Rafał Mariusz Włodarczyk


Rafał Mariusz Włodarczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rafał Mariusz Włodarczykpolski filozof i kulturoznawca, specjalizuje się w filozofii edukacji i pedagogice ogólnej, dr hab. nauk społecznych, adiunkt Wydziału Nauk Społecznych Uczelni Jana Wyżykowskiego i Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego[1].

Życiorys | edytuj kod

W 2001 ukończył studia w zakresie filologii polskiej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie, natomiast w latach 2005–2006 odbył studia z kulturoznawstwa i filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim[1]. 3 października 2007 obronił pracę doktorską Użyteczność koncepcji filozoficznej Emmanuela Lévinasa dla edukacji międzykulturowej, otrzymując doktorat, a 28 czerwca 2017 habilitował się na podstawie oceny dorobku naukowego i pracy zatytułowanej Ideologia, teoria, edukacja. Myśl Ericha Fromma jako inspiracja dla pedagogiki współczesnej[1].

Pracuje na stanowisku adiunkta na Wydziale Nauk Społecznych w Uczelni Jana Wyżykowskiego, oraz w Instytucie Pedagogiki na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego[1].

Publikacje | edytuj kod

  • 2009: Hermeneutyka przekładu – zasadniczy wymiar dialogu. Wokół koncepcji George’a Steinera[1]
  • 2013: Zaangażowanie, architektonika granic, intryga relacji w perspektywie pedagogii azylu[1]
  • 2017: Wymiary fundamentalizmu religijnego w perspektywie teoretycznej[1]
  • 2017: Sukces w edukacji. Między mitem a utopią[1]
  • 2017: Demokracja, utopia, wychowanie[1]

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l dr hab. Rafał Mariusz Włodarczyk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2019-05-22].
Na podstawie artykułu: "Rafał Mariusz Włodarczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy