Przewody półkoliste


Przewody półkoliste w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przewody półkoliste – błoniaste przewody znajdujące się w kostnych kanałach półkolistych ucha wewnętrznego, będące częścią narządu równowagi.

Przewody te zakończone są bańkami błoniastymi (w obrębie baniek kanałów półkolistych), w których na grzebieniu bańkowym (crista ampullaris) znajdują się komórki zrębowe oraz zmysłowe uzbrojone w rzęski. Przewody półkoliste wypełnione są śródchłonką, której ruch spowodowany obrotem głowy (wskutek siły bezwładności) podrażnia rzęski powodując pobudzenie komórek nerwowych i pozwalając zachować równowagę.

Ruch śródchłonki w kierunku do bańki przewodu półkolistego nazywamy ruchem ampulopetalnym, a ruch w kierunku od bańki kanału półkolistego ruchem ampulofugalnym.

Bibliografia | edytuj kod

  • Stanisław Iwankiewicz: Otolaryngologia : podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1984, s. 19-21. ISBN 83-200-0801-8.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Przewody półkoliste" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy