Ranuccio Farnese


Ranuccio Farnese w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ranuccio Farnese (ur. 11 sierpnia 1530 w Valentano, zm. 29 października 1565 w Parmie[1]) – włoski kardynał[2].

Życiorys | edytuj kod

Był trzecim synem Piera Luigiego Farnese i Girolamy Orsini, wnukiem papieża, Pawła III[1]. Jego braćmi byli Ottavio, Orazio i kardynał Alessandro Farnese[1]. Studiował grekę i łacinę na Uniwersytecie w Padwie i Uniwersytecie w Bolonii[1]. W młodości wstąpił do zakonu szpitalników[1].

W latach 1544–1549 pełnił rolę administratora diecezji Neapolu; w latach 1549-1564 był administratorem archidiecezji Rawenny, a od 1564 do 1565 administratorem diecezji Bolonii[2]. 16 grudnia 1545 r. został kreowany kardynałem[2]. 5 maja 1546 roku otrzymał diakonię Santa Lucia in Silice, a 8 października 1546 roku diakonię Sant Angelo in Pescheria[1]. Tego samego dnia został mianowany łacińskim patriarchą Konstantynopola; z funkcji tej zrezygnował 19 marca 1550 roku zastrzegając sobie jednak prawo powrotu, z którego skorzystał po śmierci patriarchy Fabio Colonny w 1554[3]. Od 1547 r. był wielkim penitencjariuszem[1] oraz archiprezbiterem Bazyliki Laterańskiej[4]. Kiedy wybuchł konflikt pomiędzy jego bratem Ottaviem i dziadkiem Pawłem III, o władzę w Parmie i Piacenzy, Ranuccio nie zajął konkretnego stanowiska. Jednak po śmierci papieża i wobec poparcia, króla Francji Henryka II Walezjusza doszło do sporu pomiędzy braćmi[5]. Kardynał Alessandro Farnese stanął po stronie Ottavia (zięcia cesarza), natomiast, przychylny Francji, Ranuccio, poparł Orazio Farnese[5]. Obawiał się bowiem, że Ottavio, za namową Alessandra, odbierze księstwo Castro od Orazio[5]. Kiedy doszło do otwartej wojny, pomiędzy Ottaviem a nowo wybranym papieżem, Juliuszem III, Ranuccio musiał opuścić Rzym[1][6]. Pomimo groźby surowych kar, Ranuccio pozostał na wygnaniu i po kilku miesiącach uzyskał pozwolenie papieża na pobyt u krewnych w Urbino[6]. Dopiero w listopadzie 1553 roku Juliusz III zrehabilitował go i nakazał zwrot zasekwestrowanych dóbr[1]. 7 lutego 1565 r. został mianowany biskupem Sabiny[2].

Brał udział w kilku kolejnych konklawe: w 1549–1550, pierwszym w 1555, drugim w 1555 i w 1559[1]. Zmarł na febrę w Parmie[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k Farnese, O.S.Io.Hieros., Ranuccio (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-05-16].
  2. a b c d Ranuccio Cardinal Farnese (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-05-16].
  3. Konrad Eubel: Hierarchia Catholica. T. III. Münster: 1935, s. 177. (łac.)
  4. Konrad Eubel: Hierarchia Catholica. T. III. Münster: 1935, s. 30. (łac.) oraz Farnese, O.S.Io.Hieros., Ranuccio (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-05-16].. Do 1553 sprawował ten urząd jako koadiutor kardynała Giovanniego Domenico de Cupis, zob. Giovanni Mario Crescimbeni, L' Istoria della Chiesa di S. Giovanni avanti Porta Latina, Rzym 1716, s. 345.
  5. a b c Ludwig von Pastor: The history of the popes, from the close of the middle ages. T. XIII. Londyn: Kegan Paul, Trench, Trubner, Co & Ltd., 1924, s. 37-38.
  6. a b Ludwig von Pastor: The history of the popes, from the close of the middle ages. T. XIII. Londyn: Kegan Paul, Trench, Trubner, Co & Ltd., 1924, s. 132-133.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ranuccio Farnese" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy