Polanów


Na mapach: 54°07′10″N 16°41′18″E/54,119444 16,688333

Polanów w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Polanów na fotografiach Kościół pomocniczy Podwyższenia Krzyża Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zalew Polanowski Punkt czerpania wody Wiadukt kolejowy Ulica Bobolicka 9 Centrum Polanowa wieczorową porą.

Polanów (kaszub. Pòlanowò, niem. Pollnow[2], dawniej: Polnów[3]) – miasto we wschodniej części woj. zachodniopomorskiego, w powiecie koszalińskim, nad rzeką Grabową, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Polanów. Leży na Wysoczyźnie Polanowskiej pomiędzy dwiema górami (Świętą Górą i Warblewską Górą). Polanów oddalony jest od Koszalina o 37 km. Układ miejski tworzy 39 ulic oraz Plac Wolności. Części miasta: Czajka, Świerczewo. Od 1313 roku posiada prawa miejskie.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 2917 mieszkańców[4].

W mieście odbywają się coroczne zloty motocykli. Siedziba klubu sportowego "Gryf Polanów".

Spis treści

Położenie | edytuj kod

Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia miasta wynosiła 7,37 km²[5].

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. koszalińskiego.

Historia | edytuj kod

Osada o starym rodowodzie, początkowo gród obronny położony przy zachodniej granicy ziemi sławieńskiej, przy którym znajdowała się osada słowiańska. Na pobliskiej Świętej Górze stał pogański chram, a po przyjęciu chrześcijaństwa wybudowano kaplicę, do której dążyły pielgrzymki z Pomorza i Wielkopolski. Duże znaczenie Polanowa na przełomie XIII i XIV w. potwierdza kronika wielkopolska, w tym czasie obszar ten przejściowo należał do biskupów kamieńskich. W 1307 osadę opanowali margrabiowie brandenburscy[6], później przejęli go Krzyżacy, a następnie przyłączono go do księstwa słupskiego. Ok. 1350 osada uzyskała prawa miejskie oraz wybudowano zamek. W 1474 książę słupski Eryk II oddał miasto w lenno Peterowi von Glasenapp w zamian za sześć wiosek na Rugii. Poważnych zniszczeń miasto doświadczyło podczas wojny trzydziestoletniej. Od XVI w. ośrodek luteranizmu, do XVII w. mieszkała tu ludność kaszubska. W latach 1609, 1653 i 1736 miały miejsce wielkie pożary niszczące zabudowę. W 1653 miasto wcielono do Brandenburgii, od 1701 w Prusach. W 1773 miasto kupił Friedrich Ernst von Wrangel z Kurlandii, w tym czasie nastąpił rozwój tkactwa. Od XIX w. wzrastał napływ letników, w 1903 do Polanowa doprowadzono linię kolejową, w 1908 miasto zelektryfikowano[7]. W 1945 substancja miejska uległa zniszczeniu w 80%, całkowicie zostało zniszczone stare miasto i zamek[8]. W czasach Polski Ludowej wybudowano cegielnię, mleczarnię, masarnię, młyn, rozlewnię wód mineralnych oraz wytwórnię koncentratów paszowych[7].

Architektura | edytuj kod

Zabytki chronione prawnie:

Obiekty historyczne:

W 2013 oddano ponownie do użytku śmigłowcowe lądowisko Polanów, zarządzane przez Nadleśnictwo Polanów.

Oświata | edytuj kod

W mieście znajduje się:

  • przedszkole gminne;
  • szkoła podstawowa;
  • gimnazjum im. Noblistów Polskich (do 31 sierpnia 2017);
  • zespół szkół ponadgimnazjalnych;
  • liceum dla dorosłych "Nauta".

Sport | edytuj kod

W mieście, od 1956 roku działa klub piłki nożnej Gryf Polanów, grający obecnie w IV lidze.

Święta Góra | edytuj kod

 Osobny artykuł: Święta Górka (Pojezierze Bytowskie).

Około 2 km na południe od miasta wznosi się miejsce kultu religijnego – Święta Góra Polanowska.

Administracja | edytuj kod

Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. Mieszkańcy Polanowa wybierają do swojej rady miejskiej 5 radnych (5 z 15). Pozostałych 10 radnych wybierają mieszkańcy terenów wiejskich gminy Polanów. Organem wykonawczym jest burmistrz. Siedzibą władz jest budynek przy ul. Wolności.

Burmistrzowie Polanowa:

  • Grzegorz Lipski (od 2002)

Mieszkańcy Polanowa wybierają parlamentarzystów z okręgu wyborczego Koszalin, a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu wyborczego nr 13.

Wspólnoty wyznaniowe | edytuj kod

Demografia | edytuj kod

  • Piramida wieku mieszkańców Polanowa w 2014 roku[1].


Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Polanów polskawliczbach.pl, w oparciu o dane GUS.
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  3. Polska. Mapa polityczna 1:1250000. E. Romer i J. Wąsowicz, przed 1939
  4. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
  5. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2010 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010-08-20. ISSN 1505-5507.
  6. Wielka encyklopedia powszechna PWN tom 8 s. 812
  7. a b Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, PWN, Warszawa 1998, ​​ISBN 83-01-12677-9​​ s. 125
  8. CzesławC. Piskorski CzesławC., Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 215-216, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482 .
  9. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2013-01-29] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Polanów" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy