Przemysław Gintrowski


Przemysław Gintrowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Przemysława Gintrowskiego na Cmentarzu Wilanowskim w Warszawie. Tablica upamiętniająca Przemysława Gintrowskiego w Centrum Edukacyjnym IPN „Przystanek Historia” w Warszawie, odsłonięta w drugą rocznicę śmierci artysty.

Przemysław Adam[1] Gintrowski (ur. 21 grudnia 1951 w Stargardzie Szczecińskim[2], zm. 20 października 2012 w Warszawie[3]) – polski kompozytor, pieśniarz, kompozytor muzyki filmowej, inżynier i nauczyciel.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Edukacja | edytuj kod

Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1969), w którym działał w szkolnym zespole muzycznym „Między niebem a ziemią” (m.in. ze Stanisławem Krupowiczem) i studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej z tytułem inżyniera (1973)[4].

Kariera artystyczna | edytuj kod

Debiutował w 1976 na przeglądzie w warszawskiej Riwierze piosenką Epitafium dla Sergiusza Jesienina. Niedługo później, w 1979, wspólnie z Jackiem Kaczmarskim i Zbigniewem Łapińskim stworzyli trio i przygotowali program poetycki Mury. Tytułowa piosenka programu, Mury, oparta na utworze katalońskiego barda Lluisa Llacha L’Estaca – stała się nieformalnym hymnem „Solidarności” i symbolem walki z reżimem[5]. Kolejne programy, jakie stworzyli w tym składzie to Raj i Muzeum. Na XIX Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu otrzymał wraz z Jackiem Kaczmarskim II nagrodę za piosenkę Epitafium dla Włodzimierza Wysockiego autorstwa Kaczmarskiego[6].

W grudniu 1981, podczas trasy koncertowej we Francji, Gintrowski i Łapiński zdecydowali się wrócić na krótki czas do Polski w celu uporządkowania spraw zawodowych. Kaczmarski pozostał we Francji. Po tym, jak 8 grudnia 1981 roku Gintrowskiemu odmówiono wydania paszportu, trio rozpadło się[7].

Gintrowski pracował jako kompozytor muzyki filmowej – przez następne dziesięć lat stworzył muzykę do ponad dwudziestu filmów fabularnych i seriali (m.in. do serialu Zmiennicy). Koncertował poza oficjalnymi scenami (m.in. w pomieszczeniach warszawskiego Muzeum Archidiecezji)[8], a wykonania studyjne jego piosenek nagrywane nieoficjalnie (w trakcie realizacji nagrań muzyki do filmu Matka Królów nielegalnie nagrał w studio państwowej telewizji płytę Pamiątki, a później w podobny sposób utrwalony został program Raport z oblężonego miasta w studio warszawskiej Akademii Muzycznej[9]), wydawane były w drugim obiegu. Życie codzienne Gintrowskiego było całkowicie podporządkowane działalności podziemnej. Przykładem dyspozycyjności była gotowość do prowadzenia koncertów organizowanych ze względów bezpieczeństwa jedynie z kilkugodzinnym wyprzedzeniem.

Piosenki Gintrowskiego opierały się najczęściej na tekstach Jacka Kaczmarskiego, Zbigniewa Herberta, Tomasza Jastruna, Krzysztofa Marii Sieniawskiego, Jerzego Czecha, Tadeusza Nowaka i Marka Tercza.

W latach 80. nawiązał współpracę z Krystyną Jandą, przygotowując autorski spektakl Kamienie, opowiadający nieznane lub inaczej odczytane losy znanych historycznych postaci. Spektakl w planowanej formie nigdy nie został wystawiony, jednak Janda zdobyła nagrodę na Festiwalu w Opolu za wykonanie jednej z jego piosenek. Po 1989 roku podjął ponowną próbę realizacji spektaklu, tym razem z Joanną Trzepiecińską – ostatecznie Kamienie w okrojonej wersji (dotyczącej wyłącznie męskich bohaterów) zrealizował samodzielnie jako koncert.

W latach 1991–1993 Przemysław Gintrowski ponownie koncertował z Jackiem Kaczmarskim i Zbigniewem Łapińskim, wykonując programy Mury w Muzeum Raju oraz Wojna postu z karnawałem. Późniejsza współpraca artystów była już incydentalna[10]. W 1994 w studio telewizyjnym Polamer-Studio TV nagrał dla TVP utwór „Kredka Kramsztyka”[11] z własną muzyką, napisany specjalnie dla niego przez Jacka Kaczmarskiego. Utwór zrealizowany został w formie widowiska w reżyserii Laco Adamíka[12][13].

Był wykładowcą Warszawskiej Szkoły Filmowej[9][14]. Wcześniej był nauczycielem w XVII Liceum Ogólnokształcącym im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Warszawie[15].

Ostatni koncert Przemysława Gintrowskiego odbył się 1 marca 2012 w Centrum Edukacyjnym IPN „Przystanek historia”, w ramach obchodów Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych[16]. Artysta zmarł po długiej i ciężkiej chorobie[2]. Uroczystości pogrzebowe muzyka odbyły się 29 października 2012 w warszawskim kościele pw. św. Anny[17]. Prochy Gintrowskiego spoczęły w rodzinnym grobie na cmentarzu w Wilanowie[18] (kwatera VIII, w pobliżu kaplicy cmentarnej).

Zaangażowanie polityczne | edytuj kod

W wyborach samorządowych w 2006 bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego warszawskiej dzielnicy Wilanów z listy Prawa i Sprawiedliwości[19]. W 2010 poparł Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich[20]. W 2012 wszedł w skład komitetu honorowego akcji Stowarzyszenia KoLiber „Goń z pomnika bolszewika”[21].

Życie prywatne | edytuj kod

Był jedynym[22][23] dzieckiem Jarosława(1927-2004) i Teresy (1929-2011) Gintrowskich. Miał żonę Agnieszkę oraz córki Marię i Julię[24].

Nagrody i odznaczenia | edytuj kod

  • 2009 – Laureat Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska „Neptuny”[27].
  • postanowieniem z 26 października 2012 r., pośmiertnie, został „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i kształtowanie patriotycznych postaw Polaków” przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Oficerskim tegoż Orderu[28][29]

Upamiętnienie | edytuj kod

Nagroda za Wolność w Kulturze im. Przemysława Gintrowskiego | edytuj kod

W 2016 z inicjatywy rodziny artysty powstała Fundacja im. Przemysława Gintrowskiego. Organizuje ona koncerty pieśni barda oraz przyznaje coroczną Nagrodę Za Wolność w Kulturze im. Przemysława Gintrowskiego.

Dotychczasowi laureaci:

Pozostałe formy | edytuj kod

  • 2013, styczeń: w Zespole Szkół w Dobrym Mieście jego imieniem nazwano aulę[34];
  • 2013, marzec, tamże: odsłonięto tablicę jego pamięci[35];
  • 2015: powstał film o Przemysławie Gintrowskim pt. Gintrowski[36];
  • 2017, listopad: ulica nazwana wcześniej imieniem Wincentego Rzymowskiego w dzielnicy Mokotów w Warszawie zyskała nazwę ulicy Przemysława Gintrowskiego[37];
  • 2019: premiera pierwszego multimedialnego spektaklu pt. „Postacie” na podstawie piosenek Przemysława Gintrowskiego. Spektakl zrealizowali studenci Warszawskiej Szkoły Filmowej, w której Gintrowski był wykładowcą.

Dyskografia | edytuj kod

Albumy solowe | edytuj kod

wydawca: tonpress wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew; Grupa Niebo – chór; orkiestra słowa: Tadeusz Nowak, Krzysztof Maria Sieniawski, Zbigniew Herbert, Bogusław Żmijewski muzyka: Przemysław Gintrowski, Stanisław Krupowicz, Stefan Brzozowski wydawca: Tonpress oraz Socjalistyczny Związek Studentów Polskich (płyta winylowa) słowa: Krzysztof Maria Sieniawski muzyka: Przemysław Gintrowski, Stanisław Krupowicz
  • 1983 Pamiątki – materiał nagrany w 1981 funkcjonował w drugim obiegu, oficjalnie wydany w 1991
wydawca: Pomaton Emi, 1991 (kaseta); Pomaton Emi, 2002 (w dwupłytowym zestawie CD wraz z Kamieniami, nr kat. 5437362) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Zbigniew Łapiński – fortepian słowa: Zbigniew Herbert, Jacek Kaczmarski, Marek Tercz muzyka: Przemysław Gintrowski, Zbigniew Łapiński wydawca: Polskie Nagrania, 1990 (płyta winylowa, nr kat. SX 2885); Polskie Nagrania, 1999 (CD, nr kat. PNCD 491)[39] wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara, instr. klawiszowe, fortepian; Zbigniew Łapiński – fortepian[39] słowa: Zbigniew Herbert, Jacek Kaczmarski, Lothar Herbst, Tomasz Jastrun, Mieczysław Jastrun, Leszek Szaruga, Ryszard Holzer (Marek Mayer)[39] muzyka: Przemysław Gintrowski[39] wydawca: Wydawnictwo Kompas (kaseta), nr kat. 001[41] wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Zbigniew Łapiński – fortepian słowa: Zbigniew Herbert, Jacek Kaczmarski, Marek Tercz, Natan Tenenbaum, Jerzy Czech, Adrianna Szymańska, Marek Mayer, Tomasz Jastrun, Mieczysław Jastrun, Leszek Szaruga[41] muzyka: Przemysław Gintrowski[41] wydawca: Pomaton, 1991 (kaseta), nr kat. POM 019[43]; Pomaton, 1991 (CD), nr kat. POM CD 006[44]; Pomaton Emi, 2002 (w dwupłytowym zestawie CD wraz z Pamiątkami, nr kat. 5437362) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, instrumenty klawiszowe, fortepian; Piotr Rubik – fortepian[45]; słowa: Jerzy Czech, Zbigniew Herbert[45] muzyka: Przemysław Gintrowski[45]
  • 2000 Odpowiedź – poezja Zbigniewa Herberta w rozbudowanej aranżacji instrumentów elektronicznych
wydawca: Polskie Radio, 2000 (CD, nr kat. PRCD219) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara, instr. klawiszowe; Adam Sztaba – fortepian; słowa: Zbigniew Herbert muzyka: Przemysław Gintrowski wydawca: Polskie Radio, 2008 (CD, nr kat. PRCD 1177)[47] wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus (dyrygent Monika Wolińska); Tadeusz Domanowski – fortepian; Wojciech Świętonski – fortepian; Michał Salamon – syntezatory; Filip Sojka – gitara basowa; Jula – głos[48] słowa: Zbigniew Herbert[48] muzyka: Przemysław Gintrowski wydawca: Licomp Empik Multimedia/Polskie Radio, 2009 (CD, nr kat. PRCD 1278)[50] wykonanie: Przemysław Gintrowski – kompozycje, aranżacje, elektronika, śpiew; Jula – głos; Polska Orkiestra Radiowa (dyrygent Wojciech Rodek); Marcin Żmuda – fortepian; Krzysztof Ścierański – gitara basowa; Piotr Szewczenko – gitary, gitara elektryczna; Marcin Ścierański – perkusja; Paweł Pańta – kontrabas; Cezary Konrad – perkusja; Wojciech Majewski – fortepian; Marcin Kajper – saksofon[51]. słowa: Jacek Kaczmarski, Adriana Szymańska, Bogdan Olewicz, Andrzej Bursa, Antoni Słonimski, Leonard Cohen (tł. Maciej Zembaty)[51] muzyka: Przemysław Gintrowski, Leonard Cohen[51]

Z Jackiem Kaczmarskim i Zbigniewem Łapińskim | edytuj kod

wydawca: Wifon, 1981 (kaseta, nr kat. CK-0159A) Wifon, 1990 (płyta winylowa) Pomaton Emi, 1991 (kaseta, nr kat. POM 005) Pomaton Emi, 1999 (CD, nr kat. 5228392E) Pomaton Emi, 2004 (CD, w zestawie Syn Marnotrawny) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Jacek Kaczmarski – śpiew, gitara; Zbigniew Łapiński – fortepian; słowa: Jacek Kaczmarski, Zbigniew Herbert, Krzysztof Maria Sieniawski, Mieczysław Jastrun muzyka: Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski, Lluís Llach
  • 1980 Raj – materiał nagrywany w 1980 r. nieoficjalnie na koncertach
wydawca: Pomaton Emi, 1991 (kaseta, nr kat. POM 013) Pomaton Emi, 2002 (album dwupłytowy + Muzeum, nr kat. 5434212) Pomaton Emi, 2004 (CD, w zestawie Syn Marnotrawny) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Jacek Kaczmarski – śpiew, gitara; Zbigniew Łapiński – śpiew, fortepian; słowa: Jacek Kaczmarski, Zbigniew Herbert muzyka: Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski, Zbigniew Łapiński
  • 1981 Muzeum – materiał nagrywany w 1981 r. nieoficjalnie na koncertach
wydawca: Pomaton Emi, 1991 (kaseta, nr kat. POM 017) Pomaton Emi, 2002 (album dwupłytowy + Raj, nr kat. 5434212) Pomaton Emi, 2004 (CD, w zestawie Syn Marnotrawny) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Jacek Kaczmarski – śpiew, gitara; Zbigniew Łapiński – śpiew, fortepian; słowa: Jacek Kaczmarski, Natan Tenenbaum muzyka: Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski, Zbigniew Łapiński wydawca: Pomaton Emi, 1991 (CD, nr kat. POM CD 008) Pomaton Emi, 1991 (2 kasety, nr kat. POM 023, POM 024) Pomaton Emi, 2002 (album dwupłytowy + Wojna postu z karnawałem, nr kat. 5417412) Pomaton Emi, 2004 (CD, w zestawie Syn Marnotrawny) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Jacek Kaczmarski – śpiew, gitara; Zbigniew Łapiński – śpiew, fortepian; słowa: Jacek Kaczmarski, Natan Tenenbaum, Mieczysław Jastrun, Krzysztof Maria Sieniawski, Sergiusz Jesienin (wykorzystany fragment wiersza) muzyka: Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski, Zbigniew Łapiński, Lluís Llach wydawca: Pomaton Emi, 1993 (CD, nr kat. POM CD 034) Pomaton Emi, 1993 (2 kasety, nr kat. POM 059, POM 060) Pomaton Emi, 2002 (album dwupłytowy + Mury w Muzeum Raju, nr kat. 5417412) Pomaton Emi, 2004 (CD, w zestawie Syn Marnotrawny) wykonanie: Przemysław Gintrowski – śpiew, gitara; Jacek Kaczmarski – śpiew, gitara; Zbigniew Łapiński – śpiew, fortepian; słowa: Jacek Kaczmarski muzyka:Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski, Zbigniew Łapiński

Filmografia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Krajowy Rejestr Sądowy, krs-online.com.pl .
  2. a b Przemysław Gintrowski nie żyje, onet.pl, 20 października 2012 [zarchiwizowane z adresu 2012-10-22] .
  3. Przemysław Gintrowski nie żyje. Miał 61 lat, Gazeta.pl, 20 października 2012 [dostęp 2012-10-21] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-22] .
  4. Krzysztof Gajda: To moja droga. Biografia Jacka Kaczmarskiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2009, s. 97. ISBN 978-83-245-8761-2.
  5. Krzysztof Gajda: To moja droga. Biografia Jacka Kaczmarskiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2009, s. 117. ISBN 978-83-245-8761-2.
  6. Krzysztof Gajda: To moja droga. Biografia Jacka Kaczmarskiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2009, s. 130. ISBN 978-83-245-8761-2.
  7. Krzysztof Gajda: To moja droga. Biografia Jacka Kaczmarskiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2009, s. 142. ISBN 978-83-245-8761-2.
  8. Pan Bóg dał mi odrobinę talentu, gintrowski.art.pl [dostęp 2010-08-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-05-05] .
  9. a b Życiorys, gintrowski.art.pl [dostęp 2010-08-04] [zarchiwizowane z adresu 2010-10-22] .
  10. Krzysztof Gajda: To moja droga. Biografia Jacka Kaczmarskiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2009, s. 237. ISBN 978-83-245-8761-2.
  11. Kredka Kramsztyka, kaczmarski.art.pl [zarchiwizowane z adresu 2012-08-04]  (pol.).
  12. Książeczka do boksu DVD „Scena to dziwna… 1980–2001”, wyd. Metal Mind Productions, 2008, MMP5DVDBOX001.
  13. Przemysław Gintrowski – Kredka Kramsztyka, [w:] Scena to dziwna… 1980–2001, Metal Mind Productions, 2008, MMP5DVDBOX001.
  14. Warszawska Szkoła Filmowa – Kadra. [dostęp 2010-08-04].
  15. Nauczyciele – którzy pracowali lub do dziś pracują w naszej szkole..., XVII LO [dostęp 2012-10-22] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-22] .
  16. Już 1 marca koncert w Warszawie, gintrowski.art.pl [zarchiwizowane z adresu 2012-10-27] .
  17. EdytaE. Borkowska EdytaE., Pożegnanie Gintrowskiego, rp.pl, 29 października 2012 [zarchiwizowane z adresu 2016-10-06] .
  18. Gintrowski w poniedziałek spocznie w Wilanowie.
  19. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2020-09-19].
  20. Dlaczego Jarosław Kaczyński? Apel poparcia. W: jaroslawkaczynski.info [on-line]. [dostęp 2020-08-24].
  21. "Goń z pomnika bolszewika". Nowa akcja prawicowców. dziennik.pl, 11 lutego 2012. [dostęp 2020-09-19].
  22. Sławomir Zygmunt: Wciąż chce zmieniać świat - Zygmunt o Gintrowskim (pol.). strefapiosenki.pl, 2008-08-30. [dostęp 2017-12-19].
  23. Zuzanna Smoleńska: Przemysław Gintrowski (pol.). adonai.pl, 2010-12-26. [dostęp 2017-12-19].
  24. Tren wyśpiewany, gintrowski.art.pl [dostęp 2013-10-21] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-21]  (pol.).
  25. M.P. z 2006 r. nr 80, poz. 807
  26. Uchwała nr LVI/1664/2009 z 28-05-2009. Biuletyn Informacji Publicznej m.st. Warszawy.. [dostęp 2011-03-29].
  27. Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska „Neptuny” (pol.). Oficjalny serwis Miasta Gdańska; http://www.gdansk.pl.+[dostęp 2015-02-07].
  28. Przemysław Gintrowski odznaczony pośmiertnie. prezydent.pl, 29 października 2012. [dostęp 2012-10-29].
  29. M.P. z 2013 r. poz. 258
  30. Polkowski, Krzysztoń i Celińska laureatami nagrody im. Przemysława Gintrowskiego, www.rmf24.pl [dostęp 2020-04-25]  (pol.).
  31. WPROST.pl, Ewa Błaszczyk laureatką Nagrody im. Przemysława Gintrowskiego, Wprost, 11 grudnia 2017 [dostęp 2020-04-25]  (pol.).
  32. Franciszek Pieczka laureatem Nagrody im. Przemysława Gintrowskiego, Wprost, 10 grudnia 2018 [dostęp 2020-04-25]  (pol.).
  33. Muniek Staszczyk laureatem Nagrody im. Przemysława Gintrowskiego, Wprost, 9 grudnia 2019 [dostęp 2020-04-25]  (pol.).
  34. Młodzież honoruje Przemysława Gintrowskiego (pol.). gpcodziennie.pl, 2013-01-30. [dostęp 2013-10-21].
  35. Koncert „Drzewo i Gwiazda” (pol.). zsdm.edu.pl. [dostęp 2013-10-21].
  36. Gintrowski. filmpolski.pl. [dostęp 2017-10-11].
  37. ZARZĄDZENIE ZASTĘPCZE. WOJEWODY MAZOWIECKIEGO z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie nadania nazwy ulicy. W: Dz. Urz. poz.10123 [on-line]. [dostęp 2017-12-16].
  38. „Raport z oblężonego miasta” [wersja nieoficjalna], gintrowski.art.pl [dostęp 2009-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2011-02-22] .
  39. a b c d e Okładka albumu Raport z oblężonego miasta, Przemysław Gintrowski, Polskie Nagrania, 1999, numer katalogowy PNCD 491.
  40. „Nie chcemy uciekać”, gintrowski.art.pl [dostęp 2009-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2008-01-04] .
  41. a b c Okładka kasety Nie chcemy uciekać, Przemysław Gintrowski, Kompas, 1991, numer katalogowy 001.
  42. „Kamienie”, gintrowski.art.pl [dostęp 2009-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2011-02-17] .
  43. Okładka kasety Kamienie, Przemysław Gintrowski, Pomaton, 1991, numer katalogowy POM 019.
  44. Okładka albumu Kamienie, Przemysław Gintrowski, Pomaton, 1991, numer katalogowy POM CD 006.
  45. a b c Książeczka z albumu Kamienie, Przemysław Gintrowski, Pomaton, 1991, numer katalogowy POM CD 006.
  46. „Tren”, gintrowski.art.pl [dostęp 2009-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2011-02-22] .
  47. Okładka albumu Tren, Przemysław Gintrowski, Polskie Radio, 2008, numer katalogowy PRCD 1177.
  48. a b Książeczka z albumu Tren, Przemysław Gintrowski, Polskie Radio, 2008, numer katalogowy PRCD 1177.
  49. „Kanapka z człowiekiem”, gintrowski.art.pl [dostęp 2009-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-01-09] .
  50. Okładka albumu Kanapka z człowiekiem i trzy zapomniane piosenki, Przemysław Gintrowski, Licomp Empik Multimedia/Polskie Radio, 2009, numer katalogowy PRCD 1278.
  51. a b c Książeczka z albumu Kanapka z człowiekiem i trzy zapomniane piosenki, Przemysław Gintrowski, Licomp Empik Multimedia/Polskie Radio, 2009, numer katalogowy PRCD 1278.
  52. a b Krzysztof Gajda: To moja droga. Biografia Jacka Kaczmarskiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2009, s. 133. ISBN 978-83-245-8761-2.
  53. Krzysztof Gajda: To moja droga. Biografia Jacka Kaczmarskiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2009, s. 132. ISBN 978-83-245-8761-2.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Przemysław Gintrowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy