Raphaël Poirée


Raphaël Poirée w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Raphaël Stéphane Louis Poirée (ur. 9 sierpnia 1974 w Rives) – francuski biathlonista, trzykrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata, czterokrotny zdobywca Pucharu Świata oraz trener.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Pierwsze sukcesy osiągnął w 1994 roku, kiedy na mistrzostwach świata juniorów w Osrblie zwyciężył w sprincie i biegu indywidualnym. W Pucharze Świata zadebiutował 9 marca 1995 roku w Lahti, zajmując 41. miejsce w biegu indywidualnym. Pierwsze punkty wywalczył 14 grudnia 1995 roku w Oslo, zajmując 16. miejsce w tej samej konkurencji. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 18 stycznia 1996 roku w Osrblie, kończąc rywalizację w biegu indywidualnym na drugiej pozycji. Rozdzielił tam reprezentującego Białoruś Władimira Draczowa oraz Vesę Hietalahtiego z Finlandii. W kolejnych startach jeszcze 102 razy stawał na podium, odnosząc przy tym 44 zwycięstwa. W sprincie triumfował 13 razy, w biegu pościgowym 15 razy, dziewięć zwycięstw odnotował w biegu masowym, a siedmiokrotnie był najlepszy w biegu indywidualnym. Według stanu po sezonie 2018/2019 w liczbie pucharowych wygranych zajmuje trzecie miejsce, za Norwegiem Ole Einarem Bjørndalenem i swym rodakiem Martinem Fourcade'em. Ostatnie podium w karierze wywalczył 11 marca 2007 roku w Oslo, gdzie zajął drugie miejsce w biegu masowym.

Wygrywał klasyfikację generalną Pucharu Świata w sezonach 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002 i 2003/2004, wyrównując tym samym osiągnięcie Franka Ullricha z NRD. Ponadto był drugi w sezonie 2005/2006 oraz trzeci w sezonach 2004/2005 i 2006/2007. Wielokrotnie był najlepszy w klasyfikacjach poszczególnych konkurencji biathlonowych: w biegu indywidualnym w sezonach 2003/2004 i 2006/2007, sprincie w sezonie 2003/2004, biegu pościgowym w sezonach 1998/1999, 2000/2001, 2001/2002 i 2003/2004 oraz biegu masowym w sezonach 1999/2000, 2003/2004 i 2004/2005.

Zdobył 18 medali na mistrzostwach świata. Swój pierwszy wywalczył na mistrzostwach świata w Hochfilzen/Pokljuce w 1998 roku, gdzie był trzeci w biegu pościgowym. Wyprzedzili go tam jedynie Władimir Draczow i Ole Einar Bjørndalen. Pierwsze złoto zdobył na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Oslo/Lahti, wygrywając w biegu masowym. Zajął tam też trzecie miejsce w biegu pościgowym, za Niemcem Frankiem Luckiem i Rosjaninem Pawłem Rostowcewem.

Kolejne trzy medale przywiózł z mistrzostw świata w Pokljuce w 2001 roku, gdzie ponownie wygrał start masowy, był drugi w biegu pościgowym za Rostowcewem, a wspólnie z Gillesem Marguetem, Vincentem Defrasne i Julienem Robertem zwyciężył też w sztafecie. Drugi raz z rzędu tytuł zdobyty w biegu masowym obronił podczas mistrzostw świata w Oslo w 2002 roku, a na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Chanty-Mansyjsku w tej samej konkurencji był trzeci.

Najlepsze wyniki osiągnął podczas mistrzostw świata w Oberhofie w 2004 roku, zdobywając medale we wszystkich konkurencjach. Najpierw zwyciężył w sprincie, wyprzedzając Niemca Ricco Großa i Ole Einara Bjørndalena. W biegu pościgowym nie obronił prowadzenia, ukończył jednak konkurencję na drugiej pozycji, za Großem. Następnie zwyciężył w biegu indywidualnym, wyprzedzając Polaka Tomasza Sikorę i Bjørndalena. Dzień później reprezentacja Francji w składzie: Ferréol Cannard, Vincent Defrasne, Julien Robert i Raphaël Poirée wywalczyła brązowy medal w sztafecie. W ostatnim starcie odniósł trzecie zwycięstwo, wygrywając bieg masowy po raz czwarty w karierze.

Na mistrzostwach świata w Hochfilzen rok później plasował się w czołowej dziesiątce, jednak na podium stanął tylko w biegu masowym. Zajął tam trzecie miejsce, ulegając Bjørndalenowi i Svenowi Fischerowi. Brązowy medal zdobył również w sztafecie mieszanej podczas mistrzostw świata w Pokljuce w 2006 roku.

Ostatnie medale zdobywał na rozegranych w 2007 roku mistrzostwach świata w Anterselvie. Wygrał tam bieg indywidualny, wyprzedzając Niemca Michaela Greisa i Czecha Michala Šlesingra. Następnie razem z Florence Baverel-Robert, Sandrine Bailly i Vincentem Defrasne wywalczył brązowy medal w sztafecie mieszanej. Ponadto zajął też trzecie miesce w biegu masowym, przegrywając tylko z Greisem i jego rodakiem, Andreasem Birnbacherem.

W 1998 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie zajął 22. miejsce w biegu indywidualnym, siódme w sztafecie, a rywalizacji w sprincie nie ukończył. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Salt Lake City zdobył swój pierwszy medal olimpijski, zajmując drugie miejsce w biegu pościgowym. Cztery dni później wraz z kolegami z reprezentacji wywalczył brązowy medal w sztafecie. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, gdzie Francuzi w składzie: Cannard, Defrasne, Robert i Poirée ponownie zajęli trzecie miejsce w sztafecie. W startach indywidualnych tylko raz znalazł się w pierwszej dziesiątce - sprint ukończył na ósmej pozycji. Ponadto zajął 12. miejsce w biegu masowym, 20. w indywidualnym, a biegu pościgowego nie ukończył.

Przez długi czas był zawodowym żołnierzem. Na wojskowych narciarskich mistrzostwach świata zdobył dziewięć medali: złoty w patrolu drużynowym (Rovaniemi 2003)[1], złote w sprincie (Östersund 2004) [1], (Andermatt 2006) [2], (Võru 2007)[3], sprincie drużynowym (Võru 2007)[4] i biegu drużynowym (Hochfilzen 2008)[5] oraz srebrne w sprincie drużynowym (Östersund 2004)[1] i patrolu drużynowym (Östersund 2004)[1] i (Hochfilzen 2008)[6].

W maju 2012 podpisał dwuletni kontrakt, na mocy którego został trenerem męskiej reprezentacji Białorusi w biathlonie (w sezonach 2012/2013 i 2013/2014)[7].

21 kwietnia 2006 został kawalerem orderu Mérite. W 2009 roku Poirée miał wypadek podczas jazdy quadzie, wskutek którego uszkodził kręgosłup. Po 12-godzinnej operacji kręgosłupa spędził kolejny miesiąc w szpitalu[8].

W latach 2000-2013 jego żoną była Norweżka Liv Grete Poirée[9]. Razem wychowują córki: Emmę (ur. 27 stycznia 2003), Annę (ur. 10 stycznia 2007) i Lenę (ur. 10 października 2008). W 2016 roku wziął ślub z inną Norweżką, Anne Tunes[10]. Ma młodszego brata Gaёla, który również był biathlonistą.

Osiągnięcia | edytuj kod

Zimowe igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium chronologicznie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d World Military Ski Championship. Previous CISM results. (ang.). cism-milsport.org. [dostęp 17 marca 2013].
  2. 48th World Military Skiing Championship. Team Results. Men 10 km Sprint. (ang.). cism-milsport.org. [dostęp 17 marca 2013].
  3. 49th World Military Skiing Championship. Biathlon Men 10 km Sprint. Official ranking. (ang.). cism-milsport.org. [dostęp 17 marca 2013].
  4. 49th World Military Skiing Championship. Biathlon Men 10 km Sprint. Official ranking by teams. (ang.). cism-milsport.org. [dostęp 17 marca 2013].
  5. 50. World Military Ski Championship. Cross-Country. Final Result Team Men Cross-Country 15 km. (ang.). cism-milsport.org. [dostęp 18 marca 2013].
  6. 50. World Military Ski Championship. Patrol Race. Final Result Men. (ang.). cism-milsport.org. [dostęp 17 marca 2013].
  7. Paweł Borkowski: Raphael Poiree trenerem Białorusinów (pol.). nicesport.pl, 2012-05-17. [dostęp 2012-05-17].
  8. Raphaël Poirée, 3 mois seulement après son terrible accident, rechausse les skis : "c'est la chance d'une vie" ! (fr.)
  9. bunte.de: Starprofil Raphael Poiree (niem.)
  10. Raphaël Poirée giftet seg i hemmelighet (norw.)

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Raphaël Poirée" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy