Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere


Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere - grupa organizatorów oddziałów wojskowych; 1918 r. Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere - przegląd pułku im. generała J. H. Dąbrowskiego; 1918 r. Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere pod Neapolem - zaprzysiężenie 300 oficerów; 1918 r.

Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere – obóz wojskowy sformowany we Włoszech w 1918 roku, w ramach Armii Polskiej we Francji, z jeńców armii austro-węgierskiej i Armii Cesarstwa Niemieckiego narodowości polskiej.

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjne | edytuj kod

Już od 1917 Polacy żyjący i działający we Włoszech usilnie zabiegali o zgodę władz włoskich na wydzielenie polskich żołnierzy spośród jeńców wojsk austro-węgierskich i skupienie ich w osobnych obozach. W tym też roku profesor Maciej Loret i Jan Zamorski założyli Komitet Polski w Rzymie, który miał na celu opiekę nad Polakami przebywającymi w obozach jenieckich na terenie Włoch[1]. Wkrótce Komitet uzyskał zezwolenie na skupienie jeńców-Polaków w oddzielnych obozach. Na początku 1918 Polacy otrzymali niewielki, ale jeden z lepiej zorganizowanych obozów, w Santa Maria Capua Vetere [2].

Komendantem polskiego obozu wojskowego w Santa Maria Capua Vetere został kpt. Marian Dienstl-Dąbrowa. W tym samym rozkazie z 7 listopada 1918 napisał[3]:

„Z dniem dzisiejszym obejmuję komendę nad oficerami i żołnierzami zaciągniętymi do szeregów Armii Polskiej we Włoszech, którzy mimo pozornych warunków są od dnia dzisiejszego żołnierzami polskimi i podlegają ustawom karnym Armii Polskiej. Żołnierze polscy! Ceniąc Waszą świętą miłość Ojczyzny i uczucia, które skłoniły Was do wstąpienia w szeregi Armii Polskiej we Włoszech pewny jestem, iż wytrwacie z męskim hartem w tych przedziwnych warunkach kształtowania się Armii Polskiej we Włoszech i niczem nie zhańbicie honoru oficera i żołnierza polskiego”

Formowanie jednostek wojskowych | edytuj kod

Jeszcze w listopadzie 1918 zorganizowany został 1 pułk strzelców im. gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. W grudniu rozpoczęto organizację pułku strzelców im. Bartosza Głowackiego, a także 2 pułku strzelców im. Tadeusza Kościuszki[4].

Pułki składały się z trzech batalionów, po cztery kompanie Każdy. Dowódcami kompanii i plutonów zostali oficerowie: porucznicy i podporucznicy, natomiast dowódcami drużyn podoficerowie, plutonowi lub kaprale. Do kompanii liniowych przydzielono tylko szeregowych młodszych roczników (1892-1898), natomiast ze starszych roczników sformowano tzw. kompanię matkę, która nie brała udziału w ćwiczeniach i była kompanią pomocniczą. Żołnierze pułku nie posiadali uzbrojenia. Szkolenie ograniczało się do ćwiczeń z musztry i gimnastyki. Ważnym czynnikiem szkolenia była praca oświatowa. Prowadzono kursy dla analfabetów. Kładziono nacisk na uroczyste obchody świąt i ważnych rocznic narodowych. 10 lutego 1919 r. w teatrze miejskim im. Garibaldiego w Santa Maria Capua Vetere odbył się wielki koncert muzyczno-wokalny, urządzony wspólnymi siłami Włochów i Polaków. Koncert rozpoczęty odegraniem hymnów - włoskiego i polskiego zakończył się dopiero po północy[5].

Żołnierze obozu | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zakrzewski 2016 ↓, s. 38.
  2. Zakrzewski 2016 ↓, s. 39.
  3. a b Zakrzewski 2016 ↓, s. 41.
  4. Zakrzewski 2016 ↓, s. 42.
  5. Zakrzewski 2016 ↓, s. 46.
  6. Zakrzewski 2016 ↓, s. 44.

Bibliografia | edytuj kod

  • Bartosz Zakrzewski: 18 Dywizja Piechoty WP w wojnie polsko-sowieckiej. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2016. ISBN 978-83-7543-415-6.
Na podstawie artykułu: "Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy