów i wrócił do historycznych koszulek „Portowców” oraz klubowych barw[42][43]. Producentami strojów klubu na przestrzeni lat były m.in. firmy sportowe: Uhlsport, Adidas, Lotto, Nike, ZINA[44]. Tradycyjnie koszulka ozdobiona jest też herbem klubowym, w trójkątną tarczę stożkiem skierowanym w dół, na którym widnieje złota ukoronowana głowa gryfa otoczona wieńcem ze stylizowanych gałązek oliwnych, napis „Pogoń” oraz data założenia „1948”[45]. Herb klubu został zarejestrowany w 2005 roku w urzędzie patentowym[46].

Ponieważ w herbie Szczecina i godle klubu widnieje głowa pomorskiego gryfa, maskotką Pogoni jest Gryfus, czerwony pomorski gryf ubrany w klubowe barwy. Pogoń Szczecin była pierwszym klubem ekstraklasy, który z inicjatywy kibiców wprowadził na swój stadion maskotkę[47].

Stadion | edytuj kod

 Osobny artykuł: Stadion Miejski w Szczecinie. Stadion Miejski w Szczecinie

Pogoń swoje mecze w Szczecinie rozgrywa na Stadionie Miejskim. Ostatnia obliczona pojemność stadionu przed przebudową wynosiła 18 027 miejsc (1572 pod zadaszeniem i 1000 w sektorze kibiców przyjezdnych). Na stadionie wszystkie miejsca dla publiczności zawsze były siedzące. W 2009 roku wybudowano sektor 24, czyli budynek VIP. Obiekt dysponuje sztucznym oświetleniem o natężeniu 2300 luksów i podgrzewaną płytą głównego boiska o wymiarach 105 × 68 metrów. Najbardziej zagorzali sympatycy Dumy Pomorza, zwykli dopingować swoją drużynę na sektorach 10, 11 i 12, czyli na tak zwanym „młynie”. Sektory 17, 18 i 19 to sektory rodzinne, natomiast sektor 23, to sektor kibiców gości. Z użytku wyłączona jest dolna część sektorów 1, 2 i 9 (z powodu umieszczonych na nich reklam sponsorów), 15, część sektorów 3 i 6 (oszczędności), oraz sektor 22 będący buforem pomiędzy kibicami gospodarzy i gości.

W trakcie trwającej przebudowy stadionu, która rozpoczęła się wiosną 2019 r., pojemność została ograniczona do około 4.000 miejsc - czynne były tylko sektory trybuny północnej (widoczne na zdjęciu obok), pozostałe dwie trybuny zostały rozebrane i na ich miejscu trwała budowa nowych. Na koniec sezonu 2019/20 ukończona była budowa trybun południowej i zachodniej (nie były one jednak jeszcze oddane do użytku z powodu niewykończenia infrastruktury), w części dającej około 8.000 miejsc. Rozpoczęta była budowa nowej trybuny wschodniej (wcześniej w ogóle jej nie było). Ostatnia stara trybuna, północna, ma być rozebrana w celu wybudowania na jej miejsce nowej już po oddaniu do użytku nowo zbudowanych.

Pogoń II Szczecin | edytuj kod

Oprócz pierwszej drużyny Pogoń posiada zespół rezerw występujący w rozgrywkach III ligi oraz Centralnej Ligi Juniorów. Trzon tej drużyny stanowią piłkarze w młodym wieku uzupełniani w meczach piłkarzami pierwszej drużyny.

Sztab trenerski II zespołu | edytuj kod

Piłkarze | edytuj kod

Zawodnicy drużyny rezerw sezonu 2020/21 (stan na 31 grudnia 2021 r.), którzy nie są zgłoszeni do gry w I lidze i nie przebywają na wypożyczeniu.

Przypisy | edytuj kod

  1. Mistrzostwa Polski 1920 – 2017: Medaliści (pol.). [dostęp 17 października 2017].
  2. Piłka nożna. Jak sędzia pozbawił portowców wygranej z Wisłą, 24kurier.pl [dostęp 2020-09-26] .
  3. PrzemysławP. Sas PrzemysławP., 18 maja 2005, Sędzia i Wisła pokonali Pogoń, Głos Szczeciński, 18 maja 2005 [dostęp 2020-09-26]  (pol.).!!!
  4. Nowy Dziennik, 22.04.2006; [1].
  5. według serwisu Google Maps.
  6. MaciejM. Kusina MaciejM., GKS Bełchatów 2-0 Pogoń Szczecin, 90minut.pl [dostęp 2017-05-08] .
  7. pogononline.pl: Grzegorz Matlak: Jesteśmy gwarantem dla każdej ze stron.
  8. ligowiec.net: Pogoń Nowa przekazała sekcję piłkarską spółce.
  9. ligowiec.net: Pogoń zagra w IV lidze.
  10. Były prezes Pogoni Szczecin skazany za korupcję, Głos Szczeciński, 18 października 2013 [dostęp 2019-10-29]  (pol.).
  11. Sąd wydał wyrok w sprawie korupcji w polskim futbolu. W tle ki ... - Sport - Radio Szczecin, radioszczecin.pl [dostęp 2019-10-29]  (pol.).
  12. Ryszard Tarasiewicz trenerem Pogoni.
  13. Pogoń w ekstraklasie! Wygraliśmy awans po pięciu latach!
  14. gazeta.pl:Artur Skowronek nowym trenerem Pogoni!
  15. Dariusz Wdowczyk trenerem Pogoni (pol.). 2012-03-20. [dostęp 2013-03-20].
  16. Pogoń Szczecin 0-0 Olympique Lyonnais (pol.). [dostęp 2013-07-13].
  17. MateuszM. Kasprzyk MateuszM., Pogoń Szczecin i reforma ESA 37: tego klienta nie obsługujemy., szczecin.wyborcza.pl, 17 maja 2017 [dostęp 2017-05-17] .
  18. Leżak, drink, relaks, czyli Pogoń Szczecin w rundzie finałowej, weszlo.com, 10 czerwca 2017 [dostęp 2019-05-26]  (ang.).
  19. i, Kosta Runjaic na kolejne trzy lata w Pogoni. "Jestem tutaj szczęśliwy", Głos Szczeciński, 8 marca 2019 [dostęp 2019-05-26]  (pol.).
  20. i, Nowy stadion w Szczecinie. Umowa podpisana! "Dotrzymamy terminów" [ZDJĘCIA, WIDEO], Głos Szczeciński, 8 marca 2019 [dostęp 2019-05-26]  (pol.).
  21. BognaB. Skarul BognaB., Nowy stadion w Szczecinie. Ruszyła budowa! Już oficjalnie, Głos Szczeciński, 21 marca 2019 [dostęp 2019-05-26]  (pol.).
  22. a b PKO Ekstraklasa 2019/2020, www.90minut.pl [dostęp 2020-07-24] .
  23. Piłka nożna. Medialny konflikt Mroczka z piłkarzami, 24kurier.pl [dostęp 2020-07-24] .
  24. Obraz nędzy i rozpaczy w Szczecinie. Za kryzys można winić właściwie wszystkich, Przegląd Sportowy, 23 czerwca 2020 [dostęp 2020-07-24]  (pol.).
  25. „To są kompletne absurdy”. Prezes Pogoni odpowiada na zarzuty kibiców, wszczecinie.pl [dostęp 2020-07-24]  (pol.).
  26. JakubJ. Lisowski JakubJ., Pogoń Szczecin straciła głównego sponsora. Grupa Azoty zawiesiła współpracę z klubem, Głos Szczeciński, 24 lipca 2020 [dostęp 2020-07-24]  (pol.).
  27. Ekstraklasa: kłopoty Pogoni Szczecin. Klub traci najważniejszego sponsora, PolskieRadio24.pl [dostęp 2020-07-24] .
  28. Piłkarz zdobył w sezonie Ekstraklasy 22 bramki, w tym 21 w barwach Pogoni i 1 w barwach Piasta, gdzie rozegrał pierwsze 3 mecze, zanim został kupiony przez Pogoń.
  29. Pierwszy zespół – Pogoń Szczecin (pol.). pogonszczecin.pl. [dostęp 14 sierpnia 2020].
  30. a b Dalej będzie robił to, co kocha (pol.). Pogoń Szczecin, 2013-11-13. [dostęp 2013-11-13].
  31. Wszyscy Portowcy w kadrze. Pogoń Szczecin SA, 2013-11-15. [dostęp 2013-12-15].
  32. National Football Teams. [dostęp 2016-03-25].
  33. Minimum 100 występów.
  34. Minimum 10 bramek.
  35. Capelli Sport nowym partnerem technicznym Pogoni. 2013-05-23. [dostęp 2020-08-04].
  36. Obok Arkonii Szczecin.
  37. a b Pogoń Szczecin - zgody, układy, kosy. [dostęp 2020-08-22].
  38. Fan Cluby. [dostęp 2020-08-22].
  39. Historia Legii: Odnowienie zgody z Pogonią.
  40. Dlaczego padła zgoda Legia – Pogoń?. 2013-09-29. [dostęp 2013-10-20].
  41. Efektowny debiut syreny okrętowej na stadionie Pogoni. DumaPomorza.pl, 2017-04-08. [dostęp 2018-06-16].
  42. wszczecinie.pl-„Pasiaki” Pogoni Szczecin. Kiedy zobaczymy nowe stroje?
  43. szczecin.sport.pl-To już pewne: Pogoń na Lecha z nowym kompletem strojów
  44. GS24-Nowe szaty Pogoni Szczecin
  45. Jak przez 65 lat zmieniał się herb Pogoni?: Wieniec na ćwierćwiecze klubu (pol.). [dostęp 16 października 2017].
  46. Jak przez 65 lat zmieniał się herb Pogoni?: Pogoń biała, żółta czy złota? (pol.). [dostęp 16 października 2017].
  47. KrzysztofK. Kowalski KrzysztofK., Maskotki T-Mobile Ekstraklasy: Gryfus (Pogoń Szczecin), Gol24, 6 listopada 2012 [dostęp 2019-07-14]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (klub piłki nożnej):
Na podstawie artykułu: "Pogoń Szczecin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy