Regulator PI


Regulator PI w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Regulator PI (ang. proportional-integral controller) – w automatyce, regulator składający się z członu proporcjonalnego P o wzmocnieniu K p {\displaystyle K_{p}} oraz całkującego I o czasie całkowania T i . {\displaystyle T_{i}.} Transmitancję regulatora PI określa się wzorem:

G P I ( s ) = K p ( 1 + 1 T i s ) . {\displaystyle G_{PI}(s)=K_{p}(1+{\frac {1}{T_{i}s}}).}

Regulatory typu PI pozwalają na eliminację wolnozmiennych zakłóceń, co przekłada się na zerowy uchyb ustalony, niemożliwy do osiągnięcia w regulatorach typu P lub typu PD[1]. Wzmocnienie członu całkującego musi być jednak ograniczone, ponieważ wprowadza on ujemne przesunięcie fazowe, które osłabia tłumienie uchybu regulacji.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Poradnik inżyniera elektryka, tom 1, s. 407.
Na podstawie artykułu: "Regulator PI" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy