Puchar Kontynentalny w skokach narciarskich


Puchar Kontynentalny w skokach narciarskich w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Puchar Kontynentalny w skokach narciarskich (zwany też w skrócie PK lub CoC – od angielskiego Continental Cup) – cykl zawodów rozgrywanych na całym świecie, będący zapleczem Pucharu Świata mężczyzn i kobiet.

W dniu, który poprzedza dzień głównego konkursu, odbywają się oficjalne treningi. Przed zawodami odbywają się jedynie treningi – nie odbywają się, jak w PŚ, kwalifikacje (w I serii startują wszyscy zgłoszeni zawodnicy).

Spis treści

Prawo startu w konkursach | edytuj kod

Prawo startu w PK mają zawodnicy, którzy kiedykolwiek zdobyli choć jeden punkt do klasyfikacji PŚ, Grand Prix, bądź PK, a także skoczkowie, którzy w aktualnym bądź poprzednim sezonie zapunktowali w FIS Cupie[1].

Kwoty startowe dla danych reprezentacji są przyznawane na podstawie liczby skoczków z danego kraju w pierwszej pięćdziesiątce Kontynentalnej Listy Rankingowej (CRL), które przyznaje się po zakończonym periodzie (etapie). Minimalna liczba skoczków, którą mogą wystawić reprezentacje to 3 zawodników, maksimum to 6. Można też sobie wywalczyć 3 dodatkowe miejsca z ostatniego periodu FIS Cup, uwzględniając limit, który wynosi 7 miejsc – gdy zostanie on przekroczony, 2 dodatkowe miejsca przejmują inne reprezentacje. Gospodarzom przysługuje dwa razy w sezonie zimowym oraz dwa razy w sezonie letnim jeszcze dodatkowo „kwota narodowa” licząca 6 nowych zawodników[2][3].

Zdobycie punktów w PK mężczyzn umożliwia zawodnikowi start w Pucharze Świata w aktualnym i kolejnym sezonie.

PK jest rozgrywany w dwóch edycjach w sezonie – letniej i zimowej. Klasyfikacje obu edycji od sezonu 2002/2003 nie łączą się.

Historia | edytuj kod

Międzynarodowa Federacja Narciarska zdecydowała o konieczności rozgrywania Pucharu Kontynentalnego, głównie ze względu na dużą liczbę zawodników chcących startować w Pucharze Świata. Pierwsza edycja odbyła się w sezonie 1993/1994. FIS jednak zalicza dwie ostatnie edycje Pucharu Europy (rozgrywanego od sezonu 1980/1981 do sezonu 1992/1993) jako dwie pierwsze edycje Pucharu Kontynentalnego. W sezonie 1993/1994 pojawili się zawodnicy z Azji i Ameryki Północnej (wcześniej zawodnicy z Azji i Ameryki startowali w Pacific Rum Cup, który uległ likwidacji w 1993. Na tamtejszych skoczniach także zaczęto rozgrywać zawody, aczkolwiek nigdy żadnemu zawodnikowi spoza Europy nie udało się stanąć na podium w końcowej klasyfikacji cyklu[4].

W sezonie 2002/2003 zrezygnowano z przeprowadzania kwalifikacji i ograniczono liczbę uczestników drugiej serii skoków do trzydziestu. Do 2003 nie istniała Lista Rankingowa Pucharu Kontynentalnego i liczba zgłaszanych zawodników była w dużej mierze dowolna, co doprowadzało do sytuacji, gdy przy braku serii kwalifikacyjnej, do pierwszej serii zawodów zgłaszało się nawet około stu skoczków. W tamtym czasie kalendarz zawodów CoC był bardziej obszerny niż PŚ i podzielony na trzy strefy: środkowoeuropejską, skandynawską i amerykańsko-azjatycką, a konkursy CoC mogły się odbywać w dwóch miejscach jednocześnie[5].

Koordynatorzy FIS | edytuj kod

Zwycięzcy | edytuj kod

Najwięcej zwycięstw w konkursach Pucharu Kontynentalnego | edytuj kod

Stan po zakończeniu sezonu 2016/2017. Uwzględniono zawodników z co najmniej sześcioma zwycięstwami.
Wliczone są zwycięstwa w zawodach letnich w latach 1996–2001 oraz wszystkie zwycięstwa w konkursach zimowych. Opracowano na podstawie[6].

Najmłodsi zwycięzcy konkursów Pucharu Kontynentalnego | edytuj kod

Stan po zakończeniu sezonu 2016/2017. Uwzględniono zawodników poniżej 17. roku życia[a].
Opracowano na podstawie[7][8][9] oraz biografii poszczególnych zawodników[10].

Najstarsi zwycięzcy konkursów Pucharu Kontynentalnego | edytuj kod

Stan na 7 grudnia 2019. Uwzględniono zawodników powyżej 30. roku życia[a].
Opracowano na podstawie[7][13] oraz biografii poszczególnych zawodników[10].

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. a b Klasyfikacja może być niepełna z powodu braku informacji na temat dat urodzenia następujących zawodników, którzy wygrywali w swojej karierze co najmniej jeden konkurs PK: Peter Berger, Juho Forsman, Hakon Johnsen, Roland Wakolm.

Przypisy | edytuj kod

  1. Zawodnicy z prawem startu w Pucharze Kontynentalnym (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2017-01-24].
  2. Andrzej Mysiak: Nowy format konkursów lotów zatwierdzony. skokinarciarskie.pl, 2014-06-05. [dostęp 2015-08-19].
  3. Kwoty startowe w Pucharze Kontynentalnym (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2017-01-24].
  4. Joanna Pyrek, Filip Stańkowski: Skoki narciarskie – Historia CoC. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-12-31].
  5. Joanna Pyrek: Skoki narciarskie – Zasady CoC. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-12-06].
  6. SJ_20120415 (ang.). skisprungschanzen.com, 2012-04-15. s. 31, 35–38, 43. [dostęp 2012-12-06].
  7. a b SJ_20120415 (ang.). skisprungschanzen.com, 2012-04-15. s. 31, 35–43. [dostęp 2012-12-06].
  8. FIS-Ski – Younger / Older winner – younger (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-12-06].
  9. Adam Kwieciński: Wyniki zawodów. [dostęp 2014-03-18].
  10. a b FIS-ski – Biographies (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-12-06].
  11. Adam Kwieciński: St. Aegyd AUT 1992.12.29 EC. [dostęp 2014-03-18].
  12. Adam Kwieciński: Szczyrk POL 1992.02.23 EC. [dostęp 2014-03-18].
  13. FIS-Ski – Younger / Older winner – older (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-12-06].

Bibliografia | edytuj kod

Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu Skokinarciarskie.pl
Na podstawie artykułu: "Puchar Kontynentalny w skokach narciarskich" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy