Protokół brytyjski


Protokół brytyjski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Protokół brytyjski – Protokół nr 30 dołączony do Traktatu z Lizbony, będący klauzulą opt-out dotyczącą ograniczenia stosowania całości przepisów Karty praw podstawowych dla obywateli Wielkiej Brytanii i Polski. Powstanie protokołu spowodowane było brytyjskimi zastrzeżeniami związanymi ze specyfiką anglosaskiego systemu prawnego. Do protokołu, oprócz Wielkiej Brytanii ostatecznie przystąpiła także Polska[1][2]. Stał się on również jednym z istotnych elementów debaty związanej z trybem ratyfikacji Traktatu z Lizbony w polskim parlamencie. Zapowiedź pozostania przy Protokole spowodowała poparcie części posłów PiS dla ratyfikacji, powodując jednocześnie sprzeciw LiD-u wobec uchwały poprzedzającej ustawę zezwalającą na ratyfikację[3].

Spis treści

Treść protokołu | edytuj kod

Debata wokół przystąpienia Polski do Protokołu brytyjskiego | edytuj kod

 Zobacz więcej w artykule Karta praw podstawowych, w sekcji Karta praw podstawowych w Polsce.

Przypisy | edytuj kod

  1. prof. Jan Barcz: UE: Prof. Barcz: dołączenie Polski do opt-out ws. Karty praw podstawowych bez większego znaczenia. Money.pl, 2007-10-05. [dostęp 14 kwietnia 2008].
  2. prof. Jan Łopuszański: Znaczenie protokołu brytyjskiego będzie malało. RadioMaryja.pl, 2008-03-12. [dostęp 7 sierpnia 2018].
  3. Monika Margraf: Sejm za Traktatem - minuta po minucie. Gazeta.pl, 2008-04-01. [dostęp 14 kwietnia 2008].
  4. 12008E/PRO/30.

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Protokół brytyjski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy