Przyrostek


Przyrostek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przyrostek, sufiks (z łac. suffixus „dołączony” od sub „pod” i fixus „umocowany”) – w językoznawstwie jest to każdy fragment wyrazu (jego morfem), o ile jest dodany po jego rdzeniu (czyli podstawie słowotwórczej) i jednocześnie ma własności słowotwórcze (czyli nie jest końcówką fleksyjną[1]). Jednakże ścisłe rozgraniczenie morfemów gramatycznych i słowotwórczych nie zawsze jest możliwe[2]. Danemu wyrazowi może towarzyszyć jeden sufiks, kilka lub żaden.

Sufiksy razem z przedrostkami (prefiksami) i wrostkami (infiksami) wchodzą w skład zrostków (afiksów), czyli tych morfemów słowotwórczych, które odpowiadają za tworzenie wyrazów pochodnych[3].

Przykłady:

ogromn-iast-y konstantyn-opol-owianin-ecz-ka

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Grzegorczykowa 1999 ↓, s. 75.
  2. Nagórko 2007 ↓, s. 71.
  3. Nagórko 2007 ↓, s. 69.

Bibliografia | edytuj kod

  • Renata Grzegorczykowa: Gramatyka współczesnego języka polskiego Morgologia. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1999.
  • Alicja Nagórko: Zarys gramatyki polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007. ISBN 978-83-01-15390-8.
Na podstawie artykułu: "Przyrostek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy