Powierzchnia zwilżona kadłuba


Powierzchnia zwilżona kadłuba w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Powierzchnia zwilżona kadłuba – powierzchnia kadłuba jednostki pływającej, pozostająca w normalnych warunkach zanurzona w wodzie. W jednostkach nawodnych powierzchnia zwilżona znajduje się w przybliżeniu wokół obwodu kadłuba poniżej wodnicy. Do określenia powierzchni zwilżonej jednostek nawodnych, przyjmuje się zwykle powierzchnie jednostki w stanie niezaładowanym. W przypadku jednostek zanurzalnych lub półzanurzalnych, powierzchnią zwilżoną jest cała powierzchnia jednostki pozostająca zanurzoną podczas rejsu podwodnego.

Istnieje kilka metod obliczania powierzchni zwilżonej kadłuba, gdzie T oznacza zanurzenie, Δ zaś objętość podwodzia, C natomiast jest stałą zależną od współczynnika szerokości do zanurzenia oraz przekroju sekcji środkowej.

Według Denny'ego: S = L ( C B B + 1 , 7 T ) {\displaystyle S=L(C_{B}B+1,7T)} Według Taylora: S = C ( Δ L ) 0 , 5 {\displaystyle S=C(\Delta L)^{0,5}}

Od wielkości powierzchni zwilżonej uzależniony jest m.in. opór kadłuba, stanowiący istotny czynnik ograniczający sprawność układów napędowych jednostek pływających. Wielkość powierzchni zwilżonej wpływa na wielkość warstwy granicznej

Bibliografia | edytuj kod

  • Eric C. Tupper: Introduction to Naval Architecture. T. Fith Edition. Butterworth-Heinemann, 2013. ISBN 0-08-098237-9.
Na podstawie artykułu: "Powierzchnia zwilżona kadłuba" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy