Puchar Świata w Rugby 7 (2005)


Puchar Świata w Rugby 7 (2005) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Puchar Świata w Rugby 7 (2005) – czwarty Puchar Świata, organizowane przez IRB zawody o randze mistrzostw świata w rugby 7 rozgrywane co cztery lata. Turniej odbył się w Hongkongu na Hong Kong Stadium w dniach od 18 do 20 marca 2005 roku i rywalizowały w nim dwadzieścia cztery męskie zespoły. Tytułu zdobytego cztery lata wcześniej bronili Nowozelandczycy, zwyciężyli zaś reprezentanci Fidżi.

Spis treści

Tło zawodów | edytuj kod

Hong Kong Rugby Football Union otrzymał prawa do organizacji turnieju w połowie listopada 2002 roku pokonując cztery inne kandydatury[1][2]. Podobnie jak osiem lat wcześniej rozważane było rozegranie Hong Kong Sevens w marcu oraz Pucharu Świata we wrześniu lub październiku, jednak okazało się to ekonomicznie nieopłacalne, toteż w marcu 2003 roku HKRFU zadecydował, by Puchar Świata odbył się w terminie flagowych zawodów tego związku[2][3]. Areną zawodów został mieszczący czterdzieści tysięcy widzów Hong Kong Stadium[4].

Losowanie grup odbyło się 17 lutego 2005 roku. Rozstawionych zostało osiem reprezentacji – kolejno Nowa Zelandia, Anglia, Fidżi, Argentyna, RPA, Australia, Samoa i Szkocja – według wyników osiągniętych w IRB Sevens World Series w dwóch ostatnich turniejach sezonu 2003/2004 (Bordeaux i Londyn) i czterech rozpoczynających sezon 2004/2005 (Dubaj, George, Wellington i Los Angeles). Pozostałe zespoły zostały zaś podzielone na koszyki według wyników osiągniętych w IRB Sevens oraz regionalnych eliminacjach do Pucharu Świata. Rozstawione drużyny zostały przydzielone do poszczególnych grup metodą serpentyny, pozostała szesnastka została do nich dolosowana według koszyków[5][6][7]. W kolejnym tygodniu został opublikowany harmonogram gier[8][9], zaś składy w połowie marca[10][11].

Sprzedaż biletów odbywała się w trzech transzach – dla członków miejscowych klubów rugby; dla IRB, zagranicznych biur podróży, sponsorów, itp.; w wolnej sprzedaży według zasady kto pierwszy, ten lepszy. Trzydniowa wejściówka na turniej kosztowała 1000 HKD, z ulgowymi dla dzieci poniżej dwunastu lat w wysokości 350 HKD[12][13][14].

Do zwycięstwa upatrywano przede wszystkim triumfatorów poprzednich trzech edycji i jednocześnie czołową trójkę klasyfikacji generalnej Sevens World Series – Nową Zelandię (obrońców tytułu, będących na fali zwycięstw w SWS), Fidżi (z ostatnim sukcesem w South Africa Sevens 2002, lecz wzmocnioną gwiazdami tej dyscypliny) i Anglię (zwycięzców ostatnich trzech turniejów w Hongkongu). Pozostałymi faworytami były Australia, RPA i Samoa[15][16]. Największą niespodzianką pierwszego dnia zawodów była porażka RPA z Tunezją, zaś Rosja i Japonia zaliczyły zwycięstwa nad regularnymi uczestnikami IRB Sevens World Series – Kenią i Kanadą. Komplet trzech zwycięstw zanotowały Nowa Zelandia, Fidżi, Szkocja, Australia, Argentyna i Francja – ta ostatnia po pokonaniu Anglików[17][18][19][20]. Jedynie dwie pierwsze nie zaznały porażki również w dniu drugim, a prócz nich do ćwierćfinałów awansowały RPA, Australia, Szkocja, Argentyna oraz Anglia i Francja, które okazały się lepsze od Samoa jedynie różnicą małych punktów[21][22][23]. W ćwierćfinałach Nowa Zelandia i Anglia łatwo wysoko rozprawiły się z Francją i Szkocją, Fidżyjczycy wytrzymali napór Argentyńczyków, zaś prowadzący do przerwy reprezentanci RPA ostatecznie ulegli jednym punktem Australijczykom. Dowodzeni przez Liam Messam Nowozelandczycy rozstrzygnęli na swoją korzyść pierwszy półfinał dzięki dwóm celnym podwyższeniom Amasio Valence, bowiem oba zespoły zdobyły po cztery przyłożenia. Drugi natomiast był jeszcze bardziej wyrównany – do przerwy na tablicy wyników widniał remis, tak samo było na koniec regulaminowego czasu gry, bowiem dającego wygraną podwyższenia nie wykorzystał Ben Gollings. Potrzebna była zatem dogrywka, w której Waisale Serevi zdobył decydujące o zwycięstwie przyłożenie, grzebiąc nadzieje Anglików na jednoczesne posiadanie Pucharu Świata w obu odmianach tego sportu. W finale w obecności czterdziestu tysięcy widzów zmierzyli się więc triumfatorzy dwóch ostatnich edycji mistrzostw, a jego arbitrem był Południowoafrykańczyk Craig Joubert w swoim ostatnim meczu rugby siedmioosobowego. Do połowy Fidżyjczycy prowadzili 17–7 i gdy w drugiej części meczu zdobyli kolejne dwa przyłożenia sprawa tytułu wydawała się rozstrzygnięta. Nowozelandczycy odpowiedzieli również dwoma przyłożeniami, na dalszy pościg nad słabnącymi rywalami nie wystarczyło im jednak czasu, tak więc Serevi po raz drugi wzniósł Melrose Cup. Włochy zwyciężyły w turnieju Bowl zajmując siedemnastą lokatę, zaś Samoa, jedyna rozstawiona drużyna, która nie awansowała do turnieju głównego, zdobyła Plate plasując się na miejscu dziewiątym[24][25][26][27][28][15]. Premier Fidżi, Laisenia Qarase, z okazji tego triumfu ogłosił w kraju jeden dzień wolnym od pracy[29].

Po każdym dniu IRB publikowała statystyki[30][31][32], a najwięcej punktów w turnieju zdobył reprezentujący Samoa David Lemi, który wraz z Fidżyjczykiem Sireli Bobo i Nowozelandczykiem Rudi Wulfem triumfował też w klasyfikacji przyłożeń[33][34]. Najlepszym zawodnikiem został wybrany Waisale Serevi[35].

Zawody transmitowane były do ponad 300 milionów domów w trzydziestu siedmiu państwach, a łączna liczba godzin relacji na żywo przekraczała 160[36][37]. Turniej transmitowały m.in. ESPN, Sportsnet, J Sports, TV Tokyo, Eurosport, Fox Sports, Setanta Sports, ITV, SuperSport, TVNZ, S4C i Sky Italia[38]. Dodatkowo oficjalna strona turnieju zanotowała ponad 9,5 miliona odsłon[39].

Wśród sponsorów zawodów znajdowały się Cathay Pacific, Credit Suisse First Boston, Coca-Cola, Heineken, Microsoft, Telstra, Modern Terminals, Pacific Basin, Memec oraz InvestHK[40]. Piłkę na turniej, o nazwie Xact-7, przygotowała zaś firma Gilbert[41].

Kwalifikacje | edytuj kod

 Osobny artykuł: Puchar Świata w Rugby 7 (2005) – kwalifikacje.

Pomimo wcześniejszych wypowiedzi sugerujących konieczność kwalifikacji dla gospodarzy, zyskali oni jednak automatyczny awans do turnieju[42], a prócz nich także ćwierćfinaliści poprzedniej edycji – Nowa Zelandia, Australia, Fidżi, Argentyna, Kanada, Anglia, RPA i Samoa. O pozostałe piętnaście miejsc w czternastu turniejach kwalifikacyjnych rywalizowały natomiast 82 reprezentacje. Po raz pierwszy do Pucharu Świata awansowały Tunezja i Urugwaj[28][15][43][44][45].

System rozgrywek | edytuj kod

Piętnastu kwalifikantów oraz dziewięć drużyn, które uzyskały automatyczny awans, zostały podzielone na cztery sześciozespołowe grupy rywalizujące w pierwszych dwóch dniach systemem kołowym. W trzecim dniu zawodów odbyła się natomiast faza pucharowa składająca się z ćwierćfinałów, półfinałów i finałów – reprezentacje, które w swoich grupach zajęły czołowe dwie pozycje, awansowały do turnieju głównego (Cup), zespoły z trzecich i czwartych miejsc walczyły w turnieju Plate, pozostałe zaś o Bowl[5][7][28].

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. Przy ustalaniu rankingu po fazie grupowej w przypadku tej samej liczby punktów lokaty zespołów były ustalane kolejno na podstawie[5]:

  • wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  • lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  • lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
  • większej liczby zdobytych punktów;
  • większej liczby zdobytych przyłożeń;
  • rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci[5].

Jedynie mecz finałowy składał się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmowała siedem minut[5].

Zespoły składały się z dwunastu zawodników, przygotowana została również grupa ogólnodostępnych graczy rezerwowych, z których można było korzystać w razie eliminującej z turnieju kontuzji[5].

Faza grupowa | edytuj kod

Grupa A | edytuj kod
















Grupa B | edytuj kod
















Grupa C | edytuj kod
















Grupa D | edytuj kod
















Faza pucharowa | edytuj kod

Bowl | edytuj kod








Plate | edytuj kod








Cup | edytuj kod








Klasyfikacja końcowa | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. IRB AWARDS 2005 WORLD SEVENS SHOWPIECE TO HONG KONG (ang.). scmp.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  2. a b HK in line for double dose of Sevens (ang.). scmp.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  3. HK Sevens put on ice in favour of World Cup (ang.). scmp.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  4. The stadium (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  5. a b c d e f TOURNAMENT RULES (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  6. Kiwis and England top seedings ahead of draw (ang.). scmp.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  7. a b RWC Sevens draw announced (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  8. RWC Sevens 2005 match schedule announced (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  9. World Cup Sevens match schedule (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  10. World Cup Sevens - squads (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  11. Todos Los Planteles Para El Mundial (hiszp.). rugbydecuyo.com.ar. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-24)].
  12. RWC Sevens ticket announcement (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  13. Pricey World Cup Sevens set to be a sellout (ang.). scmp.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  14. 4,000 Rugby Sevens tickets to go on sale (ang.). scmp.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  15. a b c Sevens Explosion - World Cup History Part 4: Wise old Serevi simply too good (ang.). ur7s.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-09)].
  16. Preview - World Cup Sevens (ang.). planetrugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  17. World Cup Sevens - Day One (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  18. Thrills and spills in Hong Kong (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  19. Day one: match by match (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  20. The day of the underdog (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  21. World Cup Sevens - Day Two (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  22. Twists and turns aplenty on day two (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  23. Day two: Match by match (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  24. Joubert turns over a new leaf (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  25. New Zealand fall to fabulous Fiji (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  26. Day three: Match by match (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  27. Fiji reign supreme in Sevens (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  28. a b c 2005: Double delight for Fiji in Hong Kong (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  29. Fiji declare public holiday after cup win (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-23)].
  30. Day one stats at a glance (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  31. Day two stats at a glance (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  32. Final stats from RWC Sevens 2005 (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  33. RWC SEVENS 2005 PLAYER STATISTICS - Top pts scorers (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  34. BEST PERFORMERS - HONG KONG RWC IV (2005) (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2019-05-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
  35. England fall to brilliance of Serevi (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  36. RWC 7s set for for record audience (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-23)].
  37. Record-breaking broadcast coverage for 2004/05 Rugby Sevens (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2019-05-07].
  38. Where you can watch RWC Sevens 2005 (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  39. Record crowds for Commonwealth Games (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2019-05-07].
  40. Sponsors (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  41. Gilbert launch 'Xact-7' ball (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  42. HONG KONG HANDED 2005 BERTH (ang.). scmp.com. [dostęp 2014-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-04)].
  43. Hong Kong to host 2005 World Cup (ang.). planetrugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  44. Participating teams (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].
  45. Overview: The automatic qualfiers (ang.). rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-11-09].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Puchar Świata w Rugby 7 (2005)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy