Próba Schwabacha


Próba Schwabacha w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Próba Schwabacha (ang. Schwabach test) – subiektywna metoda badania słuchu polegająca na przyłożeniu wprawionego w drgania stroika do wyrostka sutkowatego kości skroniowej i określeniu czasu słyszenia dźwięku drogą kostną. Czas ten zwykle wynosi dla normalnie słyszącego ucha w przybliżeniu 20-30 sekund. Może być on też porównywany do czasu słyszenia u osoby zdrowej (np. badającego). Próba została opisana przez niemieckiego otologa Dagoberta Schwabacha (1846-1920) w 1885 roku[1].

Gdy czas słyszenia stroika u badanego jest znacząco krótszy niż u osoby zdrowej (badającego) świadczy to o czuciowym uszkodzeniu słuchu[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Schwabach D: Ueber den Werth des Rinne'schen Versuches für die Diagnostik der Gehörkrankheiten. Zeitschrift für Ohrenheilkunde, Wiesbaden, 1885, 14: 61-148.
  2. Human ear - Hearing tests. Britannica.com.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Próba Schwabacha" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy