Równina Ornecka


Równina Ornecka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Równina Ornecka (841.58) – mezoregion fizycznogeograficzny w północnej Polsce, w południowo-zachodniej części Niziny Staropruskiej, zaliczany ze względu na typ mezoregionów do sandrów w granicach ostatniego zlodowacenia z jeziorami w regionie nizin i obniżeń, przechodzący od północy we Wzniesienia Górowskie, od wschodu w Nizinę Sępopolską, od południa w Pojezierze Olsztyńskie i od zachodu w Równinę Warmińską[1].

Ratusz w Ornecie

Obejmuje obszar około 225 km² sandru wzdłuż Drwęcy Warmińskiej, prawobrzeżnego dopływu Pasłęki. Obszar w większości porośnięty borem sosnowym, z wąskim pasem łęgu wzdłuż doliny Drwęcy Warmińskiej[2].

Na obszarze równiny położone jest miasto Orneta[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Jerzy Kondracki, Andrzej Richling. Regiony fizycznogeograficzne, skala 1:1 500 000. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 1994.
  2. a b Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014, s. 102. ISBN 978-83-01-16022-7.
Na podstawie artykułu: "Równina Ornecka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy