Przykorwin


Przykorwin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przykorwin (ros. Пржикорвин) – polski herb szlachecki nadany w Królestwie Polskim.

Spis treści

Opis herbu | edytuj kod

Opis z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:

Na tarczy obramowanej złotem ściętej, w polu górnym błękitnym – na sękatym pniu leżącym – kruk z pierścieniem w dziobie, w dolnym czerwonym – głowa zwierzęca ze strzałą żeleźcem do góry prawo-ukośnie w pysku. Klejnot: nad hełmem w koronie trzy pióra strusie, błękitne. Labry: błękitne, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki | edytuj kod

Nadany wraz z dziedzicznym szlachectwem Janowi Joachimowskiemu, synowi Jakuba, po roku 1836[1].

Herbowni | edytuj kod

Ponieważ herb pochodził z nobilitacji osobistej, prawo do niego ma tylko jedna rodzina herbownych:

Joachimowski

Przypisy | edytuj kod

  1. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 239.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Przykorwin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy