Próchnica (humus)


Próchnica (humus) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Przekrój gleby, próchnica oznaczona jako O

Próchnica (humus) – bezpostaciowe, organiczne szczątki w różnym stadium mikrobiologicznego i fizykochemicznego procesu rozkładu, głównie roślinne, nagromadzone w glebie albo na jej powierzchni (np. w lesie). Stanowi 70-80% materii organicznej gleby. Próchnica dzieli się na prehumus, będący jeszcze nie całkiem zhumikifikowanymi szczątkami organicznymi, oraz humus, czyli bezpostaciowe produkty zaawansowanej humifikacji resztek roślinnych i zwierzęcych[1]. Zależnie od rozpatrywanych właściwości, stosowane są różne określenia próchnicy:

Próchnica, a ściślej – jej poziom organiczny jest oznaczany w gleboznawstwie literą O.

W glebach leśnych, w zależności od rozmieszczenia materiału organicznego w profilu glebowym wyróżnia się 3 główne typy morfologiczne próchnicy: mull, moder, mor oraz 2 typy przejściowe: moder-mull i moder-mor.

Objaśnienia symboli w tabeli:

W gleboznawstwie rolniczym terminem próchnica określa się zwykle wyłącznie dobrze zhumifikowaną, bezpostaciową materię organiczną.

Próchnica (humus) jest używana jako nawóz.

Spis treści

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. R.R. Bednarek R.R. i inni, Badania ekologiczno-gleboznawcze, wyd. 2011, Warszawa: PWN, s. 116-117 .

Bibliografia | edytuj kod

  • Klasyfikacja gleb leśnych Polski. Warszawa: Centrum Informacyjne Lasów Państwowych, 2000. ISBN 83-88478-20-6.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (materia organiczna):
Na podstawie artykułu: "Próchnica (humus)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy