Puszka (liturgia)


Puszka (liturgia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Puszki (cyboria) Cieszyn 2015 Małe cyborium z bursy, XX w. Morbihan, XVIII w. Utrecht, XIV w. Trier Trier Utrecht, XVIII w. Cyborium czerwińskie, Płock Warszawa, XVI w. Sizun Cyborium wykonane przez Zygmunta III Wazę Neumarkt Limoges, XIII w. Paryż, XX w.

Puszka (łac. pyxis, ciborium) – w liturgii chrześcijańskiej naczynie na konsekrowane komunikanty.

Może mieć formę kielicha z wieczkiem, wówczas służy do przechowywania komunikantów i rozdzielania Komunii innym uczestnikom mszy. Puszka w takiej formie nazywana jest cyborium.

Puszka może być także niewielkim naczyniem, w którym przenosi się kilka komunikantów (np. do chorych). Taka nazywana jest pyxis (pyksis).

Współczesne katolickie przepisy liturgiczne wymagają, by puszki wykonane były z trwałych i niekorodujących metali szlachetnych i by przynajmniej w swym wnętrzu były pozłacane. Dopuszczalne jest jednak stosowanie innych materiałów, które, w zależności od lokalnych obyczajów, uznawane są za trwałe i szlachetne (np. kość słoniowa).

Puszka, obok monstrancji, jest właściwym naczyniem przeznaczonym do adoracji Najświętszego Sakramentu.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Puszka (liturgia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy