Przeraźliwe echo trąby ostatecznej


Przeraźliwe echo trąby ostatecznej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Drzeworyt nieznanego autorstwa pt. Męka słyszenia, ilustracja w Przeraźliwym echu trąby ostatecznej, Kraków 1695 r.

Przeraźliwe echo trąby ostatecznejpoemat Klemensa Bolesławiusza wydany w 1670 w Poznaniu lub, według innych źródeł, w 1674 w Krakowie[1][2]. Zawierał opis życia po śmierci. Był bardzo popularny – do końca XVIII w. ukazało się około dziesięciu wydań utworu, a w wieku XIX – dwanaście wydań[1]. Wydanie poematu ozdobione było drzeworytami.

W wizji Bolesławiusza po Sądzie Ostatecznym w raju będzie odbywać się bankiet, na którym podawane będą drogie i wyśmienite potrawy, panować będzie też nastrój gościnności. W piekle natomiast spożywane będą różne płazy i gady, które następnie będą gryzły wnętrzności biesiadników. Ci, którzy za życia kradli będą w piekle obdzierani ze skóry.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Czesław Hernas: Barok. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2002, s. 553. ISBN 83-01-13846-7.
  2. KlemensK. Bolesławiusz KlemensK., Przeraźliwe echo trąby ostateczney abo cztery rzeczy ostatnie człowieka, wyd. 1674., polona.pl [dostęp 2018-06-25] .

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Przeraźliwe echo trąby ostatecznej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy