Raoul le Boucher


Raoul le Boucher w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Raoul Musson (ur. 15 stycznia 1883 w Châtillon-sur-Loire, zm. 13 lutego 1907 w Nicei) – francuski zapaśnik i kolarz lepiej znany pod swoim pseudonimem ringowym jako Raoul le Boucher.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 15 stycznia 1883 w Châtillon-sur-Loire jako Raoul Musson. Na wczesnym etapie swojego życia został wysłany przez rodziców do Paryża, aby uczyć się zawodu rzeźnika i ostatecznie przejąć rodzinną rzeźnię. Tam też został dostrzeżony w czasie treningu siłowego i zachęcony do trenowania zapasów[1]. W wieku 13 lat został uczniem Paula Ponsa, pierwszego mistrza świata w zapasach w stylu klasycznym[2][3]. Debiutował w ringu w 1899, w wieku 16 lat[1]. Szybko stał się jednym z najbardziej skutecznych zapaśników[3].

Raoul le Boucher jako kolarz na rowerze

Rozpoczynając karierę zapaśniczą miał 1,86 metrów wysokości i ważył 130 kilogramów, dlatego od razu zaczął w wadze ciężkiej. W 1899 wziął udział w mistrzostwach świata w Paryżu, których nie wygrał[3]. Ze względu na rzeźniczą przeszłość, jako pseudonim ringowy wybrał sobie Raoul le Boucher (fr. Raoul Rzeźnik)[4].

W 1901 Raoul le Boucher zajął trzecie miejsce na turnieju we Francji, a następnie występował za granicą. W Moskwie pokonał zapaśników, z którymi zwycięstwo było uważane za prestiż, takich jak Michael Hitzler i Gabriel Lasartesse. W tym samym roku zajął czwarte miejsce na mistrzostwach w Casino de Paris. W 1903 zmierzył się z Duńczykiem Jessem Pedersenen w finale Pucharu Świata w Paryżu. Przegrał po dwóch godzinach i trzech minutach[3]. Niejednokrotnie zmierzył się ze swoim trenerem Paulem Ponsem, który najczęściej wygrywał. W lipcu 1904 podróżował razem z Paulem Ponsiem, Simonem Antonitschem, Leonem Dumontem i Anastace Anglio po Buenos Aires, biorąc udział w różnych turniejach. Oprócz tego był kolażem i brał udział w wyścigach w Nicei[5]. W lutym 1906 oświadczył, że tymczasowo zawiesza karierę zapaśniczą[3][6].

Gazeta Vienna News World doniosła, że Raoul le Boucher ożenił się z bogatą Amerykanką[7]. 1 listopada 1906 gazeta Hamburger Fremdenblatt napisała Znany francuski zapaśnik Raoul le Boucher na razie przeszedł na emeryturę i kupił prawdziwy zamek w Maisons-Laffitte, który jest otoczony parkiem o wielkości kilku kilometrów. W trakcie emerytury Raoul le Boucher rzucił wyzwanie mistrzowi świata Iwanowi Poddubnemu, jednak do pojedynku nigdy nie doszło.

Zimą przypadającą na rok 1906 i 1907 Raoul le Boucher spędził kilka miesięcy na Lazurowym Wybrzeżu, gdzie mieszkał w hotelu w Cap-d'Ail. Wraz ze swoim szwagrem odbył wiele podróży i stał się fenomenem w Nicei oraz jej okolicach. Pod koniec życia cierpiał na ciężką grypę. Pod wpływem gorączkowego delirium zawsze chciał wstać i wziąć udział w następnej walce zapaśniczej. Jego matka i dwie siostry, poinformowane przez telegram, przybyły natychmiast. Zabranie Raoula le Bouchera do samochodu, a następnie do szpitala wymagało pomocy pięciu silnych mężczyzn[8]. Zmarł 13 lutego 1907 w Nicei[9]. Gazeta Neuigkeits-Welt-Blatt poinformowała, że przyczyną zgonu było zapalenie opon mózgowych[7]. Został pochowany na cmentarzu Cimetière de Maisons-Laffitte w Maisons-Laffitte[10].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Edmond Desbonnet: Les Rois de la Lutte. 1910, s. 114. (fr.)
  2. Championnat du Monde de lutte 1898, Quentin-Lutte-Olympique [dostęp 2019-02-07]  (fr.).
  3. a b c d e Biografien - Raoul le Boucher, wwf4ever.de, 16 kwietnia 2017 [dostęp 2019-02-07] [zarchiwizowane z adresu 2017-04-16]  (niem.).
  4. Neues Wiener Tagblatt (Tages-Ausgabe), 1901-12-23, Seite 9., Österreichische Nationalbibliothek, 23 grudnia 1901 [dostęp 2019-02-07]  (niem.).
  5. Illustrirte Sport Zeitung, 1903-03-01, Seite 6., Österreichische Nationalbibliothek, 1 marca 1903 [dostęp 2019-02-07]  (niem.).
  6. Salzburger Volksblatt: unabh. Tageszeitung f. Stadt u. Land Salzburg, 1906-11-02, Seite 5., Österreichische Nationalbibliothek, 2 listopada 1906 [dostęp 2019-02-07]  (fr.).
  7. a b (Neuigkeits) Welt Blatt, 1907-02-15, Seite 11., Österreichische Nationalbibliothek, 5 lutego 1907 [dostęp 2019-02-07]  (niem.).
  8. Edmond Desbonnet: Les Rois de la Lutte. 1910, s. 116. (fr.)
  9. Illustriertes (Österreichisches) Sportblatt, 1911-01-28, Seite 10., Österreichische Nationalbibliothek, 28 stycznia 1911 [dostęp 2019-02-07]  (niem.).
  10. Raoul le Boucher, Find A Grave  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Raoul le Boucher" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy