Polskie liternictwo znaków drogowych


Polskie liternictwo znaków drogowych w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Drogowskaz niedaleko miejscowości Ślęża k. Wrocławia przy autostradzie A4.

Polskie liternictwo znaków drogowych – geometryczny krój pisma przeznaczony do wykonywania napisów na znakach drogowych pionowych w Polsce, zgodnie z załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2311). Określa on konstrukcje cyfr, wszystkich liter alfabetu polskiego oraz literę v (nie zostały uwzględnione litery q i x), a także następujące znaki przestankowe: dywiz, nawias okrągły, przecinek, kropka, wykrzyknik.

Autorem kroju jest Marek Sigmund, który wykonał projekt na zamówienie władz państwowych w 1975 roku przy okazji wdrażania „Instrukcji o znakach i sygnałach drogowych”. Krój powstał w sześć tygodni. Według założeń projektanta liternictwo pisma uwzględniało tworzenie napisów na tablicach metodą odręczno-szablonową[1][2].

Wersje elektroniczne | edytuj kod

Dostępne są trzy fonty odwzorowujące liternictwo znaków drogowych, z czego dwa są dostępne na licencji freeware do użytku niekomercyjnego[3][4]:

  • Liternictwo Drogowe – rozprowadzany przez współpracującą z Ministerstwem Infrastruktury firmę Centrum Rozwoju Explotrans S.A. Jest ściśle zgodny z rozporządzeniem. Przeznaczony jest głównie dla producentów znaków drogowych.
  • Tablica drogowa – opracowany w 2001 r. przez Grzegorza Klimczewskiego. Zawiera wszystkie znaki pisarskie uwzględnione w rozporządzeniu oraz dodatkowe (w tym nieuwzględnione litery q i x). Niektóre nieuwzględnione znaki (m.in. cudzysłów, pytajnik, procent) zostały zastąpione symbolami strzałek. Pierwotnie był to font płatny, obecnie jest rozpowszechniany na licencji freeware do użytku niekomercyjnego.
  • Drogowskaz – opracowany w 2006 r. przez Emila Wojtackiego. Zawiera oprócz znaków pisarskich uwzględnionych w rozporządzeniu także inne zaprojektowane w stylu oryginalnego kroju pisma, w tym abrewiatury i szeroki zestaw liter diakrytyzowanych używanych w różnych językach. Rozpowszechniany jest na licencji freeware do użytku niekomercyjnego.

Przypisy | edytuj kod

  1. Marian Misiak. Pismo Drogowe. „FUTU Paper”. 10/2013, s. 25, październik 2013. 
  2. Instrukcja o znakach i sygnałach na drogach. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1975.
  3. Ralf Herrmann: Traffic Sign Typefaces: Poland (ang.). opentype.info, 2008-07-08. [dostęp 2011-06-18].
  4. Liternictwo Drogowe – Czcionka TTF v4.1. explotrans.com.pl, 2010-06-19. [dostęp 2011-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012–03–25)].
Na podstawie artykułu: "Polskie liternictwo znaków drogowych" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy