Retardanty wzrostu roślin


Retardanty wzrostu roślin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Retardanty wzrostu roślin (antygibereliny) – grupa syntetycznych regulatorów wzrostu i rozwoju roślin o różnej budowie chemicznej. Cechą wspólną związków z tej grupy jest hamowanie wzrostu roślin wyższych, dlatego znalazły zastosowanie w rolnictwie i ogrodnictwie do ograniczania długości pędów bez jednoczesnego obniżania produktywności uprawy[1]. Nazwa „antygibereliny” pochodzi od ich działania przeciwnego do giberelin (fitohormonów)[2].

Retardanty wzrostu roślin o najlepiej poznanym działaniu to[2]:

Chlorek chlorocholiny

Mechanizm działania retardantów jest zróżnicowany. Większość hamuje aktywność któregoś z enzymów odpowiedzialnych za syntezę giberelin. W wyniku powiązań szlaków metabolicznych retardanty wpływają także na syntezę kwasu abscysynowego, etenu, steroli, flawonoidów oraz innych związków organicznych. Znane są również retardanty o działaniu związanym z budową podobną do budowy naturalnych giberelin (na przykład 16,17-dihydro-GA5[1]).

Przypisy | edytuj kod

  1. a b W. Rademacher. Growth Retardants: Effects on Gibberellin Biosynthesis and Other Metabolic Pathways. „Annu Rev Plant Physiol Plant Mol Biol”. 51, s. 501–531, 2000. DOI: 10.1146/annurev.arplant.51.1.501. PMID: 15012200
  2. a b Konopska Ligia. O antygiberelinowym działaniu retardantów. „Wiadomości Botaniczne”. 10 (4), s. 253–259, 1986. 
Na podstawie artykułu: "Retardanty wzrostu roślin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy