Polski Kościół Słowiański


Polski Kościół Słowiański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Rodzimowierstwo słowiańskie

Historyczna religia Słowian

Bogowie i boginie Święta i obrzędy Historia rodzimowierstwa Organizacje Postacie Tematy powiązane

Polski Kościół Słowiański – polski rodzimowierczy związek wyznaniowy aktywny krótko w latach 90. XX wieku.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki Polskiego Kościoła Słowiańskiego wywodzą się ze środowiska toruńskich archeologów i osób związanych z wykopaliskami. Jego zalążkiem była powstała w 1981 nieformalna grupa wyznaniowa, której działalność opierała się głównie na gromadzeniu wiedzy i źródeł na temat dawnych słowiańskich wierzeń, odwiedzaniu historycznych miejsc kultowych Słowian oraz tworzeniu siatki kontaktów[1]. Latem 1994 w trakcie spotkania na Ślęży podjęto decyzję o sformalizowaniu grupy, rozpoczynając jednocześnie prace nad jej Statutem oraz Założeniami Doktrynalnymi. 25 marca 1995 odbyło się I Zgromadzenie Wiernych Polskiego Kościoła Słowiańskiego, na którym przyjęto oba dokumenty oraz uformowano Radę Starszych odpowiedzialną za rejestrację związku, co miało miejsce 1 lipca 1995[1].

Według Scotta Simpsona w 1997 związek miał już nie funkcjonować od dłuższego czasu[2]. W przeprowadzonym przez Główny Urząd Statystyczny Narodowym Spisie Powszechnym z 2011 przynależność do związku zadeklarowało między 1 a 99 osób[3].

Doktryna | edytuj kod

W swojej doktrynie Polski Kościół Słowiański odwoływał się do bóstw słowiańskich, pojmowanych jednak jako „zaczerpnięty ze Słowiańskiej Tradycji, symbol Obecności Stwórcy w Naturze” – Marek Rau określił wyznanie jako „monoteistyczne i panteistyczne zarazem”[1]. Z kolei według Simpsona PKS wierzył w deus otiosus, z którym człowiek spotyka się poprzez twórczość, wykazując w tym względzie zbliżenie z poglądami historyka Henryka Łowmiańskiego[2].

Podstawowe Założenia Doktrynalne Polskiego Kościoła Słowiańskiego[1]:

  1. Istnieje Jeden Bóg – Stwórca Wszechrzeczy, obecny w każdym Swoim Dziele Ożywionym i Nieożywionym.
  2. Dając początek Naturze i Życiu, Stwórca wykazał swoje do Nich Umiłowanie.
  3. Natura, jako dana od Stwórcy, zachowuje Ciągłość Istnienia – Nieożywione i Ożywione przeistaczają się w siebie nawzajem, a Ożywiona ma Duszę Nieśmiertelną.
  4. Po dokonaniu Dzieła Stworzenia, Bóg pozostawił Naturze swobodę ewolucji i przeobrażania.
  5. Jedynym Znakiem danym od Stwórcy jest Jego Umiłowanie Swojego Dzieła. Chcąc być blisko Niego, miłuj Naturę Ożywioną i Nieożywioną.

Organizacja i kult | edytuj kod

Scott Simpson w 2000 podawał za Tomaszem Łukomskim, jednym z członków założycieli związku, że Polski Kościół Słowiański opierał się na siatce kilkuset osób skupionych w czterech miejscowościach: Toruniu, Ciechocinku, Gdańsku i Warszawie. Wydarzenia organizowane przez związek przyciągały zazwyczaj nie więcej niż 20 osób[2]. Związek obchodził trzy główne święta cyklu rocznego: wiosenne Święto Życia (21 marca), letnie Święto Kupały (21–23 czerwca) oraz jesienne Święto Urodzaju i Zbiorów (23 września); zakładał również współudział w pracach naukowo-badawczych nad kulturą dawnych Słowian (z naciskiem na poszukiwania Radogoszczy) upowszechnianie słowiańskich tradycji i obrzędów przejścia („nadanie imienia, zawieranie małżeństwa, pożegnanie zmarłego”), a także „wynikającej z doktrynalnego nakazu miłości do Natury, działalności ekologicznej, charytatywnej i opiekuńczej”[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Rau 1999 ↓.
  2. a b c Simpson 2000 ↓.
  3. GUS 2019 ↓, s. 293.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Polski Kościół Słowiański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy