Ratusz w Wilnie


Na mapach: 54°40′41,41″N 25°17′13,48″E/54,678169 25,287078

Ratusz w Wilnie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ratusz w Wilnieratusz na Starym Mieście w Wilnie, klasycystyczny, pierwotnie gotycki, przebudowany w latach 17851799 według projektu Wawrzyńca Gucewicza, w latach 18111924[1] mieścił teatr; odrestaurowany w latach 19361939 według projektu Stefana Narębskiego z przeznaczeniem na muzeum, od 1995 pełni funkcje reprezentacyjne.

1 stycznia 1848 w Sali Wielkiej ratusza odbyła się prapremiera Halki Stanisława Moniuszki.

Historia | edytuj kod

Marcin Zaleski, Ratusz w Wilnie, przed 1836

Ratusz w Wilnie wznosił się pośrodku rynku, był piętrowy, miał wieżę z zegarem, salę posiedzeń burmistrzów, skład broni, salę sądową, archiwum, komorę dla tortur. W sieni stały wagi miejskie i słup zwany "babą", u którego smagano złoczyńców. Przed ratuszem z jednej strony stał pręgierz, zwany "Piłatem", a z drugiej – szubienica. W 1794 roku na tej szubienicy powieszono w żółtym szlafroku Szymona Kossakowskiego przy wiwatach mieszkańców Wilna krzyczących Niech żyje Rzeczpospolita! i biciu dzwonów kościoła św. Kazimierza. Gdy przy końcu XVIII w. wieża zegarowa runęła, przebudowy ratusza dokonał profesor Wawrzyniec Gucewicz w stylu neoklasycznym z domieszką renesansu i postawił na przedzie portyk o sześciu kolumnach. Styl ratusza jest bardziej surowy niż w katedrze wileńskiej, również przebudowanej przez Gucewicza.

Przypisy | edytuj kod

  1. Kłos J., Wilno : przewodnik krajoznawczy Juljusza Kłosa, Wilno 1937, s. 174–175.
Na podstawie artykułu: "Ratusz w Wilnie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy