Polska szkoła antropologiczna


Polska szkoła antropologiczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polska szkoła antropologiczna – wspólna nazwa stworzonych w Polsce kierunków badawczych w antropologii.

Główne kierunki to przedwojenna lwowska szkoła antropologiczna (twórcą jest Jan Czekanowski) oraz powojenne łódzka szkoła antropologiczna (kierunek morfologiczno-porównawczy I. Michalskiego) i kierunek formalno-matematyczny A. Wankego.

Różnice zachodzące pomiędzy tymi kierunkami nie dotyczą istoty typologii rasowej lecz głównie liczby branych pod uwagę cech typologicznych, stopnia matematyzacji itp.

Główne założenia to m.in.:

  • biologicznie realne istnienie indywidualnych typów rasowych
  • istnienie trzech (białej, żółtej i czarnej) głównych odmian rasowych oraz typów pośrednich między nimi. Odmiany rasowe mają swoje obszary koncentracji uzasadniane adaptacją do szczególnych warunków klimatyczno-geograficznych
  • istnienie tzw. formacji antropologicznych (zbiorów podobnych do siebie składów rasowych terytorialnych grup ludzkich).

Najbardziej szczegółową indywidualną typologię rasową stworzył kierunek morfologiczno-porównawczy (stosując przeważnie nazewnictwo szkoły lwowskiej jednak zastępując oznaczenia z alfabetu greckiego alfabetem łacińskim).

Bibliografia | edytuj kod

  • Mały słownik antropologiczny, Wiedza Powszechna, Warszawa 1976.
Na podstawie artykułu: "Polska szkoła antropologiczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy