Punkt triangulacyjny


Punkt triangulacyjny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Punkt triangulacyjny na szczycie Śnieżnika Punkt triangulacyjny w al. Jana Rodowicza „Anody” w Warszawie

Punkt triangulacyjny – szczególny punkt geodezyjny na powierzchni Ziemi o znanych współrzędnych geodezyjnych względem przyjętego układu odniesienia, wyznaczający wierzchołek trójkąta sieci triangulacyjnej.

Spis treści

Opis | edytuj kod

Dla oznaczenia i wieloletniego zachowania miejsca położenia punktu w terenie stosuje się znaki geodezyjne wykonane z betonu, kamienia lub innych trwałych materiałów[1]. Punkty triangulacyjne stabilizuje się przez osadzanie znaków geodezyjnych. Istotną częścią znaku jest centrum trwale oznaczone na powierzchni znaku określające miejsce położenia punktu. Każdy taki punkt posiada numer i nazwę ustaloną od nazwy miejscowości, na której obszarze jest położony. Dla zabezpieczenia bezpośredniej widoczności między sąsiednimi punktami triangulacyjnymi wznosiło się budowle triangulacyjne (specjalne słupki, słupy, wieże triangulacyjne)[2]

W punktach triangulacyjnych mierzy się kąty trójkąta. Punkty triangulacyjne stanowią podstawę ścisłych pomiarów większych obszarów.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Punkty osnowy.
  2. Encyklopedia.

Bibliografia | edytuj kod

  • T. Lazzarini; Geodezja: geodezyjna osnowa szczegółowa; Wyd. P.P.W.K. im. E. Romera; Warszawa, Wrocław; 1990, ​ISBN 83-7000-064-9​.
Na podstawie artykułu: "Punkt triangulacyjny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy