Proteza (językoznawstwo)


Proteza (językoznawstwo) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Proteza (z gr. πρόσθεσις prósthesis „dodatek; uzupełnienie”, od πρός prós „przy, ku, do” + θέσις thésis „postawienie”)[1][2]proces fonetyczny polegający na pojawieniu się etymologicznie nieuzasadnionej głoski lub grupy głosek w nagłosie (na początku wyrazu)[3]. Np. w gwarach polskich harak hameryka (preaspiracja), Jagata, janioł (prejotacja), łowies (prelabializacja), w języku czeskim: voko (literackie: oko), vono (ono), vokno (okno), w języku francuskim l (np. que l`on[4]. Dla języka greckiego, a także późnej łaciny i niektórych innych języków indoeuropejskich charakterystyczna jest natomiast proteza wokaliczna, np. étoile[5].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. WładysławW. Kopaliński WładysławW., proteza; protetyka, [w:] Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [online], slownik-online.pl [zarchiwizowane z adresu 2013-07-02] .
  2. Henry GeorgeH.G. Liddell Henry GeorgeH.G., RobertR. Scott RobertR., πρόσθεσις, [w:] A Greek-English Lexicon [online] [dostęp 2018-07-15]  (ang.).
  3. Polański 1999 ↓, s. 466-467.
  4. Euphony in French: On or L'on?. W: French lessons [on-line]. [dostęp 2017-12-21].
  5. Polański 1999 ↓, s. 467.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Proteza (językoznawstwo)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy