Polska Partia Socjalistyczna – Opozycja (1919)


Polska Partia Socjalistyczna – Opozycja (1919) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polska Partia Socjalistyczna – Opozycja – grupa wyłoniona z Polskiej Partii Socjalistycznej w 1919 r. po decyzji PPS o rozbiciu dotychczasowych Rad Delegatów Robotniczych, w skład w których wchodzili przedstawiciele PPS i KPP i tworzeniu Rad Niepodległościowo-Socjalistycznych. Głosiła hasło niepodległej Polskiej Republiki Socjalistycznej opartej na władzy Rad Delegatów Robotniczych.

Po złamaniu uchwał partyjnych, i pozostaniu w dotychczasowych radach robotniczych, Rada Naczelna PPS 19-20 czerwca 1919 r. zawiesiła w prawach członków Żarskiego i Łukaniewicza. Działacze PPS przeciwstawiający się rozbiciu Rad skupili się wokół Tadeusza Żarskiego i Adama Landy. W oparciu o opozycyjne grupy zorganizowano warszawski komitet PPS-Opozycji, zaś 31 sierpnia 1919 r. odbyła się warszawska konferencja. Od tej pory PPS-Opozycja występowała jako organizacja odrębna. Nie udało się jej jednak zorganizować większej organizacji.

W sierpniu 1920 r. większość jej członków przyłączyła się do Komunistycznej Partii Polski.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Polska Partia Socjalistyczna – Opozycja (1919)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy