Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej mężczyzn


Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej mężczyzn w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 24 paź 2019. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej reprezentuje swój kraj w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych mężczyzn i jest bezpośrednio podporządkowana Bułgarskiemu Związkowi Piłki Nożnej (Byłgarski futbolen syjuz).

Pierwszy oficjalny mecz piłkarski rozegrała w maju 1924, z Austrią w Wiedniu. Do europejskiej czołówki awansowała dopiero w latach 90., kiedy doczekała się tzw. złotego pokolenia piłkarzy z Christo Stoiczkowem na czele. W tym okresie Bułgarzy zajęli czwarte miejsce na Mundialu 1994 i po raz pierwszy w historii awansowali do mistrzostw Europy (1996).

Jednak od początku XXI wieku datuje się stopniowy regres reprezentacji, którego objawami są porażki w kolejnych eliminacjach do wielkich turniejów, najniższe w historii miejsce w rankingu FIFA (96. w kwietniu 2012) oraz brak pokolenia zawodników na miarę tego z lat 90.

Największymi, oprócz czwartego miejsca na mistrzostwach świata, sukcesami piłki bułgarskiej są: srebro z Igrzysk Olimpijskich 1968 i brąz z Igrzysk Olimpijskich 1956 oraz trzykrotny triumf w mistrzostwach Europy juniorów – w 1959, 1969 i 1974.

Spis treści

Historia reprezentacji | edytuj kod

Fragment meczu Bułgaria–Szwecja (0:0), Mundial 1974

Chociaż reprezentacja Bułgarii pierwszy mecz rozegrała w maju 1924, to na międzynarodowej arenie pokazała się po raz pierwszy na Mistrzostwach Świata w 1962 roku. Na boiskach Chile nie wyszła z grupy – przegrała dwa mecze (z Argentyną 0:1 i Węgrami 1:6) i jeden zremisowała (z Anglią 0:0). Równie słabo zaprezentowała się w trzech kolejnych startach na Mundialach (1966, 1970 i 1974). Bułgarzy na pierwsze zwycięstwo na światowym czempionacie czekali do 1994.

Wcześniej jednak – w 1986 – po raz pierwszy wyszli z grupy (dzięki remisom z Włochami i Koreą Południową), ale w drugiej rundzie drużyna prowadzona przez Iwana Wucowa przegrała 0:2 z Meksykiem.

Dopiero w latach 90. Bułgaria opuściła szeregi piłkarskich średniaków. W 1991 na stanowisku selekcjonera reprezentacji zatrudniono Dimityra Penewa. Jego pięcioletnia kadencja uznawana jest za najlepszy okres w historii piłki bułgarskiej. Penew od początku postawił na młodych zawodników. Piłkarze urodzeni w latach 60. zaczęli decydować o obliczu reprezentacji, a ich piłkarskim spełnieniem okazał się Mundial 1994. Najpierw w eliminacjach do tego turnieju Bułgarzy wyeliminowali faworyzowaną Francję, a już w Stanach Zjednoczonych drużyna, w której grali: bramkarz Borisław Michajłow, obrońcy Emił Kremenliew, Trifon Iwanow, Canko Cwetanow i Petyr Chubczew, pomocnicy Jordan Leczkow, Złatko Jankow, Krasimir Bałykow i Emił Kostadinow oraz napastnicy Christo Stoiczkow (wraz z Rosjaninem Olegiem Salenką został królem strzelców) i Nasko Sirakow, zajęła czwarte miejsce, wygrywając wcześniej z Argentyną, Grecją, Meksykiem i obrońcą mistrzowskiego tytułu Niemcami. W meczu o 3. miejsce Bułgarzy ulegli 0:4 Szwecji.

Dwa lata później Bułgaria po raz pierwszy awansowała do mistrzostw Europy. Reprezentacja w niemal niezmienionym od czasu Mundialu składzie, zaprezentowała się przyzwoicie, mimo iż nie wyszła z grupy. Zremisowała z Hiszpanią i wygrała z Rumunią i tylko dzięki porażce w ostatnim meczu z Francją nie grała dalej. Po tym turnieju zwolniony został trener Penew.

Kilku piłkarzy z wybitnego pokolenia grało też na Mundialu 1998. We Francji Bułgarzy w niczym nie przypominali zespołu, który cztery lata wcześniej mógł grać w finale mistrzostw świata. W ostatnim meczu ulegli 1:6 Hiszpanii.

Reprezentacja Bułgarii przed spotkaniem ze Szwajcarią w ramach eliminacji do Euro 2012, 26.03.2011

Od tego czasu reprezentacja gra nieskutecznie i nieefektownie. Porażki w kwalifikacjach do kolejnych turniejów, brak dyscypliny w zespole, kaprysy piłkarzy oraz częste zmiany selekcjonerów to – jak się zdaje – największa bolączka bułgarskiego futbolu.

Po fatalnym (trzy porażki, bramki 1:9) występie na Euro 2004 trenerem reprezentacji został Christo Stoiczkow. Wiele wskazywało na to, że Bułgaria powoli zaczyna podnosić się z kryzysu. W 2005 po dziesięcioletniej, kontrowersyjnej kadencji z funkcji prezydenta piłkarskiej federacji ustąpił Iwan Sławkow, na którym ciąży wiele zarzutów kryminalnym (m.in. próba przekupienia działaczy MKOlu). Jego następcą został kolega Stoiczkowa z reprezentacji, Borisław Michajłow. Bułgarscy piłkarze zaczęli cieszyć się zainteresowaniem w Europie: Stilijan Petrow wyrósł na lidera Aston Villi (wcześniej zyskał uznanie grając w Celticu Glasgow), Dimityr Berbatow był skutecznym napastnikiem Manchesteru United, a Waleri Bożinow po udanej (awans do Serie A) przygodzie z Juventusem trafił do Manchesteru City. Natomiast w sezonie 2006–2007 Lewski Sofia, jako pierwszy klub z Bułgarii, awansował do rundy grupowej Ligi Mistrzów.

Jednak zmiany w związku, sukcesy indywidualne piłkarzy oraz udane występy Lewskiego nie przełożyły się na wyniki reprezentacji. Drużyna narodowa przegrała eliminacje do Mundialu 2006, Euro 2008, Mundialu 2010 i Euro 2012 (tu zajęła ostatnie miejsce w grupie). Dodatkowo kryzys pogłębiany jest częstymi zmianami selekcjonerów: w ciągu czterech lat (2007–2011) funkcję trenera kadry pełniło siedmiu szkoleniowców: Christo Stoiczkow, Dimityr Penew, Płamen Markow, dwukrotnie Stanimir Stoiłow, Lothar Matthäus, Michaił Madanski i Ljubosław Penew. W tym czasie reprezentacja zanotowała także największy w historii spadek w rankingu FIFA: w kwietniu 2012 została umieszczona na 96. miejscu.

Pod wodzą Ljubosława Penewa bułgarscy piłkarze rozegrali jeszcze eliminacje do mundialu w Brazylii w 2014 roku, które ostatecznie zakończyli na czwartym miejscu z dorobkiem trzynastu punktów. W grudniu 2014 roku następcą Penewa został Iwajło Petew, z którym bułgarska reprezentacja zajęła czwarte miejsce w eliminacjach do Euro 2016 we Francji z dorobkiem jedenastu punktów Obecnie trenerem Bułgarów jest Krasimir Bałykow[1].

Sztab szkoleniowy | edytuj kod

Najnowsze wyniki | edytuj kod

Źródło: http://eu-football.info/_manager.php?id=1381

Eliminacje do Mistrzostw Europy 2008 | edytuj kod

 Osobny artykuł: Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej mężczyzn w eliminacjach do Mistrzostw Europy 2008.

Eliminacje do Mistrzostw Świata 2010 | edytuj kod

 Osobny artykuł: Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2010.

Eliminacje do Mistrzostw Europy 2012 | edytuj kod

Eliminacje do Mistrzostw Świata 2014 | edytuj kod

 Osobny artykuł: Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2014 (eliminacje strefy UEFA)/Grupa 2.


Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016 | edytuj kod

Grupa H | edytuj kod

 Osobny artykuł: Eliminacje Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016/Grupa H.

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2018 | edytuj kod

Grupa A | edytuj kod

 Osobny artykuł: Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2018 (eliminacje strefy UEFA)/Grupa 1.

Udział w międzynarodowych turniejach | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Mistrzostwa Europy | edytuj kod

Rekordziści | edytuj kod

Ostatnim meczem, jaki uwzględniono w statystyce jest spotkanie towarzyskie z Kazachstanem (2:1) z 4 czerwca 2013.

Stilijan Petrow jest rekordzistą pod względem liczby meczów w kadrze. Dimityr Berbatow jest rekordzistą pod względem liczby goli w kadrze.

Trenerzy reprezentacji Bułgarii od lat 90. | edytuj kod

Pełna lista selekcjonerów kadry znajduje się tutaj.

W rankingu FIFA | edytuj kod

  • najlepsze miejsce: 8. (czerwiec 1995)
  • najgorsze miejsce: 96. (kwiecień 2012)
  • najwyższy awans: +34 (październik 2012)
  • największy spadek: -20 (październik 2011)

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Bułgaria: Krasimir Balakow nowym selekcjonerem, „Piłkarski Świat”, 14 maja 2019 [dostęp 2019-07-03]  (pol.).
    • Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.
    • Pogrubieniem oznaczono uczestników Mundialu 1994, na którym Bułgarzy zajęli IV miejsce.
    • Źródła: RSSSF, Bul-Hun 2012, Bul-Hol 2012
  2. Komisja dyscyplinarna UEFA zdyskwalifikowała na trzy lata Wucowa po tym, jak w spotkaniu eliminacji do Euro 1992 ze Szkocją (1:1), 14 listopada 1990, zachowywał się agresywnie wobec sędziego. Od tego czasu zespół formalnie prowadził asystent Wucowa, Krasimir Borisow. Zob. Encyklopedia piłkarska FUJI. World Cup USA 1994, tom. 10, s. 56.
  3. Sportal.bg: Мъри призна: Напускам България (Dostęp 8 września 2010)
  4. SofiaEcho: Lothar Matthaeus out as Bulgaria's manager (Dostęp 19 września 2011)
  5. Novinite: Matthaeus Fired as Bulgarian National Coach (Dostęp 19 września 2011)
  6. Lyuboslav Penev - national football team manager, eu-football.info [dostęp 2017-04-12]  (ang.).
  7. Ivaylo Petev - national football team manager, eu-football.info [dostęp 2017-04-12]  (ang.).
  8. Petew selekcjonerem reprezentacji Bułgarii, „Polsat Sport” [dostęp 2017-04-12]  (pol.).
  9. INTERIA.PL, Iwajło Petew nie jest już selekcjonerem reprezentacji Bułgarii [dostęp 2017-04-12]  (pol.).
  10. Petar Hubchev - national football team manager, eu-football.info [dostęp 2017-04-12]  (ang.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Reprezentacja Bułgarii w piłce nożnej mężczyzn" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy