Pseudowektor


Pseudowektor w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pętla z prądem widziana w zwierciadle wytwarza pole magnetyczne o kierunku niezgodnym z jego odbiciem

Pseudowektor (wektor osiowy) – wielkość fizyczna, która przy ciągłych transformacjach układu odniesienia (takich jak translacja lub obrót) przekształca się jak wektor, natomiast przy odbiciu zwierciadlanym i symetrii środkowej transformuje się odmiennie (np. zmienia zwrot wektora).

Najprostszym sposobem utworzenia pseudowektora p {\displaystyle {\vec {p}}} w trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej ( R 3 ) {\displaystyle (\mathbb {R} ^{3})} jest iloczyn wektorowy wektorów a {\displaystyle {\vec {a}}} i b {\displaystyle {\vec {b}}} [1]:

p = a × b . {\displaystyle {\vec {p}}={\vec {a}}\times {\vec {b}}.}

Najpopularniejszymi pseudowektorami w fizyce są wszystkie wektory wywodzące się od obrotu np.: moment pędu oraz prędkość kątowa łącznie z wektorami związanymi z polem magnetycznym.

Pseudowektory mogą być traktowane jako płaszczyzny zorientowane (macierze), których dopełnieniem jest pseudowektor.

O ile wektory zachowują się jak 1-formy, to pseudowektory zachowują się jak (n-1)-formy.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Aleksandr Ivanovich Borisenko, Ivan Evgen'evich Tarapov: Vector and tensor analysis with applications. 1979. ISBN 0-486-63833-2.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (wektor):
Na podstawie artykułu: "Pseudowektor" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy