Pseuderanthemum carruthersii


Pseuderanthemum carruthersii w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Kultywar o purpurowych liściach

Pseuderanthemum carruthersii (Seem.) Guillaumin – gatunek roślin z rodziny akantowatych (Acanthaceae). Pochodzi z archipelagu wysp Nowe Hebrydy (państwo Vanuatu). Jest uprawiany w wielu krajach świata jako roślina ozdobna[3]. W krajach o ciepłym klimacie (strefy mrozoodporności 9-11) jest uprawiany jako roślina ogrodowa, w Polsce ze względu na klimat jako roślina pokojowa[4].

Spis treści

Synonimy | edytuj kod

Gatunek znany jest pod wieloma nazwami łacińskimi. The Plant List podaje dla tego gatunku następujące synonimy[2]: Eranthemum nigrum Linden, Eranthemum reticulatum W.Bull, Eranthemum reticulatum A.de Vos, Eranthemum schomburgkii auct., Eranthemum tricolor W.Bull, Pseuderanthemum atropurpureum (W.Bull) Radlk., Pseuderanthemum atropurpureum (W. Bull) L.H. Bailey, Pseuderanthemum carruthersii var. atropurpureum (W. Bull) Fosberg, Pseuderanthemum reticulatum Radlk., Siphoneranthemum atropurpureum Kuntze, Siphoneranthemum reticulatum Kuntze, Siphoneranthemum tricolor Kuntze.

Morfologia | edytuj kod

Krzew w swojej ojczyźnie osiągający wysokość i szerokość do 1 m. Liście eliptycznie-jajowate, ostro zakończone, ogonkowe, duże (długość do 15 cm) z dużymi biało-różowymi plamami w środkowej części blaszki. Istnieją kultywary mające liście stale wybarwione na purpurowo. Kwiaty białe z różowymi lub fioletowymi wybarwieniami, kielich zielony lub czerwony o długości ok. 8 mm. Owocem jest zgrubiała torebka z 4 nasionami[5].

Uprawa | edytuj kod

Jego głównymi walorami ozdobnymi są metalicznie błyszczące i silnie wybarwione liście. Kwiaty tej rośliny także są ładne, ale w Polsce w uprawie pokojowej kwitnie bardzo rzadko. Wymaga próchnicznej, przepuszczalnej gleby i półcienistego stanowiska. Ilość światła ma decydujące znaczenie dla wybarwienia liści. Przy zbyt słabym świetle zanikają barwne plamy na liściach, przy zbyt silnym liście wybarwiają się silnie, ale roślina przestaje rosnąć. Ziemia w doniczce nie może przeschnąć, gdyż powoduje to obumarcie rośliny. Zimą konieczne jest spryskiwanie. Zalecane jest przycinanie pędu głównego, aby rośliny rozkrzewiały się. Nawozi się nawozami wieloskładnikowymi z dużą ilością potasu. Jednak po kilku latach uprawy roślina staje się nieładna, z tego względu zaleca się odnawianie jej co kilka lat. Rozmnaża się łatwo z sadzonek pędowych lub wierzchołkowych, ale ukorzeniać je trzeba w wysokiej temperaturze (25-28 °C). Bywa atakowany przez przędziorki, mączlika szklarniowego, wełnowce[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. a b The Plant List. [dostęp 2012-05-28].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2012-05-28].
  4. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  5. Pseudranthemum carruthersii. [dostęp 2012-06-10].
  6. Jarosław Rak: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Cz. II. Edward Kawecki (zdjęcia). Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1998. ISBN 83-7073-089-2.
Na podstawie artykułu: "Pseuderanthemum carruthersii" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy