Polowanie na przepiórki


Polowanie na przepiórki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polowanie na przepiórki (hiszp. La caza de la codorniz lub Partida de caza) – obraz hiszpańskiego malarza Francisca Goi.

Seria kartonów do tapiserii | edytuj kod

Dzieło należy do serii kartonów do tapiserii – olejnych obrazów o znacznych rozmiarach, przygotowywanych jako wzór dla warsztatów tkackich Królewskiej Manufaktury Tapiserii Santa Bárbara w Madrycie. Była to pierwsza seria, którą Goya wykonał dla Karola IV (wtedy jeszcze infanta, księcia Asturii) z przeznaczeniem do jadalni pałacu-klasztoru Escorial[1][2]. Seria została ukończona w 1775 roku, a jej tematem były łowy i wędkarstwo – ulubione rozrywki przyszłego monarchy i jego ojca Karola III. Oprócz Polowania na przepiórki w jej skład wchodziły dzieła: Polowanie na dzika, Myśliwy z psami, Myśliwy ładujący broń, Psy na smyczy, Polowanie z wabikiem, Wędkarz, Muchachos cazando con un mochuelo i Caza muerta. Wykonanie tej serii kartonów, która została dobrze przyjęta przez książęcą parę, otworzyło Goi drogę do kariery na dworze[3].

Analiza | edytuj kod

W pierwszym roku pracy jako malarz kartonów do tapiserii Goya pracował pod kierunkiem swojego szwagra Francisco Bayeu. Bayeu, doświadczony artysta o niekwestionowanej pozycji na dworze, wykonywał szkice kartonów, nad którymi później pracował Goya. Polowanie na przepiórki jest szkolnym przykładem stylu nadwornych projektantów gobelinów (tapiserii), przypomina zwłaszcza prace José del Castillo i Ramona Bayeu, brata Francisca[4][3]. Dopiero po ukończeniu tej serii i pozytywnej opinii królewskiej rodziny, Goya otrzymał pozwolenie na wykonywanie kartonów według własnych projektów.

Na obrazie przedstawiono różne elementy polowania na przepiórki. Na pierwszym planie po prawej stronie widać myśliwego z tropiącym psem myśliwskim. Po lewej stronie myśliwy w niebieskim kaftanie mierzy do lecącego ptaka, w pobliżu leży czekający na strzał pies. Na dalszym planie postaci mężczyzn, jeźdźców i goniących zająca psów przecinają scenę po przekątnej[3]. Celem takiej kompozycji jest zachowanie jedności tematycznej, a jednocześnie ukazanie różnorodnych aspektów polowania. Trudność polega na przedstawieniu zależności poszczególnych motywów, co nie do końca się udało artyście początkującemu w dziedzinie kartonów do tapiserii. Aby poszczególne grupy postaci nie mieszały się ze sobą, rozdziela je za pomocą skarp i w efekcie łamie jedność kompozycji.

Obraz można także odbierać jako serię scen chronologicznie przedstawiających przebieg polowania, jednak Goya nie stosował takiej fragmentacji na późniejszych kartonach. W późniejszych projektach udało mu się znacznie lepiej zjednoczyć przedstawiane sceny przy użyciu naturalnych rozwiązań kompozycyjnych, tak jak w przypadku Spaceru w Andaluzji czy Parasolki[5].

Przypisy | edytuj kod

  1. Francisco Goya. Poznań: Oxford Educational, 2006. ISBN 83-7425-497-1.
  2. José Enrique García Melero: Arte español de la Ilustración y del siglo XIX: En torno a la imagen del pasado. Encuentro, 1998. ISBN 84-7490-478-1.
  3. a b c José Manuel Arnaiz: Francisco de Goya, cartones y tapices. Espasa Calpe, 1987, s. 56. ISBN 84-2395-284-3.
  4. Robert Hughes: Goya. Artysta i jego czas. WAB, 2006, s. 94–99. ISBN 83-7414-248-0. OCLC 569990350.
  5. Enrique Lafuente Ferrari: Breve Historia de la Pintura Española, Tom II. Madryt: Ediciones AKAL, 1987, s. 402. ISBN 84-760-0182-7.
Na podstawie artykułu: "Polowanie na przepiórki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy