Rada Trzech


Rada Trzech w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rada Trzech – kolegialny, niekonstytucyjny organ opozycyjny w stosunku do Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie z prerogatywami prezydenta (od 1956) istniejący w latach 1954–1972; opozycyjny wobec nielegalnej zdaniem członków rady prezydentury Augusta Zaleskiego.

Rada Trzech powstała w Londynie po odmowie przez Zaleskiego ustąpienia z urzędu Prezydenta RP na Uchodźstwie po upływie 7 lat na urzędzie. Działając w sprzeczności z zapisami konstytucyjnymi ogłosiła się ona za kolegialną głowę państwa polskiego. W 1956 Tymczasowa Rada Jedności Narodowej, której w 1952 przekazano część dotychczasowych uprawnień prezydenckich, uchwaliła przekazanie Radzie Trzech prerogatyw prezydenta, a Egzekutywie Zjednoczenia Narodowego prerogatyw rządu. Rada Trzech rozwiązała się w lipcu 1972 po śmierci Augusta Zaleskiego, uznając za prezydenta wskazanego przez niego na następcę Stanisława Ostrowskiego.

W oświadczeniu z 11 marca 1969 r., opublikowanym w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie stwierdził, że zgodnie z ustawą 4 lutego 1921 r. Order Odrodzenia Polski nadaje Prezydent RP, zaś powyższe prawo uzurpuje sobie Rada Trzech, przyznając odznaczenie pod nazwą Order Polonia Restituta[1].

Skład Rady Trzech | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Oświadczenie Rządu R. P. w Londynie z 11 marca 1969 r. w sprawie sprzecznego z prawem nadawania Orderu "Odrodzenia Polski" pod nazwą "Polonia Restituta". „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 3-4, Nr 2 z 20 marca 1969. 
Na podstawie artykułu: "Rada Trzech" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy