Rea Sylwia


Rea Sylwia w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rea Sylwia (łac. Rhea Silvia, znana też pod imieniem Ilia) – postać z legend latyńskich, kapłanka wiecznego ognia, westalka. Córka Numitora, króla miasta Alba Longa. Została zmuszona przez swego stryja Amuliusa do złożenia ślubów czystości i zostania westalką. Z jej związku z bogiem wojny, Marsem, mieli narodzić się legendarni założyciele Rzymu - Romulus i Remus. Rea Sylwia, bojąc się o przyszłość chłopców, uplotła koszyk i puściła go na rzekę. Sama zginęła, lecz dzieci ocalały – zostali uratowani i wykarmieni przez Wilczycę kapitolińską. Odnalazł ich pasterz królewski Faustulus i zabrał do siebie.

Zobacz też | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Rea Sylwia" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy