Prawo o notariacie


Prawo o notariacie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie – polska ustawa, uchwalona przez Sejm RP, regulująca kwestie prawne związane z działalnością notariuszy.

Ustawa określa:

  • zasady powoływania i odwoływania notariuszy
  • prawa i obowiązki notariuszy
  • strukturę organizacyjną i kompetencje samorządu notarialnego
  • zasady nadzoru nad notariatem
  • zasady odpowiedzialności notariuszy za szkody
  • zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej notariuszy
  • prawa i obowiązki aplikantów i asesorów notarialnych
  • zasady przetwarzania danych osobowych przez notariuszy
  • zasady dokonywania czynności notarialnych
  • zasady sporządzania aktu notarialnego i aktów poświadczenia dziedziczenia
  • zasady poświadczania dokumentów notarialnych
  • zasady sporządzania wypisów, wyciągów i odpisów aktów notarialnych.

Nowelizacje | edytuj kod

Ustawę znowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2021 roku[1].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Ustawa z dnia 11 września 2019 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2020)

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Prawo o notariacie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy