Prawo spółdzielcze


Prawo spółdzielcze w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ustawa z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze – polska ustawa, uchwalona przez Sejm PRL, regulująca kwestie prawne związane z działalnością spółdzielni.

Ustawa określa (zawiera):

  • zasady tworzenia i rejestracji spółdzielni
  • prawa i obowiązki członków spółdzielni
  • organy spółdzielni
  • kompetencje walnego zgromadzenia i zarządu spółdzielni
  • zasady nadzoru nad spółdzielnią
  • przepisy o zebraniach grup członkowskich
  • zasady prowadzenia gospodarki spółdzielni
  • zasady lustracji spółdzielni
  • zasady łączenia i podziału spółdzielni
  • przepisy o upadłości spółdzielni
  • przepisy o spółdzielni produkcji rolnej, spółdzielni kółek rolniczych i spółdzielni pracy
  • zasady działania związków spółdzielczych i Krajowej Rady Spółdzielczej
  • zasady działania krajowego samorządu spółdzielczego.

Spis treści

Nowelizacje | edytuj kod

Ustawę znowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2019 roku[1].

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Ustawa z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze (Dz.U. z 2019 r. poz. 1100).

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Prawo spółdzielcze" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy