Reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn


Reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Ukrainy w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo ukraińskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Ukraiński Związek Piłki Nożnej (FFU).

Spis treści

Eliminacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2020 | edytuj kod

Grupa B | edytuj kod

 Osobny artykuł: Eliminacje Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2020/Grupa B.

Lista meczów reprezentacji Ukrainy w piłce nożnej | edytuj kod

 Osobny artykuł: Lista meczów reprezentacji Ukrainy w piłce nożnej.

Historia | edytuj kod

Reprezentacja Ukrainy rozpoczęła występy międzynarodowe 29 kwietnia 1992 roku, od porażki 1:3 z Węgrami.

Wcześniej ukraińscy piłkarze grali w barwach reprezentacji Związku Radzieckiego. I to oni – zawodnicy Dynama Kijów, najbardziej utytułowanego klubu ZSRR – stanowili o jej sile w latach 80. Na początku lat 90. niektórzy Ukraińcy (np. Ilja Cymbalar, Wiktor Onopko, Oleg Salenko, Andriej Kanczelskis, Jurij Nikiforow czy Siergiej Juran) wybrali grę w barwach reprezentacji Rosji, która została ogłoszona oficjalnym następcą reprezentacji ZSRR, a Ukraina nie uczestniczyła w największych międzynarodowych rozgrywkach do 1994 r.

Trzykrotnie „Zbirna”, mając w składzie najlepszego według France Football piłkarza świata Andrija Szewczenkę, przegrywała w barażach do międzynarodowych turniejów – z Chorwacją do Mundialu 1998, ze Słowenią do Euro 2000 i z Niemcami do Mundialu 2002. W eliminacjach do Euro 2004 nie przeszła kwalifikacji do finału, zajmując dopiero trzecie miejsce w grupie 6 po przyszłym mistrze Europy 2004 Grecji i Hiszpanii.

Futbol na Ukrainie cieszy się olbrzymim zainteresowaniem. Wpływ mają na to, oprócz ostatnich sukcesów drużyny narodowej, także regularne występy w Lidze Mistrzów Dynama Kijów i Szachtara Donieck, rozwój infrastruktury sportowej oraz podniesienie poziomu rozgrywek ligowych. W ukraińskich klubach pracuje coraz więcej znanych trenerów z zagranicy.

Znaczek pocztowy promujący reprezentację Ukrainy na mistrzostwach świata 2006

W 2005 roku reprezentacja prowadzona przez Ołeha Błochina zajęła pierwsze miejsce w grupie eliminacyjnej do Mundialu 2006 i po raz pierwszy w historii awansowała do finałów mistrzostw świata. Na turnieju po ograniu Arabii Saudyjskiej i Tunezji, awansowała do drugiej rundy, gdzie po rzutach karnych wygrała ze Szwajcarią. W ćwierćfinale nie dała rady przyszłym mistrzom świata Włochom.

Szowkowski Rusoł Swiderski Nesmaczny(Jezerski)TymoszczukSzełajewKałynyczenkoHusiew(Husin)RebrowSzewczenko(Miłewski)Woronin Podstawowe ustawienie reprezentacji Ukrainy w czasie mundialu 2006

Wtedy niemal wszyscy reprezentanci byli zawodnikami klubów z rodzimej ligi, najczęściej Dynama Kijów. Od kilku lat pewną pozycję w bramce miał doświadczony Ołeksandr Szowkowski (Dynamo Kijów). Przed nim grali zazwyczaj Andrij Nesmaczny (Dynamo Kijów), Andrij Rusoł (Dnipro Dniepropetrowsk), Anatolij Tymoszczuk (Bayern Monachium) i Wołodymyr Jezerski (Szachtar Donieck). Liderem drugiej linii był 35-letni rozgrywający Andrij Husin. W ataku obok największej gwiazdy i kapitana reprezentacji Andrija Szewczenki (Dynamo Kijów) występowali Andrij Woronin (FC Liverpool), Ołeksij Bielik (Szachtar Donieck) lub powracający do kadry po dwuletniej nieobecności Serhij Rebrow (Rubin Kazań).

W kolejnych eliminacjach do Euro 2008 ponownie nie zakwalifikowała się do turnieju finałowego, zajmując trzecie miejsce w grupie 2 po reprezentacji Włoch i Francji.

W eliminacjach do Mundialu 2010 zajęła drugie miejsce w grupie 6, ale przegrała w barażach do finałowego turnieju z Grecją (0:0 i 0:1).

W finałach Euro 2012 miała zapewniony start jako współgospodarz (razem z Polską). Znalazła się w grupie D razem z Anglią, Francją i Szwecją. Po jednym zwycięstwie (ze Szwecją 2:1), i dwóch porażkach (z Francją 0:2 i Anglią 0:1) z trzema punktami na koncie zakończyli swój udział w turnieju na fazie grupowej zajmując trzecie miejsce.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 w Brazylii Ukraińcy zajęli drugie miejsce tuż za reprezentacją Anglii z 21 punktami w dziesięciu meczach po sześciu zwycięstwach, trzech remisach i jednej porażce. Oznaczało to ponowny udział w barażach, w których to rywalem ekipy ukraińskiej była Francja. Po zwycięstwie 2:0 w pierwszym meczu rozegranym w Kijowie, w meczu rewanżowym na Saint-Denis padł wynik 3:0 dla Francuzów, w wyniku czego Ukraińcom nie udało się awansować do turnieju głównego.

Udało im się za to awansować do Mistrzostw Europy 2016. W swojej grupie eliminacyjnej grali z Hiszpanią, Słowacją, Białorusią, Luksemburgiem i Macedonią. Zajęli w niej ostatecznie trzecie miejsce z dorobkiem 19 punktów w 10 meczach po sześciu zwycięstwach, jednym remisie i trzech porażkach. Zagrali więc kolejny raz w barażach tym razem z reprezentacją Słowenii. Po zwycięstwie 2:0 w pierwszym meczu we Lwowie, w rewanżowym spotkaniu rozegranym w Mariborze padł wynik 1:1 i ukraińscy piłkarze mogli świętować awans na Euro.

Na turnieju we Francji reprezentacja Ukrainy trafiła do grupy C razem z Polską, Niemcami i Irlandią Północną. Po trzech porażkach odpowiednio z: Niemcami i Irlandią Północną (po 0:2), oraz z Polską (0:1) z zerowym dorobkiem punktowym zajęli ostatnie miejsce i zakończyli udział w turnieju na fazie grupowej. Po tych nieudanych dla Ukraińców mistrzostwach selekcjoner Mychajło Fomenko rozstał się z kadrą[1]. Jego następcą na stanowisku selekcjonera reprezentacji Ukrainy został Andrij Szewczenko.

Największym sukcesem ukraińskiego piłkarstwa jest:

  • mistrzostwo Europy U-19, wywalczone na ukraińskich boiskach w 2009 roku
  • wicemistrzostwo Europy U-18, wywalczone na niemieckich boiskach w 2000 roku oraz wicemistrzostwo Europy U-21, wywalczone na portugalskich boiskach w 2006 roku.
  • brązowe medale mistrzostw Europy U-16, wywalczone na irlandzkich boiskach w 1994 roku oraz mistrzostw Europy U-19, wywalczone na szwajcarskich boiskach w 2004 roku.

Również studencka reprezentacja Ukrainy dwa razy została mistrzem Uniwersjady w 2007 i 2009.

Na dzień 15 października 2009 reprezentacja Ukrainy rozegrała 160 oficjalnych spotkań, w których zdobyła 67 zwycięstw, 48 meczów zremisowała, a w 45 zaznała porażek. Bilans bramek: 205-160[2].

Akcesja do federacji międzynarodowych | edytuj kod

Udział w międzynarodowych turniejach | edytuj kod

Rekordziści | edytuj kod

Stan na 5 września 2020 r.[3]

Najwięcej występów w kadrze

Stan na 5 września 2020 r.[3]

Najwięcej goli w kadrze

Stan na 10 czerwca 2019 r.[4]

Kapitanowie reprezentacji

Stan na 5 września 2020 r.

Bramkarze reprezentacji

Stan na 5 września 2020 r.

Bramkarze reprezentacji

  • Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnego składu.

Jubileuszowe bramki w kadrze

Skład, który wywalczył awans do Mistrzostw Świata 2006 | edytuj kod

1 Liczba minut w meczach eliminacyjnych (max-1080).

Trenerzy reprezentacji Ukrainy | edytuj kod

Stan na 5 września 2020 r.
Trenerzy reprezentacji Ukrainy

Aktualna kadra | edytuj kod

Źródło:[5]

Przypisy | edytuj kod

  1. Po EURO może wrócić do lasu. Fomenko żegna się z kadrą [dostęp 2016-07-02] .
  2. UA-Футбол. Carpe diem. Национальная сборная: Андорра, груз 200
  3. a b Профайл збірної України. Гвардійці: у топ-10 — три гравці з команди Андрія Шевченка - Офіційний сайт Української асоціацїї футболу
  4. Шевчук – 25-й у історії збірної України капітан ᐉ UA-Футбол
  5. Ukraina, [w:] baza Transfermarkt (drużyny) [online] [dostęp 2020-11-27] .

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy