Powierzchnia nośna


Powierzchnia nośna płata w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Powierzchnia nośna) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Powierzchnia nośna płata – powierzchnia rzutu płata nośnego statku powietrznego na płaszczyznę poziomą, dająca siłę nośną. Powierzchnia nośna płatów stanowi główną powierzchnię odniesienia podczas wykonywania większości obliczeń związanych z aerodynamiką i mechaniką lotu. W literaturze zwykle oznaczana jest literą S.

Dla skrzydła prostokątnego wzór na jego powierzchnię nośną jest następujący:

S = b c {\displaystyle S=b*c}

gdzie:
b – rozpiętość skrzydła
c – długość rzutu poziomego cięciwy skrzydła.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Powierzchnia nośna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy