Pradolina Redy-Łeby


Pradolina Redy-Łeby w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pradolina Redy-Łeby (kaszb. Pradolëzna Łebë-Redë) (313.46) – mezoregion fizycznogeograficzny w północnej Polsce, najwyraźniejsza na Pobrzeżach Południowobałtyckich pradolina, którą odpływały wody w okresie zanikania na terenie Polski zlodowacenia bałtyckiego. Pradolina ma około 90 km długości i 353 km² powierzchni, przy czym rozszerza się w kierunku zachodnim i południowo-zachodnim od 1,2 km w okolicy Wejherowa do 5,5 km u wylotu na Wybrzeże Słowińskie[1].

Dziś spadek dna doliny skierowany jest w dwóch kierunkach: Reda płynie na wschód do Zatoki Puckiej, Łeba uchodzi w kierunku jeziora Łebsko. Dział wodny pod Strzebielinem leży na wysokości 40 m n.p.m., na stożku napływowym osadzonym przez spływającą z wzniesień pojeziernych Łebę. Dolne części pradolin są zatorfione. Pradolina oddziela wybrzeże Słowińskie i pobrzeże Kaszubskie od pojezierzy Bytowskiego i Kaszubskiego[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Jerzy Kondracki: Geografia Regionalna Polski. Warszawa: PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16022-7.
Na podstawie artykułu: "Pradolina Redy-Łeby" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy