Ramiro II


Ramiro II w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ramiro II (ur. ok. 900, zm. 951) – syn Ordona II, król Leónu w latach 931-951.

Pierwotnie był tytularnym królem jedynie małej części Asturii. Zyskał koronę Leónu (i Galicji) po tym jak jego brat - Alfonso IV abdykował w 931. Kontynuował politykę swego ojca polegającą na stopniowym zdobywaniu ziemi - w 935[1] roku zdobył Madryt. Ramiro był też twórcą przymierza między Nawarrą, Aragonią i Leónem, dzięki któremu w 939, w bitwie pod Simancas pokonano muzułmanów. Pozwoliło to na przesunięcie granicy królestwa z Duero do Tormes.

W ostatnich latach swoich rządów Ramiro musiał zgodzić się na kastylijską niepodległość pod rządami hrabiego Fernána (Ferdynanda) Gonzáleza. W 950 jeszcze raz poprowadził wyprawę przeciwko muzułmanom i pokonał ich w bitwie pod Talavera de la Reina.

Był dwukrotnie żonaty:

  • ok. 925 ożenił się z Adosindą Osórezą (córką hrabiego Gutierresa Osóreza i Aldonça Gutiérrez). "Rozwiedli" się w 930. Ich dzieci:
    • infant Beremund z Leónu (930-941),
    • infantka Teresa z Leónu,
    • infant Ordoño III z Leónu (ok. 926-955).
  • w 932 poślubił Urrakę z Pampeluny (córkę Sancha I z Nawarry). Ich dzieci:

Przypisy | edytuj kod

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie - Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 261. ISBN 978-83-7425-697-1.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ramiro II" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy