Polska Żegluga Morska


Na mapach: 53°25′58″N 14°33′20″E/53,432778 14,555556

Polska Żegluga Morska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polska Żegluga Morska (PŻM, też Polsteam, Polish Steamship Company) – szczecińskie, państwowe przedsiębiorstwo armatorskie; najstarsze w Polsce, posiadające własną flotę składającą się z 59 statków o łącznej nośności ok. 2,2 mln DWT[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

PŻM powstała w 1951 roku, w wyniku likwidacji dwóch przedwojennych armatorów Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe (GAL) oraz Żeglugi Polskiej (ŻP) i od początku działalności skupiła się na uprawianiu żeglugi trampingowej. Na początku swego istnienia flota PŻM liczyła 11 statków o łącznej nośności 27 000 DWT[2][3].

SS Sołdek

Pierwszymi jednostkami armatora były parowce zbudowane w 1926 roku we francuskiej stoczni Navals Francais w Blainville były to SS Wilno, SS Kraków, SS Toruń, SS Poznań, SS Katowice[4]. Inne jednostki, które znalazły się w peżetemowskiej flocie to kabotażowiec MS Narew (310 DTW) zbudowany w Niemczech w 1938 roku, MS Elbląg (1699 DTW) zbudowany w roku 1944; pod zarząd armatora zostały też oddane cztery statki z serii B-30, tj. SS Sołdek, SS Jedność Robotnicza, SS Pstrowski i SS Brygada Makowskiego zbudowane w latach 1949-1950 w Stoczni Gdańskiej. Najstarszym statkiem w początkowej flocie był SS Narocz (2520 DWT) zbudowany w roku 1925 w Wielkiej Brytanii[3].

W pierwszych latach działalności PŻM wysłała swoje statki w relacjach bliskiego i średniego zasięgu, tj. w rejony Bałtyku, Morza Północnego i Śródziemnego. Głównymi towarami były eksportowany węgiel, drewno i nawozy a importowanym do kraju ruda żelaza. Były to w dużej większości przewozy w żegludze trampowej, lecz armator od roku 1951 posiadał trzy regularne linie: Szczecin – Sztokholm, Szczecin – LondynRouen i Szczecin – HamburgRotterdamAntwerpia[3].

Jako bezpośrednia (w prostej linii) spadkobierczyni tradycji Żeglugi Polskiej, pierwszego polskiego armatora z prawdziwego zdarzenia – PŻM to najstarsze polskie przedsiębiorstwo armatorskie. Obecnie[kiedy?] jest także największym polskim armatorem i światowym liderem w przewozach płynnej siarki drogą morską. PŻM specjalizuje się głównie w przewozach masowych, jednak posiada także promy morskie, które obsługują połączenia Polski ze Szwecją (linie ŚwinoujścieYstad i Świnoujście – Trelleborg).

W 1976 Polska Żegluga Morska została odznaczona Orderem Sztandaru Pracy I klasy[5][6].

Flota | edytuj kod

Przedsiębiorstwo posiada (2019) 61 jednostek pływających, są to masowce (56 jednostek), siarkowiec i cztery promy (MF Polonia, MF Gryf, MF Wolin, MF Skania zarządzane przez spółkę-córkę Unity Line) o łącznej nośności (DWT) ponad 2,2 mln t, jednak żadna z nich nie podnosi polskiej bandery (tylko tzw. tanie bandery m.in. Bahamów, Cypru, Liberii, Malty, Panamy, Vanuatu, Wysp Marshalla). PŻM przewozi rocznie ok. 21 mln ton ładunków.

W 2009 roku do eksploatacji weszło 5 masowców (MS Mazowsze, MS Orawa, MS Kurpie, MS Kociewie, MS Polesie, a w 2010 MS Wadowice II) o nośności 37 700 DWT z chińskiej stoczni Xingang.

W latach 2010-2011 PŻM wprowadziła do służby statki zbudowane w całości w chińskich stoczniach, są to cztery tzw. jeziorowce typu Miedwie (pierwszy MS Miedwie i MS Drawsko, MS Resko, MS Wicko) o nośności 30 000 DWT ze stoczni Mingde i Xingang w Tiencin oraz serię czterech jednostek typu Giewont o nośności 80 000 DWT ze stoczni New Times Shipyard w Tiencin. Statki tego typu są nieznacznie większe od typowych panamaxów i są więc czasem określane, jako kamsarmaxy. Obecnie (2019) największe masowce armatora to, zbudowane w japońskiej stoczni Tsuneishi w Tadotsu, pływające pod banderą Liberii MS Karpaty, MS Sudety, MS Beskidy i MS Tatry o wyporności 82138 DWT każdy.

Dyrektorzy naczelni, zarządcy komisaryczni[7] | edytuj kod

  • 1951 - Izydor Dryżał
  • 1951 - Adam Kupryński
  • 1952-1954 - Marian Gronowicz
  • 1954-1955 - Mieczysław Skorupiński (1919-)
  • 1955-1956 - Herman Burau (1914-1997)
  • 1956-1957 - Gerard Kryska
  • 1957 - kpt. Juliusz Bilewicz
  • 1957-1963 - Witold Małecki
  • 1963-1964 - kpt. Jerzy Dyrowicz (1920-1996)
  • 1964-1969 - Ryszard Karger (1928-2017)
  • 1969-1976 - Tadeusz Żyłkowski (1928-2001)
  • 1976-1985 - Ryszard Karger
  • 1986-1991 - Mieczysław Andruczyk (1927-2004)
  • 1991-1994 - Franciszek Makarewicz (1934-2017)
  • 1994-1998 - Janusz Lembas (1944-)
  • 1998-1999 - Paweł Brzezicki, kier. (1960-)
  • 1999-2004 - Paweł Brzezicki
  • 2004-2005 - Andrzej Cieśliński, kier. (1959-)
  • 2005-2016 - Paweł Jeremi Szynkaruk (1964-)
  • od 2017 - Paweł Brzezicki, zarządca komisaryczny

Zdjęcia | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Krzysztof Gogol, Bohdan Huras: Polska Żegluga Morska. Album Floty 1951-2014, Portamare Pomorska Oficyna Wydawniczo-Reklamowa Gdynia 2014, wyd. II, 620 s., ​ISBN 978-83-62022-52-6

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. PŻM: Flota. [dostęp 2011-01-02].
  2. Firma z długą historią. „Bryza. Biuletyn informacyjny PŻM”, s. 1, 2010. 
  3. a b c 60 lat PŻM – Trudne początki. „Obserwator morski”, s. 17, 2010. ISSN 1899-5373
  4. Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989, s. 17. ISBN 83-10-08902-3.
  5. Wysokie odznaczenia państwowe dla zasłużonych zakładów pracy, uczelni, instytucji i stowarzyszeń. „Nowiny”, s. 1, Nr 165 z 21-22 lipca 1976. 
  6. Dziennik Polski, r. XXXII, nr 165 (10040), s. 1.
  7. Krzysztof Gogol, Bohdan Huras: Polska Żegluga Morska. Album Floty 1951-2014, Portamare Pomorska Oficyna Wydawniczo-Reklamowa Gdynia 2014, s. 495

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Polska Żegluga Morska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy