Puchar Świata w Rugby 2011


Puchar Świata w Rugby 2011 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Maoryski trębacz rozpoczynający każde spotkanie Pucharu Świata

Puchar Świata w Rugby 2011 – siódmy Puchar Świata, zawody o randze mistrzostw świata w rugby union rozgrywane co cztery lata. Organizowany przez Nową Zelandię siedmiotygodniowy turniej rozpoczął się 9 września ceremonią otwarcia podkreślającą bogatą historię i różnorodność kulturową tego kraju, natomiast finał odbył się w Auckland na Eden Park 23 października 2011 roku. W turnieju zwyciężyła drużyna gospodarzy, w finale pokonując Francuzów 8–7, podczas gdy obrońcy tytułu, zespół RPA, odpadł w ćwierćfinale po porażce z Australią. Był on największymi zawodami sportowymi w historii tego kraju.

Spis treści

Wybór gospodarza | edytuj kod

Na początku października 2004 roku IRB potwierdził zainteresowanie organizacją turnieju ze strony trzech związków rugby – z Japonii, RPA i Nowej Zelandii – oraz ogłosił szczegółowy harmonogram wyłonienia gospodarza tych zawodów[1][2]. Wstępne zgłoszenia chętnych do zorganizowania siódmej edycji Pucharu Świata IRB przyjmował do 31 stycznia 2005 roku. Zainteresowanie potwierdziły wówczas te trzy związki, a następnie złożyły oficjalne kandydatury w wyznaczonym terminie 13 maja 2005 roku[3][4][5].

Japonia początkowo była uważana za najpoważniejszego kandydata do organizacji tego turnieju. Swój wniosek argumentowała gotową infrastrukturą zbudowaną na MŚ w piłce nożnej w 2002 roku, doświadczeniem w organizacji wielkich imprez, wytykając jednocześnie IRB organizację Pucharu Świata jedynie w krajach z najwyższego szczebla rozgrywek[6]. RPA, której delegacją dowodził triumfator Pucharu Świata 1995, Francois Pienaar[7], przekonywała do swojej kandydatury budowanymi wówczas na MŚ 2010 pojemnymi stadionami, prognozowanymi rekordowymi zyskami oraz wsparciem wielkich firm i rządu. Dodatkowym atutem było posiadanie tej samej strefy czasowej co Europa, pomagającej przyciągnąć przed telewizory miliony widzów[8]. Delegacja Nowej Zelandii, w składzie której znaleźli się między innymi premier Helen Clark, prezes NZRU, Jock Hobbs, oraz dwóch zawodników: ówczesny kapitan reprezentacji, Tana Umaga, oraz legenda All Blacks lat sześćdziesiątych XX wieku, Colin Meads[9], z kolei postawiła na wszechobecność rugby w tym kraju, pasję do tego sportu i jego wpływ na kształtowanie się ducha narodu, sukces tournée British and Irish Lions oraz fakt, że w przyszłości turniej ten może być zbyt duży dla zorganizowania przez mniejsze kraje[10].

Latem 2005 roku w krajach kandydujących gościły inspekcje techniczne IRB, natomiast decyzja wskazująca organizatora turnieju miała zapaść podczas spotkania zarządu IRB 17 listopada 2005 roku w Dublinie[5]. Jako że po raz pierwszy w historii wybór miał nastąpić spośród trzech kandydatów, w pierwszej rundzie tajnego głosowania odpadał ten z najmniejszą liczbą głosów, po czym odbyć się miała druga runda głosowania, przy czym zainteresowane związki nie miały prawa głosu. Stwierdzony przez niezależnego audytora wybór gospodarza imprezy miał być ogłoszony na specjalnej konferencji prasowej[11]. W pierwszej rundzie głosowania najmniej głosów dostała RPA odpadając z rywalizacji, w drugiej zaś Nowa Zelandia zdobyła więcej głosów niż Japonia[12][13][14]. Przewodniczący zarządu IRB, Syd Millar, ogłosił zatem oficjalnie przyznanie Nowej Zelandii prawa do organizacji siódmego Pucharu Świata.

Już po tej decyzji IRB otrzymał pismo z brytyjskiej kancelarii prawniczej, częściowo opublikowane w The Sunday Times, domagające się – rzekomo w imieniu Asian Rugby Football Union, którego Japonia jest członkiem – anulowania wyniku głosowania przyznającego Nowej Zelandii prawa do organizacji turnieju i przeprowadzenie nowego do końca marca 2006 roku ze względu na brak przejrzystości samego procesu głosowania oraz na handel głosami, przede wszystkim pomiędzy Irlandią a Nową Zelandią[15][16]. Władze New Zealand Rugby Union nazwały te zarzuty całkowitym nonsensem[17], oskarżenia odrzucił też irlandzki związek[18], Japończycy zaś zaprzeczyli zarówno chęci ponownego zorganizowania głosowania, jak i jakiemukolwiek zaangażowaniu w sprawę tej petycji[19].

Informacje ogólne | edytuj kod

Turniej – w ramach przeciwdziałania nieuczciwym praktykom marketingowym i zakazanym praktykom w zakresie sprzedaży biletów – został objęty prawną ochroną dla ważnych imprez[20][21], organizatorzy dodatkowo rozpoczęli kampanię zniechęcającą do zakupu biletów od nieautoryzowanych dystrybutorów[22]. W grudniu 2009 roku podano do wiadomości przedziały cenowe biletów: najtańsze normalne wejściówki na fazę grupową kosztowały trzydzieści NZD z ulgowymi o połowę tańszymi, zaś możliwość zobaczenia finału wyceniona została w granicach 390–1250 NZD[23]. Całkowita liczba biletów (brutto) dostępnych na mecze turnieju wynosiła 1,74 miliona, netto zaś – po odjęciu miejsc zarezerwowanych dla mediów, VIP-ów itp. – wynosiła 1,65 miliona. W pierwszej kolejności część biletów trafiła do pakietów meczowo-hotelowo-wycieczkowych, drugą uprzywilejowaną grupą były osoby posiadające sezonowe karnety lub loże na poszczególnych stadionach – odpowiednio w styczniu–lutym oraz marcu 2010 roku. Pozostałe bilety sprzedawane były w czterech transzach. W pierwszej fazie – na przełomie kwietnia i maja 2010 roku – fani mogli zamawiać zestawy biletów na wszystkie mecze na danym obiekcie lub wszystkie mecze danej drużyny w rozgrywkach grupowych oraz dodatkowo na ćwierćfinały i mecz o trzecie miejsce, w drugiej zaś – na przełomie września i października 2010 roku – o pojedyncze bilety na wszystkie spotkania z wyjątkiem półfinałów i finału. Na początku 2011 roku osoby, które zakupiły bilety w dwóch pierwszych fazach, mogły aplikować o wejściówki na decydującą fazę, które były przyznawane w losowaniu, natomiast reszta niesprzedanych biletów do ogólnej sprzedaży miała trafić w połowie tegoż roku[24][25]. Globalna sprzedaż wejściówek zaczęła się pięćset dni przed rozpoczęciem zawodów[26] i już pierwszego dnia spłynęło dwadzieścia pięć tysięcy aplikacji przekładających się na dziewięćdziesiąt tysięcy biletów[27]. Poziom pół miliona sprzedanych biletów – wartych 76 mln NZD – przekroczono z końcem pierwszej fazy sprzedaży[28], dziewięćset tysięcy o łącznej wartości 200 mln NZD pod koniec czerwca 2011 roku[29], zaś milion – oznaczający 220 mln NZD wartościowo, czyli 82% zakładanego celu – osiągnięto tydzień później, tuż po rozpoczęciu ostatniej fazy sprzedaży[30].

Była to największa impreza sportowa, która kiedykolwiek gościła w Nowej Zelandii[31], przyćmiewając między innymi Puchar Świata w Rugby 1987, Igrzyska Wspólnoty Narodów 1990 czy tournée British and Irish Lions w roku 2005. Rząd spodziewał się więc przyjazdu początkowo sześćdziesięciu, a następnie około dziewięćdziesięciu pięciu tysięcy zagranicznych kibiców[32][33], a ostatecznie zjawiło się ich sto trzydzieści trzy tysiące[34][35]. Sprzedano 87% dostępnych biletów, a przychód z ich sprzedaży, 268,7 mln NZD, nieznacznie przekroczył zakładany przed turniejem poziom[36][37]. Zagraniczni turyści wykupili biliety za 30% tej wartości[35], a sam finał odpowiadał za przychód w wysokości ponad 50 mln NZD[36]. Ogółem cały turniej przyniósł przychód na poziomie 90 mln GBP przy estymacji o 10 mln niższej[37], a strata organizatorów okazała się niższa o dwadzieścia procent od pierwotnych założeń wynosząc 31,3 mln NZD[38]. Raport zamówiony przez nowozelandzki rząd podkreślił znaczące przekroczenie oczekiwań organizatorów zarówno pod względem sportowym, jak i ekonomicznym – wpływ turnieju na gospodarkę szacowany był na 1,73 miliarda NZD oraz utrzymanie blisko trzydziestu tysięcy miejsc pracy na rok[39][40].

Do sprawnego przeprowadzenia zawodów potrzebna była pomoc ponad pięciu tysięcy wolontariuszy, proces ich rekrutacji rozpoczął nowozelandzki premier John Key na początku czerwca 2010 roku, a ambasadorem tego programu mianowano triumfatora Puchar Świata 1987, Michaela Jonesa[41]. W całym kraju zostało zorganizowanych 38 sesji przybliżających wymagania i benefity[42], zgłoszenia były przyjmowane od połowy lipca tego roku[43], a ostatecznie przy turnieju pracowało ponad pięć i pół tysiąca wolontariuszy[44].

Ceremonia otwarcia została przygotowana przez firmę Davida Atkinsa, odpowiedzialnego m.in. za ceremonię otwarcia ZIO 2010[45] i podkreślała ona bogatą historię i różnorodność kulturową Nowej Zelandii[46]. Na potrzeby turnieju zaprojektowano także specjalną czcionkę oraz branding wykorzystujący utożsamiane z maoryską kulturą motywy mangopare i koru[47][48], które pojawiły się m.in. na biletach[49]. Przedmeczowe hymny poszczególnych reprezentacji były wykonywane przez lokalne chóry[50]. Oficjalny album został wydany 9 sierpnia 2011 roku, a wykonawczynią nagrywanego na każdą edycję turnieju utworu World in Union była Hayley Westenra[51].

Puchar Świata 2011 był oglądany przez większą liczbę młodych ludzi i kobiet niż którykolwiek z poprzednich turniejów, zaś ogólna liczba obejrzanych transmisji wzrosła o 60%. Sam finał zgromadził największą widownię w historii nowozelandzkiej telewizji osiągając udział 98%, a we Francji pomimo wczesnej pory odpowiednio 82% stanowiąc rekordowy wynik w roku kalendarzowym. O 6% wzrosła natomiast liczba widzów w przedziale 5-45 lat, a udział kobiet zwiększył się z 25% do 45%. Przynajmniej piętnaście minut turniejowego meczu obejrzało 73% francuskiej populacji, australijski Fox Sports zanotował rekordową oglądalność w płatnej telewizji podczas półfinałowego pojedynku pomiędzy Wallabies i All Blacks. Wzrosty na wschodzących rynkach w Afryce, Ameryce i Azji wyniosły w porównaniu do poprzedniego Pucharu Świata odpowiednio 250%, 56% i 25%. Ogólna liczba godzin transmisji zwiększyła się z 8449 do 14 595, a turniej był transmitowany w 207 terytoriach – w tym w antarktydzkiej Scott Base – co stanowiło wzrost w tym samym okresie z 202 terytoriów[52].

Oficjalna aplikacja turnieju była dostępna na następujące urządzenia i systemy operacyjne: BlackBerry, PlayBook, iPhone, iPad, Android i Windows Phone 7[53], zaś oficjalny profil zawodów na Facebooku zdobył ponad milion fanów[54]. Strategia docierania do kibiców za pomocą aplikacji mobilnych i tabletowych oraz aktywności na platformach społecznościowych (Facebook, Twitter, YouTube, Flickr) została wyróżniona nagrodą dla najlepszego sportowego wydarzenia podczas SportBusiness Ultimate Digital Sports Awards 2011[55].

Terminarz | edytuj kod

W połowie listopada 2006 roku IRB po przeanalizowaniu globalnego kalendarza ogłosił, że siódmy Puchar Świata odbędzie się we wrześniu i październiku 2011 roku[56]. W marcu 2010 roku wraz z wskazaniem aren zawodów ogłoszono także ramowy plan rozgrywek – na 9 września 2011 roku wyznaczono mecz otwarcia, faza grupowa zakończyła się 2 października, mecze ćwierćfinałowe odbyły się w dniach 8 i 9 października, półfinały przeprowadzono w dniach 15–16 października, mecz o trzecie miejsce rozegrany został 21 października, zaś finał dwa dni później[57][58][59], szczegółowe godziny rozpoczęcia spotkań opublikowano natomiast we wrześniu 2010 roku[60][61]. Data finału została specjalnie ustalona na nowozelandzki długi weekend, aby zmaksymalizować widownię, w tym też celu szkolne ferie zostały przesunięte na dwa ostatnie tygodnie zawodów[62].

Uczestnicy | edytuj kod

Kwalifikacje | edytuj kod

W maju 2007 roku ogłoszono, że system kwalifikacji do kolejnych Pucharów Świata zostanie zmieniony. Z uwagi na coraz większe zagęszczenie meczów w międzynarodowym kalendarzu w proces kwalifikacji miały zostać włączone kontynentalne turnieje, jednocześnie z ośmiu do dwunastu zwiększono liczbę zespołów, które uzyskały automatyczną kwalifikację. Deliberowano także nad liczbą uczestniczących w turnieju finałowym reprezentacji oraz użyciem rankingu światowego do celów ich rozstawienia i losowania[63]. Po długich spekulacjach 30 listopada 2007 roku IRB potwierdziła, że w turnieju w Nowej Zelandii weźmie udział dwadzieścia reprezentacji, podobnie jak w trzech poprzednich edycjach, z czego dwanaście otrzymało bezpośredni awans, decyzja o sposobie obsadzenia pozostałych ośmiu miejsc w ramach regionalnych kwalifikacji miała zaś zostać podjęta w późniejszym terminie[64][65].

Kwalifikacje do Pucharu Świata 2011 rozpoczęły się już zatem w trakcie poprzedniego turnieju we Francji. Do siódmej edycji rozgrywek zakwalifikowało się dwanaście drużyn, które w swoich grupach zajęły jedno z trzech czołowych miejsc. W celu obsadzenia pozostałych ośmiu miejsc zorganizowano kilkuetapowe kwalifikacje. Wolne miejsca zostały ostatecznie podzielone według następującego klucza geograficznego: Europie i Ameryce (Południowej wspólnie z Północną) przyznano po dwa miejsca, po jednym przydzielono Azji, Afryce oraz Oceanii. O ostatnie, dwudzieste miejsce rozegrany został baraż. Wzięły w nim udział drużyny, które wywalczyły takie prawo w kwalifikacjach kontynentalnych[66][67] Na wszystkich szczeblach eliminacji, nie wliczając poprzedniego Pucharu Świata, rozegrano 184 mecze z udziałem 80 reprezentacji. W porównaniu do poprzedniej edycji w obsadzie turnieju nastąpiła tylko jedna zmiana – zamiast reprezentacji Portugalii wystąpiła Rosja[68][69].

Zakwalifikowane drużyny | edytuj kod

Losowanie grup | edytuj kod

Automatycznie zakwalifikowane drużyny zostały podzielone na trzy koszyki według rankingu IRB z 1 grudnia 2008 roku przygotowanego po zakończeniu serii testmeczów, które odbyły się w listopadzie tego roku, a później przydzielone do czterech grup. Następnie zostały do nich dolosowane drużyny, które uzyskały awans w eliminacjach[70][71][72].

Transmitowane w Internecie losowanie grup turnieju głównego odbyło się 1 grudnia 2008 roku w Londynie[73] i w jego wyniku powstały cztery pięciozespołowe grupy[74][75].

Składy | edytuj kod

 Osobny artykuł: Puchar Świata w Rugby 2011 (składy).

Każda reprezentacja uczestnicząca w turnieju mogła wystawić drużynę składającą się z trzydziestu zawodników. Termin przesyłania składów do IRB upłynął 22 sierpnia 2011 roku[76]. Po tym terminie zgłoszony gracz mógł być zastąpiony za zgodą IRB jedynie w przypadku kontuzji. Raz zastąpiony zawodnik nie mógł ponownie zagrać w turnieju, a zastępujący go gracz uprawniony był do wzięcia udziału w meczu po upływie 48 godzin.

Stadiony | edytuj kod

W pierwszej kolejności zbierano do 17 lipca 2008 roku aplikacje dotyczące praw do przeprowadzenia spotkań fazy pucharowej, przy czym organizatorzy skłaniali się ku dwóm miastom goszczącym po dwa ćwierćfinały oraz – podobnie jak w przypadku poprzednich dwóch turniejów – zorganizowaniu meczu o trzecie miejsce w pobliżu lub w samym Auckland, czyli wcześniej wybranego gospodarza półfinałów i finału[77]. W przewidzianym terminie wpłynęły zgłoszenia Auckland, Christchurch i Wellington w pierwszym przypadku, zaś w drugim Hamilton i dwóch opcji w Auckland – miały one zostać omówione przez organizatorów w sierpniu tegoż roku[78]. Rugby World Cup Limited, zarządzająca organizacją turniejów o Puchar Świata, po otrzymaniu powyższej rekomendacji podjęła na początku września decyzję o organizacji ćwierćfinałów poza Auckland, które otrzymało natomiast prawa do meczu o brąz, jednocześnie wyznaczono termin przyjmowania zgłoszeń od potencjalnych gospodarzy spotkań fazy grupowej na 31 października[79]. Swoje kandydatury wysunęło osiemnaście regionów, z których siedem zainteresowanych było jedynie przygotowaniem baz dla przybyłych zespołów, pozostałe zaś także organizacją meczów pierwszej fazy turnieju zgłaszając łącznie szesnaście stadionów[80]. Decyzja o wyznaczeniu trzynastu stadionów na Puchar Świata została ogłoszona 12 marca 2009 roku[57][58]. Część obiektów musiała przejść modernizację w celu zwiększenia pojemności, rząd Nowej Zelandii rozważał nawet uchwalenie specjalnej ustawy, pozwalającej ominąć proces konsultacji lokalnych dotyczących pozwoleń budowlanych, aby wszystkie stadiony były gotowe na czas[81].

Do goszczenia przybyłych reprezentacji, prócz miast, które miały być gospodarzami meczów, w grudniu 2009 roku wyznaczono także dziesięć kolejnych, stanowiło to łącznie dwadzieścia trzy ośrodki – szesnaście na Wyspie Północnej i siedem na Wyspie Południowej – a zespoły miały trenować na blisko pięćdziesięciu obiektach[82][83][84]. Ostatecznie po przeniesieniu meczów z Christchurch doszedł jeszcze jeden ośrodek na południu kraju[85].

Z powodu znacznych uszkodzeń stadionu w Christchurch spowodowanych przez trzęsienie ziemi z lutego 2011 roku, a także niewystarczającą według rządu liczbę miejsc kwaterunkowych dla oczekiwanej liczby gości[86], IRB oraz organizatorzy mistrzostw ogłosili 16 marca tego roku decyzję o przeniesieniu planowanych meczów do innych miast, w miarę możliwości na Wyspie Południowej[87]. Dwa ćwierćfinały zostały przyznane Auckland do rozegrania na Eden Park, zaś mecze grupowe przeniesiono do Nelson, Dunedin i Invercargill na południu kraju oraz do Wellington i Auckland na północy. Dodatkowo jeden mecz został przesunięty z Dunedin do Invercargill[88].

W listopadzie 2006 roku rząd Nowej Zelandii przedstawił plany wybudowania na nabrzeżu w Auckland całkowicie nowego stadionu o pojemności 70 000 miejsc[89]. Po lokalnych konsultacjach zdecydowano się jednak odstąpić od tego pomysłu na rzecz modernizacji Eden Park[90], na którego trybunach po przebudowie mogłoby zasiąść 60 000 widzów[91]. Prace nad stadionem zakończyły się w październiku 2010[92].

Początkowo na arenę w Dunedin, na której miały być rozgrywane mecze mistrzostw, wytypowano Carisbrook. W 2008 roku podjęto jednak decyzję o budowie nowatorskiego obiektu, który przejąłby organizację spotkań[93]. Po ogłoszeniu, że budowa nowego stadionu postępuje zgodnie z planem[94] IRB w marcu 2011 roku oficjalnie potwierdziła, że mecze Pucharu Świata odbędą się na tym obiekcie[95]. Przypieczętowało to los Carisbrook, który został wystawiony na sprzedaż[96]. Budowa Otago Stadium, jedynego na świecie krytego stadionu posiadającego naturalną murawę, została natomiast ukończona w sierpniu 2011[97]. Także przygotowania na innych stadionach trwały do ostatniej chwili[98].

Z powodu przepisów ograniczających możliwość reklamowania się podczas Pucharu Świata jedynie oficjalnym sponsorom, te stadiony, których prawa do nazwy zostały sprzedane, przedstawiane były w trakcie imprezy pod zmienionymi nazwami[99].

Sędziowie | edytuj kod

Lista arbitrów wybranych przez IRB do sędziowania meczów Pucharu Świata[100]:

Gwiazdką zaznaczono arbitrów wyznaczonych do sędziowania fazy pucharowej.

Faza grupowa | edytuj kod

Dwadzieścia zespołów uczestniczących w Pucharze Świata podzielonych zostało podczas losowania 1 grudnia 2008 roku na cztery grupy liczące po pięć drużyn[73][74]. O awansie do ćwierćfinału dwóch najlepszych z każdej grupy drużyn decydowała suma punktów zgromadzonych w czterech meczach rozgrywanych w grupie w systemie „każdy z każdym”. Owe osiem drużyn, wraz z czterema zespołami z trzecich miejsc, uzyskały również automatyczny awans do następnego Pucharu Świata, który odbędzie się w 2015 roku w Anglii.

Zwycięzca meczu zyskiwał cztery punkty, za remis przysługiwały dwa punkty, porażka nie była punktowana, a zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub przegrana nie więcej niż siedmioma punktami premiowana była natomiast punktem bonusowym.. W przypadku równej liczby punktów, o tym, która drużyna zostanie wyżej sklasyfikowana decyduje kolejno[101]:

  1. wynik meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  2. lepsza różnica punktów zdobytych i straconych we wszystkich meczach grupowych;
  3. lepsza różnica przyłożeń zdobytych i straconych we wszystkich meczach grupowych;
  4. liczba punktów zdobytych we wszystkich meczach grupowych;
  5. liczba przyłożeń zdobytych we wszystkich meczach grupowych;
  6. ranking IRB na dzień 3 października 2011 roku.

Grupa A | edytuj kod











Grupa B | edytuj kod











Grupa C | edytuj kod











Grupa D | edytuj kod











Faza pucharowa | edytuj kod

W przypadku remisu po pełnym czasie gry w meczach w fazie pucharowej zwycięzca wyłaniany jest kolejno w drodze[101]:

  1. rozegranej w pełnym wymiarze dogrywki trwającej dwa razy po 10 minut;
  2. kolejnej dogrywki trwającej maksymalnie 10 minut, podczas której obowiązuje tzw. zasada nagłej śmierci;
  3. konkursu kopów.

Po zakończeniu fazy grupowej IRB desygnowała dziesięciu arbitrów i dwóch TMO na rozgrywane mecze fazy pucharowej. 3 października wyznaczono sędziów ćwierćfinałów[102], ogłoszenie arbitrów meczów półfinałowych nastąpiło 10 października[103], natomiast sędziowie meczów o medale zostali desygnowani 17 października[104].

Ćwierćfinały | edytuj kod





Półfinały | edytuj kod



Mecz o 3 miejsce | edytuj kod


Finał | edytuj kod


Statystyki | edytuj kod

Statystyki podane za stroną ESPN Scrum dla drużyn[105], punktów zawodników[106] oraz przyłożeń[107].

Po zakończonym Pucharze Świata IRB przygotował obszerne zestawienie statystyczno-analityczne imprezy[108].

Oficjalna strona IRB podała, że za najlepszych zawodników turnieju zostali uznani Israel Dagg, Jerome Kaino, Jamie Roberts, Sean O’Brien oraz Jacques Burger[109].

Transmisje telewizyjne | edytuj kod

Główny nadawca | edytuj kod

W kwietniu 2009 roku organizatorzy wybrali głównego nadawcę telewizyjnego[110], a w lutym 2011 roku radiowego[111]. Transmisje miały dotrzeć do ponad dwustu terytoriów na całym świecie, w tym po raz pierwszy również na Antarktydę[112][113]. Część transmisji miała być przygotowana w technologii 3D[114], ostatecznie nie doszły one jednak do skutku[115].

Prawa telewizyjne | edytuj kod

Partnerzy | edytuj kod

Oficjalnym dostawcą piłek na Puchar Świata była firma Gilbert, dla której był to już piąty turniej w tej roli[123]. Sama piłka została zaś zaprezentowana na specjalnej ceremonii pod koniec kwietnia 2011 roku[124].

Światowi Partnerzy | edytuj kod

Oficjalni Partnerzy | edytuj kod

Oficjalni Sponsorzy | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rugby World Cup 2011: Hosting (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  2. IRB confirms bids for 2011 (ang.). news24.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-10)].
  3. Three countries confirm Tender bids for RWC 2011 (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  4. Trio target 2011 Rugby World Cup (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-09)].
  5. a b RWCL receives 2011 host tenders (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  6. JAPAN IN RUGBY WORLD CUP BID (ang.). sportbusiness.com. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-02)].
  7. Pienaar heralds strength of SA World Cup bid (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  8. Firms back SA's RWC 2011 bid (ang.). southafrica.info. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-11-29)].
  9. Marking five years of progress (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  10. New Zealand launches bid for rugby world cup 2011 (ang.). sparc.org.nz. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-29)].
  11. SA's RWC 2011 destiny nears (ang.). news24.com. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  12. Japanese anger as 2011 World Cup goes to New Zealand (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-20)].
  13. New Zealand to host RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  14. Prawdopodobny rozkład głosów przedstawił NZ Herald: An anatomy of the World Cup vote (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  15. IRB urged to rerun 2011 World Cup vote or face lawsuit (ang.). scumv.co.uk @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  16. No Revote for RWC 2011 Host Union (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  17. IRB rejects legal threat to 2011 RWC hosts (ang.). allblacks.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  18. IRFU reject World Cup vote claims (ang.). irishtimes.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  19. Japan accepts World Cup decision (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-19)].
  20. Major Events Management (Rugby World Cup 2011) Order 2007 (ang.). legislation.govt.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-12)].
  21. A Guide to the Major Events Management Act 2007 (ang.). hospitalitynz.org.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-08)].
  22. RWC 2011 fans warned not to be let down (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  23. RWC 2011 ticket pricing structure launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  24. RUGBY WORLD CUP 2011 TICKETS Media Guide (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
  25. RWC 2011 Tickets - FAQs (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
  26. Global RWC 2011 ticket sales begin in April (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  27. Thousands move early for World Cup tickets (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  28. RWC tickets pass half million mark (ang.). en.espn.co.uk. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-09)].
  29. RWC 2011 ticket sales hit NZ$200m mark (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  30. One million tickets now sold for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  31. Rugby World Cup 2011 (ang.). beehive.govt.nz @ web.archive.org. [dostęp 2011-09-26].
  32. Here come the Cup fans (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2011-09-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  33. One month to kick-off: expected visitor boost (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  34. Visitors add colour to NZ during RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-05)].
  35. a b Rugby World Cup visitor numbers put at 133,000 (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  36. a b RWC 2011 ticket revenue target achieved (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  37. a b RWC 2011 boost for all areas of the Game (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)].
  38. RWCL welcomes RNZ 2011 financial results (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  39. Report underscores RWC 2011 success for hosts (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  40. The Stadium of Four Million (ang.). med.govt.nz @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  41. Call goes out for RWC 2011 Volunteers (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  42. Kiwi volunteers keen to lend a hand (ang.). rwc2011.irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  43. VOLUNTEERS (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  44. VOLUNTEERS (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  45. Spectacular Opening Ceremony to kick off RWC (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  46. Rugby World Cup 2011: Spectacular opening ceremony ticks all the boxes (ang.). theguardian.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-01)].
  47. Tournament script launched for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  48. RWC 2011 tournament branding launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  49. RWC 2011 ticket design launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  50. NZ voices to bring RWC 2011 anthems to life (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  51. Official RWC 2011 album launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  52. Record broadcast levels for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  53. Official RWC 2011 Mobile App launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  54. RWC Facebook page reaches one million fans (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  55. Rugbyworldcup.com wins top award (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  56. IRB Announces RWC 2011 Tournament Window (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  57. a b Match Schedule and Match Venues announced (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  58. a b RWC 2011 fixtures and pool venues announced (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  59. MATCH SCHEDULE (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  60. World Cup kick-off times revealed (ang.). en.espn.co.uk. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-09)].
  61. MATCH SCHEDULE (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  62. Final date for RWC 2011 revealed (ang.). allblacks.co.nz @ web.archive.org. [dostęp 2011-09-26].
  63. Major changes made to RWC qualifying (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  64. Twenty teams to compete at Rugby World 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2011-09-26].
  65. Rugby New Zealand 2011 welcomes 20-team decision (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  66. RWC 2011 qualifying overview (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  67. Rugby World Cup 2011 Qualifier Chart (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
  68. The road to Rugby World Cup 2011 (ang.). rwc2011.irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  69. Uruguay and Romania target final RWC place (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  70. IRB World Rankings used for RWC 2011 draw (ang.). irb.com. [dostęp 2012-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-01)].
  71. Top three RWC Draw bands confirmed (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  72. RWC 2011 Draw streamed live (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  73. a b RWC 2011 Draw streamed live (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-08)].
  74. a b Rugby World Cup 2011 pools announced (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-04)].
  75. RNZ 2011 welcomes “outstanding” draw (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  76. Canada unveil 30-man squad for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-11)].
  77. Venue allocation options a challenge (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  78. Quarter Final Hosting applications received (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  79. Venues unveiled for RWC 2011 quarter-finals (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  80. Hosting proposals received for Pool Matches (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  81. Deadline fears for stadium (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-05)].
  82. 23 centres to host RWC 2011 teams (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  83. TEAM HOSTING ANNOUNCEMENT INFORMATION PACK (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  84. TEAM HOSTING ANNOUNCEMENT (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  85. TEAM BASES (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  86. Rugby World Cup matches moved (ang.). beehive.govt.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-20)].
  87. Christchurch hosting RWC 2011 games decision (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  88. Christchurch matches rescheduled after quake (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  89. Battle of the stadiums: Two weeks to decide (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-23)].
  90. It's Eden Park says disappointed Mallard (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  91. Stadium has World Cup experience wrapped up (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  92. Applause for park's world class makeover (ang.). edenpark.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  93. New stadium approved for Dunedin (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  94. Dunedin stadium on schedule (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  95. Christchurch RWC 2011 Pool Match rescheduling (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  96. Council decides to sell Carisbrook (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-07)].
  97. Construction let the sun shine in (while the rain stays out) (ang.). forsythbarrstadium.co.nz @ web.archive.org. [dostęp 2014-07-03].
  98. RWC: Are we ready? (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  99. Stadium branding forbidden for World Cup (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-05)].
  100. RWC 2011 Selection (ang.). irb.com. [dostęp 2011-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-01)].
  101. a b Tournament rules (ang.). rwc2011.irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  102. RWC 2011 quarter-final match officials named (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  103. RWC 2011 semi-final match officials named (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  104. Craig Joubert to referee RWC 2011 Final (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-28)].
  105. Statsguru / Test matches / Team records
  106. Statsguru / Test matches / Player records / Points
  107. Statsguru / Test matches / Player records / Tries
  108. Statistical Review and Match Analysis (ang.). irb.com. [dostęp 2011-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-05)].
  109. Top five players of RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-23)].
  110. SKY New Zealand RWC 2011 Host Broadcaster (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  111. TRN named RWC 2011 Official Radio Broadcaster (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  112. Where can I watch RWC 2011? (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  113. Rugby World Cup 2011 reaches new frontiers (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  114. RWC 2011 to showcase 3D technology (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  115. RWCL confirms RWC 2011 broadcast plans (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  116. >, ostatecznie nie doszły one jednak do skutkurugbyworldcup.com/mediazone/news/newsid=2041300.html RTÉ Sport awarded Irish free-to-air rights (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  117. JSPORTS appointed Japan rights holders (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  118. RWC 2011 NZ free-to-air broadcasters revealed (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  119. Wielkie święto rugby w Nowej Zelandii! (pol.). polsatsport.pl @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  120. Rugby World Cup to make US network TV debut (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  121. RWC UK Broadcast details announced (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  122. SKY Italia appointed Italy rights holders (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  123. a b Gilbert to supply balls for RWC 2011 and 2015 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  124. RWC 2011 Official Match Ball launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  125. Emirates first worldwide partner of RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  126. RWC 2011 Worldwide Partner – MasterCard (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  127. RWC Worldwide Partner - Heineken (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  128. ANZ to sponsor Rugby World Cup 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  129. Société Générale named RWC Worldwide Partner (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  130. DHL appointed RWC 2011 Worldwide Partner (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  131. Russell McVeagh official law firm of RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  132. KPMG RWC 2011 Official Tournament Supplier (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  133. Canterbury of New Zealand (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  134. Coca-Cola becomes RWC 2011 Official Supplier (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  135. Dole (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  136. Brancott Estate appointed Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  137. Toshiba appointed RWC 2011 Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  138. Land Rover joins RWC sponsorship inventory (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  139. Microsoft appointed RWC 2011 Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  140. BlackBerry appointed Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Puchar Świata w Rugby 2011" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy