Pokonanie


Pokonanie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pokonanie (ang. penetration) – forma manewru taktycznego polegającą na szybkim i zdecydowanym ruchu wojsk w celu rozcięcia zgrupowań przeciwnika i wyjścia na jego tyły[1][2].

Pokonanie to działania zaczepne wojsk lądowych prowadzone w celu rozbicia broniącego się nieprzyjaciela. Odbywa się przez rozbicie przeciwnika drogą oddziaływania na jego wojska wszelkimi środkami rażenia, wykonanie uderzeń wojsk lądowych i lotnictwa w celu rozczłonkowania jego zgrupowań przez wyjście na skrzydła i tyły oraz niszczenie częściami. Głównym czynnikiem zapewniającympokonanie jest szybki i zdecydowany ruch wojsk w głąb ugrupowania nieprzyjaciela[1].

Pokonanie stosuje się w przypadku słabej, doraźnie przygotowanej obrony. Uderzenie wykonywane jest w wyznaczonym pasie natarcia, wojska przeciwnika są izolowane, rozbijane, a atakujący wychodzą na ich tyły i przechodzą do pościgu. Niekiedy wojska pokonują obronę na szerokim froncie w ugrupowaniu przedbojowym. Dzieje się to zazwyczaj w sytuacjach dynamicznych i przy stosowaniu powietrznolądowego charakteru natarcia.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Laprus 1979 ↓, s. 316.
  2. Polak i Joniak 2014 ↓, s. 232.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Pokonanie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy