Poznań Wschód


Na mapach: 52°25′09,0″N 16°58′26,8″E/52,419167 16,974111

Poznań Wschód w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Poznań Wschódstacja węzłowa na międzynarodowej linii kolejowej E20 BerlinMoskwa.

W roku 2018 stacja obsługiwała ok. 1100 pasażerów na dobę[1].

Spis treści

Struktura | edytuj kod

Odgałęziają się tu też linie do Skandawy i Bydgoszczy Głównej. Stacja posiada budynek stacyjny, kasę biletową, tory stacyjne, 3 perony, przejście podziemne, przejście nadziemne i semafory świetlne.

Historia | edytuj kod

Budynek dworcowy w 2013

Stacja towarowa z bocznicami powstała na Głównej w 1872 wraz z otwarciem linii z Poznania do Bydgoszczy. Początkowo stacja ta służyła również przewozom pasażerskim, ale nie było tu dworca dla podróżnych. Obiekt taki powstał dopiero około 1908, po oddaniu do użytku linii do Janowca i Wągrowca. Stanął na parceli należącej do zakładów Cegielskiego, a brukowana droga przechodziła przez parcelę należącą do spółki cegielnianej Hartwig & Weidemann. W 1914 powstał tunel pod torowiskami. Funkcjonowała poczekalnia i restauracja. Dworzec poważnie ucierpiał w 1945, ale w tym samym roku uległ odbudowie i rozbudowie. Zachowano pierwotny obrys murów, ale dwuczłonową bryłę o zróżnicowanej liczbie kondygnacji, krytą dachem mansardowym, zastąpiono jednolitą, dwukondygnacyjną bryłą krytą dachem czterospadowym. W północnej elewacji zachował się jedynie pierwotny, zaokrąglony ryzalit - wejście do części mieszkalnej. Na wschód od dworca przerzucono kładkę dla pieszych w latach 70. XX wieku[2].

Dwie nastawnie (od ul. św. Michała i od Krańcowej) pochodzą z okresu międzywojennego i zachowały niektóre oryginalne elementy. Od strony ul. Krańcowej stoi transformator o oryginalnej elewacji. Przy ul. Bałtyckiej i Wrzesińskiej stały domki dróżników (przetrwał tylko ten pierwszy). Przy ul. Wrzesińskiej 44 stoi dawny dom pracowniczy o konstrukcji szkieletowej w szczycie, z oryginalną stolarką okienną i wystrojem klatek schodowych[2].

W latach 1929-1933 planowano usytuowanie na Głównej wielkiej stacji rozrządowej, która ostatecznie zrealizowana została na Franowie[2].

Pierwotnie (do 1 stycznia 1926)[3] stacja nosiła nazwę Główna, od dzielnicy Główna, w której się znajduje. Jako że nazwa ta myliła podróżnych (istniały dwa dworce o podobnej nazwie Poznań Główny i Główna), to nazwę zmieniono — najpierw na Poznań Wschodni, a następnie na Poznań Wschód.

8 kwietnia 1988 spłonął doszczętnie budynek tutejszej sekcji drogowej. W akcji gaszenia pożaru udział wzięły cztery jednostki strażackie[4].

Połączenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Urząd Transportu Kolejowego: Wymiana pasażerska na stacjach w Polsce w 2018 r.. 2020-01-27. [dostęp 2020-01-30].
  2. a b c Teresa Palacz, Kolej na Głównej i Zawadach, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2002, s.277-281, ISSN 0137-3552
  3. Świat Kolei' nr 7/2016 za Gazeta Jarocińska nr 62 z 29 lipca 1926
  4. Wydarzenia w Poznaniu w 1988 roku. Część druga, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/1989, s.178, ISSN 0137-3552

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Poznań Wschód" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy